Hala metal dinliyorsam bu grup sayesinde. Bir kere black metal ve hardcore punk’ı böyle karıştırmak nedir abi? Black n’ Roll diyorlar bunun için. Ne derlerse desinler, dinliyorum, dinletiyorum, desinler değişmem.

“Messy, Isn’t It?” bu yıl dinlediğim en iyi hardcore punk albümü oldu şu ana kadar. Albüm isminden de etkilenip kendilerini türün Lionel Messi’si olarak belirlemiş bulunmaktayım. Uzun yıllarını hardcore dinleyerek geçirmiş her Adem evladının 2010 yılı deyince hatırlayacağı bir albüm yapmışlar.

Adeta Türkçe kompoziyon derslerinde ideal bir sonuç paragrafı yaparak girdiğim yazıya albümden detaylarla devam etmek istiyorum. Sound kesinlikle çok orijinal, tür içine bambaşka bir hava katacak cinsten, hatta türdeki örneklerinin aksine besteler arkasında ciddi bir müzikal zeka olduğu açıkça belli oluyor. Hemen hemen boş saniye yok albümde, hangi şarkıyı upload etmem gerektiğine de karar veremeyip tesadüfen birini seçtim zaten, lafı uzatmadan o şarkıyla başbaşa bırakıyorum siz değerli okurlarımızı.

Biraz geç bir albüm krtiği olacak ama Sick Of It All blogda yeri olmazsa olmaz gruplardan. New York’un arka sokaklarında yetişip hardcore ile hayat tutunan benzerlerinden biraz farklı bir imaja sahip olsalar da janra için kutsal sayılan topraklarda yetişmeleri onları efsaneler arasına sokmaya yetiyor.

“Step Down” videosunu izlemek için televizyon başında saatlerce bekleyen nesilden olmak isterdim ancak yaşım itibariyle pek yetişemedim o zamanlarda olanlara. O video yüzünden sanırım en sevdiğim SOIA şarkısıdır, tribute albümde de Comeback Kid tarafından coverlanması ayrı bir güzellik olmuştur.

Artık yaşı kemale ermiş, tribute albümü çıkmış, göbeğinde kıllar enginar çiçeğine dönmüş adamlar ne bekleyebilirsiniz? Söz konusu adamlar SOIA üyeyise, beklentilerin bir anda tavan yapması muhtemel. Bana kalırsa bu müzisyenlikten soğumayalım diye iki üç hit parça kaydedip gazla çıkarılan “Death to Tyrants“tan sonra mükemmel bir albüm “Based On A True Story“. Albümün isminin arkasındaki esrarı halihazırda çözemedim ama “Scratch The Surface“de olduğu gibi heyecanını ve sürükleyiciliğini bir an olsun kaybetmeden son hızla basıp giden bir hardcore punk albümü gelmiş New York’lu topluluktan, tek tek öpüyorum alınlarından, Ertem Şener olsa her yerlerinde öper. Son şarkı “Dirty Money” ile bitiriyorum yazıyı.

Hardcore punk tam zamanında Avrupa’ya gelmiş diyorum bu grubu dinleyerek. New York’tan, DC’den, Boston’dan çıkıp dünyayı kavuracak kültürün İsveç’teki en güzel yansımalarından biri 59 Times the Pain. Adını bir Hüsker Dü parçasından aldığı aşikar olan grup 2001 yılından beri aktif değil. Son olarak çıkardıkları 2000 tarihli “Calling the Public” en iyi albümleri arasında gösterilebilir. Bu zamanlarda aktif olmamaları yeni dinleyiciler açısından onları underrated konuma soksa da unutulmaması gereken, zamanının önemli gruplardandır. Son albümlerinin açılış şarkısı “Rock the City” grubun müziğini özetliyor, hardcore punk gerçekte ise bu grup da o!

Pantera‘yı Agnostic Front ile buluşturmak fikri üzerine kurulu bir proje olarak düşündüm ben bu grubu hep. Çok üstünde durmadım ama sert müzik türleri arasında en sevdiğim iki tarzı bir araya getiren bu grubu albümün kritiğine girmeden ayrı bir yere oturtmam gerek sanırım.

“Bears, Mayors, Scraps & Bones” grubun bu yıl çıkan stüdyo albümü, ismini grup üyelerinin nicknamelerinden alıyor. Bundan önce Beastie Boys‘un efsanevi şarkısı “Sabotage“ı coverlayıp bir EP ile birlikte çıkaran grup bu şarkıyı albüme de ekleyip olmasaydı olmazdı dediğini görüyoruz (nedense beğenemdim bu cover’ı). Albüm müzikal olarak eski albümlerine göre yeni bir şey bulamadım ben, zaten bu tür gruplardan böyle bir beklentim yok. Southern metal ile hardcore punk’ın Kanadalı bir grup tarafından gaz verecek, ateş körükleyecek biçimde evlendirilmesi bu adamların olayı. Bir hardcore grubu kursam Liam Cormier gibi vokali olmalı mutlaka. Herifin sesinin canlı performanslarda ne kadar etkileyici olduğunu hayal etmek güç değil.

Cancer Bats hardcore dünyasında adından söz ettirdiği yerlere hakkıyla gelen grup, kanımca ne overrated ne de underrated. “Bears, Mayors, Scraps & Bones” ise mosh pit warriorlara bol ilham verecek, kaliteli bir hardcore albümü. “Dead Wrong” ile devam edeyim ben.

Vokal Jemina Pearl Abegg‘in canlı performanslarda sağa sola koşarak ve bir de yukarıda gördüğünüz gibi çılgın atarak seyirciyi coşturması kesinlikle görülmesi gereken şey. Bir de dinlemesi gereken iki albüm bu genç müzisyen arkadaşlar tarafından kaydedilmiş. 2006′daki self/titled albümleri ve ve 2008′deki “Get Awkward” bu albümler, daha öncesinde de XL Records tarafından basılmış EPler mevcuttur arşivciler için.

Promosyonu en güzel yapılanlardan biri oldu son yapılan Kultur Shock konseri. Gidenler göbeğini attı, eğlendi. Konser ardından güzel fotoğraflar bulamadığım için arşivden bir tanesini kullanıyorum yazıda. Elinde fotoğraf olanlar lütfen yorumlarda paylaşsın. Dünyanın birbirine uzak uçlarından toplanıp bir araya gelseler de aslında bize hiç uzak olmayan grubu en sevdiğim parçalarından biriyle uğurluyorum.

Kanada’nın enfes topluluklarından olup Smallman Records, Epitaph Records gibi firmalardan albümü çıkmış punk ekibi Guy Smiley. Melodik icra ettikleri müziğin dönemin popüler akımı alternative rocka yakın olunca bir yandan ciddi fan kitlesine sahip olmuş öbür yandan da kimi kitleler tarafından nefretle anılmışlardır. Punk-o-Rama toplamasında yer almış, scene tarafından gerekli ehemmiyet verilmiştir bu gruba. 2000′de dağılan grubu özlüyor muyum? Evet, özlüyorum. Özlediğimde dinlediğim şarkıyı da sizlerle paylaşıyorum.

Latin Amerika’nın kanı kaynayan insanlarının yaptığı hardcore punk çok dinlenilesi oluyor. Cirrosis de onlardan biri olan Şilili bir topluluk. Ortalıkta aynı isimde birkaç tane death metal grubu varken böyle bir isim seçmeleri handikap sayılabilir. Her şeye rağmen oradaki scene’in önemli topluluklarından biriler,verdikleri lokal konserlerle müzik hayatlarını başarılı bir şekilde devam ettiriyorlar. Son olarak da “Social Cancer” adlı albümleri çıkmış. Önceki albümlerinin ismini taşıyan şarkıyla devam ediyorum ben.

]]> http://www.riffual.com/23/11/2009/cirrosis/feed/ 0 http://www.riffual.com/17/11/2009/bad-brains/ http://www.riffual.com/17/11/2009/bad-brains/#comments Tue, 17 Nov 2009 10:27:23 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1247

Blogda ustalara saygı diye bir kuşak yok ama bu saygısızlık yapıyoruz anlamına gelmesin. Şu fotoğraf bile saygıyı hakediyor tek başına. 30 yıldan uzun süreli tarihinde fusiondan hardcorea geçiş yapıp efsaneleşecek şarkılar kaydederek misyonunu tam anlamıyla gerçekleştirmiş ve deyim yerindeyse ruhu zamanında yaşatarak bugüne önemli bir miras bırakmış grup Bad Brains. Son albümleri “Build A Nation“da da reggae etkileşimi hala sürdüren Washington’lı grubun “Give Thanks and Praises” isimli şarkıya System Of A Down bassisti Shavo Odadjian tarafında çekilen video şuradan izlenebilir (şarkı aynı zamanda Bob Marley coverı). Eskilerden bir şarkıyla devam edelim.

Hardcore punk olayında doğu batıyı dövüyor diyerek gereksiz bir atılım yapmak istemiyorum bu grubu dinledikten sonra. California scene’inin önemli bir gruplarından biri Union 13 Punk-o-Rama compilationlarından beşincisiyle bütün dünyaya müziğini dinletirken adeta memleketinin de sesi oluyor. 92′de müzik hayatına başlayıp 2010′a girmekte olduğumuz şu zamanlara kadar aktif olan ve bu uzun zaman sadece dört albüm sığdırabilen tembel arkadaşlar bu albümlerden üçünü Epitaph Records etiketiyle piyasa sürmüş. Vokalde Edward Escoto, gitarda Esteban Yanez, bassta Martin Valenzue ve davullarda Louie Villareal‘den (evet bildiğin takım olan Villareal) kurulu olan grup bu yıl yeni albüm çıkaracakmış duyduğumuza göre. Yılın sonuna geldiğimize göre duyumlarınızın muhtemelen gerçek dışı olduğunu sözlerimize ekleyip vokalimiz Edward’a emotive imajından kurtulmasını tavsiye ederiz. Bu yazıyı da tek Myspace linkiyle bitiririm, mutlaka dinleyin bu grubu, ya da böyle bir grubun var olduğunu bilin.

New York’lu punk üstadı Stza Crack ve arkadaşlarının yepyeni albümü “Never Rest In Peace” aynı zamanda ismiyle özdeşleşme konusunda apayrı bir başarıya sahip olan bu grubun ikinci stüdyo albümü. Peki ilk albüm kadar var  mı bu albüm? Bence kesinlikle hayır. Heavy kısımları ve hızlı geçişleriyle dikkat çekiyor ilk dinleyişte ama sonradan baymaya başlıyor. Pek heyecanlı bir punk dinleyici olmak lazım bu albümün üçüncü ve beşinci kez dinleyebilmek için. İlk şarkı “3000 Miles Away” epey dikkat çekici. Sonrasında sıradanlıkllar silsilesi başlıyor. Vasat ve vasat altı şarkılarla devam eden albüm kendisine ismini veren klas şarkıyla sona eriyor. Bir dahaki albüm Fat Wreck Records etiketli olan bu albümden daha iyi olsun, lütfen! Bir lütfen de siz gelsin.

Myspace: www.myspace.com/starfuckinghipsters

Ritmikliği ömre bedel riffler, akılda kolay kalan lirikler, gün boyu kulakta çınlayan vokaller ve dünyanın en ketum, en soğuk bir Türk filmi deyimiyle en mahkeme suratlı insanını bile dans ettirebilitesi çok yüksek olan davullar… İşte bütün bunları bir araya koyduğumuzda Disco Ensemble ortaya çıkıyor. Finlandiyalı grup 2006′dan beri pekçok ciddi festival line-up’ında yer alıp coşmuştur, coşmuştur. Şimdi ise release’i ABD’de Fullsteam Records, eski Kıta’da ise Vertigo Records tarafından yapılan ve pek namünasip bir artwörke sahip albümleri “Back On The MF Street” ile karşımızdalar. 6 şarkıdan oluşan bu EP’nin sonundaki 2 şarkı da cool remixlerden oluşmakta. Son zamanlarda dinlediğim en eğlenceli albümlerden biri ve kesinlikle çok daha iyi yerlerde olmalılar. Aslında kötü bir yerde de değiller, MTV Finlandiya tarafından bu yıl EMA’da “Best Finnish Act” kategorisinde ödüle adaylar, şu adresten gidip oy vermeniz hakkaniyet açısından önemli bir gelişme olmakla birlikte size bolca da sevap kazandıracaktır. Gerçekten müzik alet edevatının bu kadar yaratıcı şekilde kullanıldığı ve bu kadar eğlenceli bir müziğe sahip albüm ile bu albümü kotaran grubu bulmanız çok zor bu aralar. Şiddetle tavsiye ediyorum demek kelime israfının ötesinde bir şey burada. “Back On The MF Street” sözün bittiği yerdir.

Albümdeki parçalar konular ve konuklar üzerinden akarak yolunu buluyor su misali. En somut örneği “Dear Coach’s Corner”. Coach’s Corner Kanada ekranlarının Maraton’u. Şansal‘ı Don Cherry Erman Toroğlu‘nu da Ron MacLean oynuyor. Tek sporun futbol değil hokey olması. Ron MacLean kamera karşısına geçtiği vakit lafarası milliyetçilik pompalamaya bayılıyor. Kanadalılar çok seviyor bu insanı “Ron for the president” falan diyorlar, ama Chris Hannah, “Dear Coach’s Corner”da herkesin duymaya alışmadığı şeyleri söylüyor tabiki. Don Cherry‘den bir alıntıyla başlayan parça başladığı kadar neşeli bitmiyor.

“Human(e) Meat” isimli parça ise insanca öldürülmüş her hayvanın afiyetle yenilmesi gerektiğini öne süren Sandor Katz‘a ithaf edilmiş. Tümü hardcore vejetaryen olan grup parçada Sandor Katz‘ı insanca öldürmüş. Söz hayvanlara gelmişken Chris’in bu sene ölen kedisine yazdığı “Without Love” var. Albüm boyunca sürüyor bu hayvan sevgisi.

Bütün parçalar hardcore bütün parçalar politik. Dinleyip beğenmemiş olan varsa sözler bünyeye ağır gelmiştir derim.

Şimdi şöyle bir şey var ki Ferret bize bastığı albümlerin promolarını göndermemekte diretiyor, sevgili okur. Yine de biz elimizden geleni yapıyoruz. Badilerimizle sürekli takas durumundayız. Ordan alıp, oraya veriyoruz. O kadar ki, dinlemeden takasa kurban giden albümler geçiyor elimden. Buradan tüm plak şirketlerine sesleniyorum : -Dostlarım siz ecnebilerin bir lafı var “you scratch my back and i’ll scratch yours.” Uzun lafın kısası gönderin lan demoları, binbir zorlukla yazıyoruz.

Rollin’ With Tha Mutha‘ya keskin dönüş. Pro kaykaycı Mike Vallely‘nin punk vokallerinin altına yüksek safiyette heavy metal rifflerinin döşenmesiyle vücut bulan şahane bir albüm. Çok kudurtmadan kendinden emin şekilde headbang yaptıran debutyusuyla stonerseverlerin de beğenisini kazanan Revolution Mother aynı ata tekrar oynamışa benziyor. Büyük bir Black Flag hayranı olan Mike V‘nin içine Henry Rollins kaçmış olması bir hayli muhtemel gözüküyor. Albümle aynı adı taşıyan ilk parça Rollins‘in BF sonrası yaptığı işleri bayağı andırır cinsten bir çalışma olmuş. Bunun gibi 11 tane daha introdan öfkeli parçayı arka arkaya eklerseniz, Rollin’ With Tha Mutha‘ya ulaşıyorsunuz. Ahahha bayağı Indiana Jones bir yazı oldu bu, görevli süprizli falan.

Bu adamların çok fantastik bir MySpace profili var bu arada.

http://www.myspace.com/revolutionmother

27 yıldır hardcore/punk thrash soundunun yeryüzündeki en iyi temsilcilerinden biri olan D.R.I.’dan  (Dirty Rotten Imbeciles) uzun süredir ses soluk çıkmıyordu ki artık konserlere başlayacakları haberi geldi. Grup ara ara kayıt ve konser çalışmaları yapıyordu ancak süreklilik arz etmiyordu bu uğraşlar. İşte gruptan gelen açıklama:

We expect to start playing on weekends, then week-long mini-tours, and eventually being able to tour again spring or summer 2010.

Açıklamada grubun haftasonları çalmaya başlayacağı, sonra bir haftalık mini-turnelere çıkacağı, daha sonrada 2010 baharı ya da yazından tamamen turlayacaklarını açıklıyor. İngilizcesine güvenenlerin bu kısmı okumasına gerek yoktu aslında.

Grubun gitaristi ve kurucu üyesi Spike Cassidy 2006′da kolon kanserine yakalanmıştı. Yapılan tedaviler sonucunda iyileşme yolunda epey ilerleme kaydettiği ve kansere karşı verdiği savaşı kazanacağı konuşuluyor şu anda. D.R.I. tüm zamanların önemli gruplarından biri. Çıkacakları büyük turneye Avrupa’yı eklerlerse neden İstanbul’da izlemeyelim onları diye sormadan da edemiyorum kendime.

Hardcore scene’imizin en elle tutulur atılımlarından Kuzeyden Aparkat‘ı takiben gelen Taygır Aparkat’tan bahsetmek vakti çattı geldi. Türkiye’de bu olayın içinde aktif olarak yer almış hemen hemen herkesin okuyacağı fanzine de sitede yer ayırmazsak olmazdı, blogun bereketi kaçardı, toprağımıza tek damla yağmur düşmezdi.

Lifelock ve Truth We Defend ile birlikte Where It Ends röportajının olduğu fanzinde pekçok şeyi öğrenebiliyorsunuz, mesela TWD’in demosunun adının neden “Rebirth of Istanbul Hardcore Pride” olduğunu. Ayrıca istemediğiniz kadar albüm kritiği içeriği zenginleştiriyor. Benim en çok zevk aldığım kısım ise ortam raporları oldu. Zevk alamadığım kısım ise 18 Şubat 2006′da yapılan 25 Ta Life konseri, organizasyonun çuvallayışını anımsattı.

Bir müzik dinleyicisinin tembel olmaması gerekir ama derginin jpeg formatındaki paylaşımını ben yine gelen isteklere bırakacağım. Kör adrese kurşun atmak huyum değildir.

So I play bass for Verse and about 2 weeks ago I decided that I no longer wanted to be straight edge so I made some changes in my life. This means that Verse is no longer a straight edge band and I’m not going to pretend like Verse was never a straight edge band because that would just be lame.

Ders verir nitelikteki nakaratsız parçalarını özlemeyeceğiz değil.

Verse – Scream

…
Silence.
Is violence.
I’m bending.
I’m breaking.
I’m broken.
I’m still alive.

http://www.myspace.com/verse

Pazar gecesinin en büyük olaylarından. Lifelock‘tan İstanbul-Kadıköy çıkışı bir hardcorepunk grubu, kayıtlarıyla konserleriyle son 4 senedir takip ettiğim bir grup. Güzidelerimizden hatta, desteği hakediyorlar. Never Reach Home yine Kadıköy’lü arkadaşların oluşturduğu bir pop punk grubu, gayet iyi müzik icra ediyorlar, henüz canlı izleme fırsatım olmadı. Shiva için ise söylenecek çok şey var, eğer hala uzunçaları olmayan bir grubu amatör diye ilan edeceksek Türkiye’nin en profesyonel amatör grubudur Shiva. Epey zamandır canlı performanslarını sergileyemiyorlardı. Pazar gecesi ne yapılır diye düşünmek yersiz, hepinizi Kemancı’da görmek isteriz.

Slayer kurulduğu günden beri pek çok metal dinleyicisi çok çekmiştir dinlediği müzikten. Metal müzik dinlemese muhtemelen hafta sonları eşiyle çocuğuyla pikniğe çıkıp aile babası olacak adamlar Slayer ile odalarında kendilerini duvarda duvardan vurmaya başladı, konserlerde olanlardan bahsetmiyorum bile. 2000′lerde Slayer’dan bayrağı devralan grup ise hardcore/metal âleminin bir numaralı ismi Hatebreed kesinlikle.

2006’daki “Supremacy”de vokal Jamey Jasta, “Destroy Everything” demişti, biz de galiba elimize geçen şeyi destroy etmiştik. Bu kez grup üyeleri genel olarak hardcore, punk ve crossover ağırlıklı olan ve aynı zamanda thrash metal ve death metalin efsane şarkılarını da barındıran bir cover albümüyle karşımızda. Uzatmıyorum ve tracklist’i veriyorum.

1. “Ghosts of War” (Slayer)
2. “Suicidal Maniac” (Suicidal Tendencies)
3. “Escape” (Metallica)
4. “Hatebreeders” (Misfits)
5. “Set it Off” (Madball)
6. “Thirsty and Miserable” (Black Flag)
7. “All I Had I Gave” (Crowbar)
8. “Your Mistake” (Agnostic Front)
9. “I’m in Pain” (Obituary)
10. “It’s The Limit” (Cro-Mags)
11. “Refuse/Resist” (Sepultura)
12. “Supertouch/Shitfit” (Bad Brains)
13. “Evil Minds” (D.R.I.)
14. “Shut Me Out” (Sick of it All)
15. “Sick of Talk (Negative Approach)
16. “Life is Pain” (Merauder)
17. “Hear Me” (Judge)
18. “Boxed In” (Subzero)

Yukarıdaki şarkılarının hepsinin insan bünyesine etkisi malumunuzdur. Bunları bir de Hatebreed çalsa neler olacağını hesap edin ve albümü öyle dinlemeye karar verin bence. Bir de yukarıda bayraktan mayraktan bahsetmişken albümün açılış şarkısının bir Slayer efsanesi olan “Ghosts of War” olması bir o kadar mesut etti beni.

Bahsettiğim gibi Slayer ve onun dışında Suicidal Tendencies, Metallica, Misfits, Black Flag, Crowbar, Obituary, Cro-Mags, D.R.I. ve Sepultura’nın unutulmaması güzel olmuş.”New York” zaten es geçilemezdi. Subzero’nun Stillborn Records etiketinden faydalanıp biraz torpille bu olaya müdahil olduğunu düşünmekteyim.

26 Haziran 2006’da Jolly Jokers Balans’ta (Beyoğlu, İstanbul) çalacaklar. Konser öncesi gaza gelmek için birebir bir albüm. Konserde bu albümden bir şeyler çalarlar mı bilmiyorum ama genelde konser playlistlerinde şansım tutar ve istediğim şarkı çalınır. Bu albümden Refuse/Resist gelirse sahne önündeki yerimi alırım ben de.

Bu arada buradaki linkten çok kelepir bir fiyata “For The Lions” albümünü, albüm için özel tasarlanmış tee’yi, yine albüm için tasarlanan bir adet poster ve sticker’ı ve Hatebreed logolu penayı satın alabilirsiniz, konser öncesi çok da güzel olur.

NOFX ( Ofisyel )
NOFX ( MySpace )
Fat Wreck Chords

New Found Glory de yıllardır bıkmadan Amerikan gençliğine rock müziğin pembe ve daha yumuşak yönünü sunan gruplardan. 2006′da çıkardıkları “Coming Home“dan beri herhangi bir materyalle karşımızda olmamışlardır. Son olarak “Now Without A Fight” adlı bir albümle karşımızdalar ve es geçmeden söylemek istiyorum ki albüm kayıtlarında prodüktörlük koltuğunda oturan kişi Blink 182‘dan tanıdığınız Mark Hoppus. Fanların beklentilerine tavan yaptırdığı için epey önemli bir detay aslında bu.

Geleyim albüm hakkındaki fikirlerime, kesinlikle beklediğim kadar iyi bir albüm olmamış ”Now Without A Fight“. Klasik pop-punk çizgisini geçmeyen ve her biri aslında çok da sıkılmadan dinleyebileceğiniz şarkılar ama yine de albümden çıkıp hit olacak, üst seviyede vuruculuğu olan bir ya da birkaç parça arar insan. Ben maalesef bu albümde bulamadım bunları. Çok daha iyisi yapılabilirdi ve yapılmalıydı. Albüm hakkında eleştiriler ise genel olarak tutarsız. Albümü çok iyi bulanlar da var, ortalamanın ne üstü ne de altı diyenler de. Kötü diyenler yok, bence de kötü değil ama bir dinleyici olarak beni tatmin etmedi. 

Albüm Billboard 200 listesinde şu an kadar 12. sırada yer buldu zirveye en yakın olarak. İngiltere rock listelerinde de 1 numara olduğunu ekleyeyim. Bu albüm için çok başarılı bir sonuç elde edildi listelerde. Ayrıca albümün release’ini gerçekleştir Epitapth Records ile Bridge 9 Records 7050 adet vinyl de bastı. Albümün adı ise giriş şarkısı olan “Right Where We Left Off” liriklerinden gelmekte. Lafı fazla uzatmadan tracklist’i de vereyim…

1. “Right Where We Left Off” 3:06
2. “Don’t Let Her Pull You Down” 3:29
3. “Listen to Your Friends” 3:20
4. “47″ 2:53
5. “Truck Stop Blues” 2:16
6. “Tangled Up” 3:14
7. “I’ll Never Love Again” 2:39
8. “Reasons” 3:00
9. “Such a Mess” 2:44
10. “Heartless at Best” 3:45
11. “This Isn’t You” 2:50
12. “Don’t Let This Be the End” 3:02

Rancid

David Mello‘nun garajında 30 kişiye verdikleri konser hemen sonrasında punk akımındaki yerinin uzun uzun anlatılması gereken Gilman Street şovunun provası oluyor. Bundan sonra da Gilman‘da sık sık boy gösteriyorlar. Hatta aynı dönemin başka bir punk mucizesi MTX, “At Gilman Street” parçasında OpIvy‘e saygı duruşunda bulunmayı ihmal etmiyorlar.

6 parçalık debut’sundan 1 yıl sonra çıkardıkları Energy albümüne kadar toplam 185 konser veriyorlar. Energy albümü bir anlamda herşeyin sonu oluyor ve kısa bir süre sonra sosyalist bünyeleri bu kadar kurumsal işleri kaldıramadığından dağılıyorlar. Matt ile Tim, Rancid‘i kuruyor. Jesse, Lookout Records için albüm tasarlamaya başlıyor. Bu süre zarfında 300′ü (evet, 300) aşkın şarkı yazıp Common Rider‘ın altına giriyor.

Yazının başında söylediğim gibi o yılları en iyi şu chorus anlatıyor.

Started in 87 ended in 89
got a garage or an amp we’ll play anytime
it was just the 4 of us, yeah man the core of us
too much attention unavoidably destroyed us
4 kids on tour, 3000 miles in a 4-door car not know what was goin’ on
we got a million years
tourin’ out like this hell
no no premonition coulda seen this

Ofisyel : http://www.operationivy.com *belirtilene göre yeni OpIvy sitesini tasarlayan siz olabilirsiniz.

Hiç duymamış cahiller ve “isimini duydum” insanları için Brody‘i inceden anlatalım. Daha önce kendisini şöyle tanımlamışım :

Rancid vokalisti Tim Armstrong‘un Avustralya’dan ithal ettiği inanılmaz yaratık öyle ki; ne tanrının varlığını değilleyenler gördüm Brody Dalle‘ı görünce dipleri düştü, yaradana secde ettiler.

Bu kızcağızımız Avustralya’da elektrik gitarıyla atlayıp zıplarken festivalin birinde Rancid’in Tim Armstrong‘uyla tanışıyor. Tabi o zaman daha 17 yaşında. Tim Amstrong kolundan tutup bu kızı States’e getiriyor. Zaman içinde büyüyüp serpilip Distillers‘ı kuruyor. Çok geçmeden Tim Amstrong’dan da kurtuluyor. 3 albüm sonra kendi grubunu lağvedip, Tony Bevilacqua‘yı da kanatlarının altına alıp Spinnerette‘yi kuruyor.

Spinnerette‘in albümünü beklerken aslında bir Distillers 2.o albümü bekliyorduk ama umduğumuzla bulduğumuz pek aynı olmadı. Zaten beklerken dinlememiz için verdikleri “Case of The Swirls” ve “Mashup“ı dinledikten sonra Brody‘nin Josh Homme‘dan yaptığı çocuğun birşeyleri değiştirdiğini anlamıştım. EP’ye adını veren “Ghetto Love “parçasını MTV için yapılmış gibi. “Distorting A Code“un liriklerini pek yakında şampuan kokulu kızlarımızın kişisel iletilerini süslerken görebiliriz. Harvery Oswald’lı, JFK’li, “Valium Knights” ise albümün en Distillers şarkısı olmuş.

I will be your hero and your whore (Valium Knights).

Ofisyel : http://www.spinnerettemusic.com
Myspace : http://www.myspace.com/spinnerettemusic