Herkes İsveçli melodik metal gruplarına hasta olur, ben ise daha gürültülü crust / grind gruplarına kafayı takarım, metal aleminde de Nasum derim başka bir dememci biri olarak Afgrund büyük bir eksikliği dolduracak bir grup. 2006′da kurulup ertesi sene ilk albümü “Svarta Dagar“ı yayınlayıp üstüne Relevant Few adlı grupla split yayınlayarak çalışkanlığını da gözler önüne seren grup, halihazırda turnelere devam etmekte. Denk gelse de buralara uğrasalar, gidip izlesek. Grindcore’un Arsene Wengerlerinin kaçırmaması gerek bence bu grubu.

Hardcore punk tam zamanında Avrupa’ya gelmiş diyorum bu grubu dinleyerek. New York’tan, DC’den, Boston’dan çıkıp dünyayı kavuracak kültürün İsveç’teki en güzel yansımalarından biri 59 Times the Pain. Adını bir Hüsker Dü parçasından aldığı aşikar olan grup 2001 yılından beri aktif değil. Son olarak çıkardıkları 2000 tarihli “Calling the Public” en iyi albümleri arasında gösterilebilir. Bu zamanlarda aktif olmamaları yeni dinleyiciler açısından onları underrated konuma soksa da unutulmaması gereken, zamanının önemli gruplardandır. Son albümlerinin açılış şarkısı “Rock the City” grubun müziğini özetliyor, hardcore punk gerçekte ise bu grup da o!

İsveçli müzisyen Kristian Matsson‘un projesi The Tallest Man on Earth. Bu yıla kadar yayınladığı bir EP ve bir stüdyo albümüyle folk severleri utandırmayan Matsson, bu yıl ise “The Wild Hunt” albümüyle karşımızda. Albüm hakkında yurt dışındaki mecmualarda okuduğumuz güzel cümlelerin ardından bizim de albümü dinleyip bir iki laf etmemiz gerekiyor.

Folk müzik dinleyenler liriklerin ne kadar önemli olduğunu bilirler. “The Wild Hunt“da da insana umut aşılayan, yerine göre güldüren liriklerin Kristian Matsson‘un kendine özgü asidik vokalleriyle ayrı bir tat buluyor. Bütün bunların üstüne bir de akustik gitardaki ustalığı eklediğiniz de tadından yenmez bir albüm ortaya çıkıyor. Erken konuşmamak lazım ama “The Wild Hunt” bu yılın en iyi folk albümlerinden biri hatta en iyisi olabilir. Abarttığımız düşünenleri Pitchfork, Sputnikmusic gibi internet sitelerinde yapılan Bob Dylan karşılaştırmalarını okumaya davet ediyorum. Siz onları okuyana kadar da burada “Love Is All” dönsün dursun.

Geçen yılın en iyi post-rock albümlerinden birinin altına imzasını atıp beni de fan kitlesi arasına alan grup Scraps of Tape. Geçen yıl dediysem zannedilmesin  bu yıl dinlemiyorum “Grand Letdown“ı. Grubun diskografisine hakim değil ama 2004′te çıkardıkları debut albümü “Read Between the Lines at All Times” da zamanında pekçok dinleyicinin ve eleştirmenin ilgisini çekmiş.

Grubun yaptığı müzik post-rock için devrim niteliğinde dese abartmış sayılmam. Şu zamanlarda çok popüler olan math rock gruplarının genel alt yapısına kurulduğundan beri sahip olan grup, genel olarak post-rock gruplarının yaptığı şarkıyı yavaşça çalıp melodilerin kümülatif biçimde ilerlemesi gibi dinleyenin sabır taşını çatlatıcı aktiviteler yerine yumuşak-dreamy tınılarla agresif ve gürültü tonlar arasında gidip geliyorlar ki bu da müziklerinde math etkiden kaynaklanıyor. Tek ısınamadığım şey grubun vokali oldu bu zamana kadar, nedense post-rock gruplarının vokal kullanması bana kulak tırmalıyıcı geliyor, eğer çok çok iyi bir vokal değilse söz konusu olan.

Grubun albümleri A Tenderversion Recording ve Japon label Zanky Records tarafından release ediliyor. Ayarlayabilirseniz de sık sık turladıkları Avrupa’da bir konserlerine denk gelebilirsiniz. You.May.Die.In.The.Desert ve hemşerileri Solander grubun en çok birlikte turladığı iki grup.

Belirsiz fikirleriyle bize sırtını dönüp yürüyen bu dört adam İsveç’in underground’ta olmuş önemli indie topluluklarından The Faintest Ideas‘ı oluşturmakta. 2003′te müzik yaşamına başlayan grup üyeleri yola kendi kurdukları Yellow Mica Records‘tan bir EP çıkartarak başlamışlar, bugün ise albümleri DC bölgesinin en önemli indie labellarından olan Slumberland Records‘tan çıkıyor. Yakın zamanda bu gürültülü arkadaşların seslerini daha çok duyacağız gibi.

İşte ABD’de hardcore diskolara kadar sokabilen bir İsveç’li grup. “New Noise” adlı şarkısı dışında da pek tanınmayan hatta mainstream çevreler için one-hit-wonder sayılabilecek bir grup ama yine de 98′de çıkan “The Shape of Punk to Come“ın etkilerini göz ardı edebilmek mümkün değil. 90ların ortasında bu tarzda çıkan Snapcase benzeri metalik soundlu bol groovelu grupları aslında sevmişimdir epey. Son zamanlarda İsveç hardcore’u bayrağını taşıyan Raised Fist’ten de bahsetmek gerekecek. Kült film “Crank“ta da sürekli çalan efsanevi şarkıyla bitireyim ben.