Boş gecelerde 2003′e geri dönğo Fransız screamosunun güzel örneklerinden bir Mihai Edrisch albümü olan “L’un Sans L’autre“‘a dönmenin faydası var.

“A Demi Mots”

“Et Pourtant”

Maryland’ı yaptıkları efsanevi extreme metal festivali ile bilirdim, artık bu grupla da bileceğim. Topshelf Records adlı hakkında pek de bilgi sahibi olmadığım bir label ile yoluna devam eden post-rock / screamo karışımı, bazılarının, ki bu bazılarının blogumuzu çok seveceğini tahmin ediyorum, işte tam dinlemek istediğim şey diyeceği türden bir müzik yapıyorlar. Geçtiğimiz Kasım ayında çıkan “The Lack Long After” adlı albümleri de pek leziz. Bir yıl önce de çıkardıkları “Old Pride” var. Çok sevdiklerimiz arasındalar.

“My Heroes Have Always Killed Cowboys” fena gideri olan bir albüm, maalesef bunu da yeni dinledim.

Zamanında dinlemediğim için kendimi hiçbir zaman affetmeyeceğim albümler listesi “Heroine” ile girdiler.

dağıldı bu grup. dağılmasa iyi olur. neyse, fotoğraf 2003′ten. 2004′te dinlemeye başlamıştım bu grubu.

Midmarch Records ve Magic Bullet Records grubun The Plague Sermon ile birlikte splitini yayınlamak üzereyken bahsetmek lazım bu Penislvanyalı arkadaşlardan. Amerikan underground screamo sahnesinin son zamanlarda ciddi bir yükseliş sergileyen grubu Balboa. Geçmişte split çıkardıkları gruplar da Rosetta ve Japonya’da Nitro Mega Prayer. s/t LPleri ve “Manifeste Cannibale” adlı bir EPleri mevcut. Sadece EPlerini dinleyebilme şansı buldum ama grubun yakın gelecekte adından daha çok söz ettireceğine eminim. Sadece post-hardcore ve sludge etkileşimli farklı tarzları bile kulak vermeye değer.

]]> http://www.riffual.com/26/07/2010/balboa/feed/ 0 http://www.riffual.com/22/07/2010/heaven-in-her-arms/ http://www.riffual.com/22/07/2010/heaven-in-her-arms/#comments Thu, 22 Jul 2010 17:42:44 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2084

Türkiye’de ciddi bir takipçi sayısına sahip Heaven In Her Arms. Muhtemelen adını bir Converge şarkısından alan bu grup benim için harikalar yaratan gruplar arasındaydı. Envy‘dan sonra özellikle iyi bir nesil geldi Japonya’da, ve hemen hemen hepsi Envy‘ı örnek alıp ciddi anlamda iyi deneysel screamo işlerinin altına imzalarını attı.

“Paraselene” grubun son albümü. Girişiyle bildiğiniz HIHA albümü ama devamında sanki eski albümlere göre daha zayıf. İnternette okuduğum bazı yorumlar albüm için yılın hayalkırıklığı diyor ama bence o kadar değil ama yine de eski albümlerle grubun fanı olmuş onca kişi inceden bir şeylerin eksikliğini hissedecektir bu albümde. Belki bu albümü başka bir grup yapmış olsa yine iyi notla geçer ama eski çalışmalar beklentimi hayli yüksek tutmuştu. “Anamnesis Of Critical“, “Halcyon” gibi klas parçalar ve “Veritas” gibi sonunda çalsa bir drama filmini izlemesi on kat ağır bir filme çevirebilecek bir outro var.

Alman underground screamo scene’in son zamanlardaki önemli gruplarından June Paik. İsmini zannedersem ünlü Koreli aktörden alan grup React With Protest Records label’ından çıkan çalışmalarıyla ön planda. Müzikal olarak epik bir yapıya sahipler, heavy bir soundları var, 90 ortası Kanadalı screamo gruplarına benzetiliyorlar. Grup son zamanlarda önemli bir atak yapıp uzun bir ABD turnesine çıktı, isimlerinden daha çok söz ettirecekler kesin zaman içinde.

Yukarıdaki fotoğrafta yaşanan sahnelerin benzerlerini ülkemizde de görmek isteriz ayrıca.

Post-hardcore olayının piri idiler, şimdi bu türde müzik yapan bütün gençlere ilham verdiler. Stüdyo albümleriyle, EPlerle, Coalesce, Snapcase, Shai Hulud gibi isimlerle çıkardıkları split albümlerle efsanelere arasındaki yerlerini aldılar. Bugün düşündüm, grup dağılalı üç yıl olmuş. Dinlemeden okula gidemediğim zamanlar olurdu. where’s your anger, where’s your fucking rage? derken öfkelendirip, I used to be a lot like you but now I’m only me diyerek de duygulandırabilen bir gruptu. An itibariyle bu ikisini onlar kadar yapabilen grup yokken, Boysetsfire da üzerine düşününce artık sadece duygulandırıyor.

Fransız screamo’sunun son dönemdeki medai iftiharlarından Le Pré Où Je Suis Mort. Birkaç yıl sonra isimlerini Daitro, Raein gibi gruplarla anmamak için hiçbir neden göremiyorum. Fransa’da birbirinden farklı gruplarla pekçok büyük festivalde çalıyorlar, an itibariyle uzun bir Avrupa turnesindeler. Grubun s/t albümünde 4 şarkı var ve daha çok Louise Cyphre tarzı uzun, derinliği olan ve epik tarzda şarkılar yapıyorlar, vokallerdeki daha clean, genel screamo çizgisinin de dışında. Grubun ismini Türkçe’ye çevirmek isterseniz Google Translate’in çok iyi bir çözüm olduğunu söyleyebilirim.

]]> http://www.riffual.com/26/01/2010/sinking-steps-rising-eyes/feed/ 0 http://www.riffual.com/24/01/2010/1905/ http://www.riffual.com/24/01/2010/1905/#comments Sun, 24 Jan 2010 15:42:16 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1705

DC Hardcore sahnesi içinde politik kaygılar ve emotive melodileri ile önemli bir yer edinmiş gruplardan 1905. İsmi itibariyle Galatasaraylıların da pek sevebileceği bir grup olan 1905 maalesef günümüzde aktif değil. 2000′de başlayan ve altı yıl süren müzik yaşamlarında “Voice” adlı başarılı bir albüme imza attılar, bu albüm underground hardcore/punk ortamlarında isminde büyük saygıyla bahsedilen bir yapıt aynı zamanda. “Cant Change Everything“, “Control” gibi mükemmel şarkıları barındıran albüm http://www.lastfm.com.tr/music/1905/Voice adresinden tamamen indirilebilir, grup olarak telif hakkı felsefesine tamamen karşılar tabi. Female-fronted hardcore’un önemli örneklerinden olan bu gruba kulak verilmesi gerektiği kanaatindeyim.

90ların başında henüz screamo ismi icat edilmemişken bu grup yollardaydı, şimdi de türün yaratıcıları arasında gösterilebilecek konumdalar. Geçen yıl çıkardıkları “Cypress Dust Witch EP” ile uzun bir aradan sonra mükemmel bir comeback gerçekleştirdiler (Cosmic Note Records release’iydi). Tabii ki arada Funeral Diner, Bellavista, …Who Calls So Loud gibi sağlam projeler geldi. Yukarıdaki fotoğrafta görebileceğiniz üzere de yaşları epey ilerlemiş ancak yine yollardalar. Bay Area sahnesinin önemli underground festivallerinde yer alarak devam ediyorlar yollarına. Bence genç müzisyenler tarafından örnek alınması gerekilen bir grup.

Alternatif rock’ın membaı Georgia‘da, yakın bir geçmişe kadar screamo ‘yu başarıyla icra etmiş şahane bir gruptur, Nationale. Etmiş diyorum çünkü kendilerinden röportaj sözü almamızın hemen akabinde, dağıldıklarını dillendiren bir maille grubu lağvettiler. Dağılmalarını nedeni hanım vokal Carrie‘nin New York’a taşınmaya karar vermesiymiş. Yağmur çamur demeden yapılan 10bin kilometrelik kış turnesinden sonrasında yapılır mıydı bu be, Carrie’ciğim.

San Francisco çıkışlı screamo gruplarından biri Loma Prieta. 2008′in blogger gazllı “Last City” albümünü dinleyen kalmamış olmasını diliyorum. Hayatının bir bölümünü screamo dinleyicisi olarak geçirmiş herhangi bir kişinin  yapabileceği  compilationa üç beş şarkı girebilir o albümden. Adamlar Amerika’nın çöllerini dağlarını, yetmedi bir Atlantik’i aşıp Avrupa’ya konser vermeye gelmiş, yukarıdaki konser de Köln’de çekilmiş. Organizatörlerimiz bu grubu kaçırmamış olsaydı yıllar sonra anlatabileceğimiz bir anımız olabilir. Lafı uzatmıyorum fazla…

Bugün devlet liselerimizden aylığı asgari maaşı ona katlayan kolejlere kadar heme hemen her yerde dinlenen sevilen bir grup HIM. Fanlarını küçümsediğimden değil grubun ününün ne kadar yayıldığının altını çizmek istedim bu noktada. Ancak HIM kendi ülkesinde bile yeterince tanınmıyorken burada ciddi bir fan kitlesine sahipti. Rock müzik festivali organizasyonu sektörü ulusal televizyon kanallarına reklam verebilecek kadar büyümediği zamanlarda yürütülen H2000‘e borçlu sanırım HIM. Konuyu getirmek istediğim yer ise bazı yabancı grupların özellikle Türkiye’de ciddi fan kitlelerine sahip oluşu. Leş metal olarak tanımlayabileceğimiz gruplar dışında bunu başarabilen de çok az grup maalesef. İtalya’nın önemli toplulukların Raein ise kemik screamo tabanımız tarafından çok ciddiye alınan bir grup. La Quiete ve Neil On Impression gruplarının üyelerinin bir araya gelerek kurdukları grup ülkemizde efsane olarak anılacak kadar çok seviliyor. 2005′te dağılmışlardı, iki sene sonra re-union haberlerini aldık ve bir sene sonra da “Nati Da Altri Padri/Ogni Nuovo Inizio” geldi ancak bu grubu bana sevdiren albüm 2002′de çıkardıkları “Il N’y A Pas De Orchestre“. Diğer sevdiğim bir olay grubun antiMTVday gibi organizasyonlarda boy göstermesi, mainstream hayaline basılmış emo violence damgasıdır bu. Günümüzün gruplarının mutlaka örnek alması gerekiyor Raein‘i. Son olarak “Tigersuit“.

İstanbul çıkışlı screamo/indie gruplarından Lost In Bazaar‘ın son release’inin adı “Here We Are Dropping Our Anchors In Fertile Ground“. İstanbullu grubun ikinci kaydı bu, ilk olarak Pati Patu Prima Records‘tan self-titled demoları çıkmıştı geçen sene. Ayrıca bu son yapıtın artwork’üne dikkat çekmek istiyorum, grafiker Bora Mesut Palas harika iş çıkarmış (#). Takip edilmesi gereken bir grup Lost In Bazaar, son kayda buradan ulaşmak mümkün.

Myspace: http://www.myspace.com/lostinbazaar

Aptal saptal piyasa bir müzik yapsalar bu adamlara sahip çıkacak zilyonlarca insan evladı bulunur. MySpace hesabı olmadığı için halihazırda online dinleyebileceğiniz biryer yok efendim. Kayıtlarını edinebilmek için torrent denilen asrın icadını sonuna kadar kullanmanızı tavsiye ediyorum.

Düşmeyen son kale ofisyel site : http://www.unitedfuckingnations.com
Bir UN röportajı : http://www.altpress.com/features/206.htm

Özetle, Alexisonfire 2008′i boş geçince birşeylerin döndüğünü anladım. Kabuk değiştireceklerini ince ince hissetmeme rağmen kendilerini hangi janrın içine atacaklarını öngöremedim tabii ki. 2009 oldu. Spotify, ülkemiz kullanıcılarına hizmet vermediği için ara releaseler elimize geçmedi. Tam metrajlı albümü daha yeni edinebildik. Sizler şimdi “Ee albüm nasıl olmuş koçero, ondan haber ver” diyorsunuz. Albüm tek kelimeyle “temiz” olmuş. Piyasada ekmeğin screamoyla yendiği şu günlerde, post-hardcore gömleğini çıkarıp “birazda progressive takılalım” diyerek cüretkar bir karar almış, AoF. Bence çok daha iyi olmuş. Zaten daha açalış parçasında “We are are not the kids we used to be, stop wishing for yesterday” diyor George Pettit. Hatta derken Dallas Green ve Wade MacNeil da eşlik ediyor ona. Jordan Hastings ise susmuş, blast beatleri konuşmuş. Buna rağmen, kronik AoF alışıklarının da albümü yadırgayacağını düşünmüyorum. Choruslar diğer albümleri aratmıyor zira.  “Born and Raised” oldukça post-hardcore. Final parçası “Burial”ı cenaze merasimimde versinler alttan alttan, vasiyetimdir.

Ek : Kaşla göz arası Kanada’da faaliyet sürdüren bir radyo tarafından 2009′un en iyi albümü ödülüne layık görülmüşler. 2 aylık albüme daha 2009 bitmeden 2009′un en iyi albümü ödülü verilmesinin altında başka şeyler ararım.

Ofisyel : http://www.theonlybandever.com
MySpace : http://www.myspace.com/alexisonfire