İlk kez iki hafta önce dinledim bu grubu ve ilk EP’sini, nihayet de bir şeyler karalamaya fırsat buldum. İtalya’dan son zamanlardan dinlediğim en iyi gruplardan biri. Kaotik bir tarzları var, Converge‘i anımsatmıyor değil, ambient kesitler de var şarkılarında. Buralarda tanınmasa da The Dillinger Escape Plan, Underoath, Coalesce, Russian Circles, A Storm Of Light, These Arms Are Snakes, Agnostic Front, Knut, Darkest Hour, Torche, Kylesa gibi gruplarla aynı sahnede çalmış bu adamlar, henüz çok yeni bir grup olmalarına rağmen.

“The Long Procession” grubu ilk albümü, self-released bir albüm aynı zamanda. Venedik’ten çıkma bu grubungeçen yıla ait bir de s/t EP’si var, şuradan ulaşılabilir arkadaşlar bu EP’ye (#). Bu yılın sonunda da beklediğimiz albümleri geldi. 2010′un en iyi albümü listesi yapmaya kalkanlara saç baş yolduracak cinsten bir albüm. Eğer siz bu kişilerden biriyseniz listede önemli bir değişiklik yapmak zorundasınız artık.

Grup için Converge‘i anımsatıyorlar demiştim, soundlarını betimlemeye kaldığım yerden devam edeyim. Sludge etkileşimli bir post-hardcore’un hem brutal hem de clean vokallerle süslendiğini düşünün. Aynı zamanda enstrümanları daha teknik bir sound verecek şekilde kullanımı alışkanlığının hakim olduğunu varsayın. Mathcore gruplarından alışık olduğumuz soundun biraz daha melodikleştirip araya ambient skitler ekleyerek daha acıklı hala geldiğini de hayal edin. İşte bu düşünceler, varsayımlar ve hayaller bizi AVL‘ye sürüklüyor.

AVL, gerçekten gelecek vaat eden bir grup. Bu tarzda As We Draw ve Rise of Caligula’dan sonra beni en çok heyecanlandıracak grup, djent akımından gelenleri de es geçmeyeyim. Özellikle Neurosis, Converge karışımı bir şeyler arayanları fazlasıyla tatmin edecek bir albüm bu.

Ocak 2001 sayısını şimdiden çıkarıp sözde “2010′un en iyi albümlerini” bizlere sunan Decibel Magazine‘e iyi kapak olur bu albüm. Hee, o derginin de fanıyım ama AVL bu yılın sadece sert müzik dünyası için değil genel olarak en iyi albümlerinden birini kotarmış. Dinleyip hayran kalmamak mümkün değil. Böyle bir albümle 2011′e spektaküler bir giriş yapıyoruz, bakalım yeni yıl daha neler getirecek.

Albümün tracklist’i şöyle;

01. Empire
02. A New Aurora
03. My Hands Will Burn First
04. Ascending
05. Glances (Part I )
06. Glances (Part II )
07. Marasm
08. Nicholas
09. Infinite Sunset of the Sleepless
10. The Traitors’ March

01. Empire

03. My Hands Will Burn First

06. Glances (Part II )

]]> http://www.riffual.com/30/12/2010/amia-venera-landscape-the-long-procession/feed/ 0 http://www.riffual.com/21/07/2010/isis/ http://www.riffual.com/21/07/2010/isis/#comments Wed, 21 Jul 2010 15:02:09 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2080

Yılın en kötü haberi geldi bu gruptan, grup olarak aktif müzik kariyerlerini sonlandırdılar. Grup elemanlarının ileride farklı farklı çalışmaları elbette gelebilir ama genel olarak metal müziğe bambaşka bir ivme kazandırmışlardı ve bu müziğin modern yüzünün en önemli temsilcileri arasındalardı. Melvins ile EPleri gelecek diye bekliyordum ben. Son konserlerini Los Angeles dışında ilk konser verdikleri yer olan Montreal’de vermeleri rahatsız edici bir orijinallik, en az çaldıkları son şarkının “The Beginning and the End” olması kadar. Anıları için döndürmek lazım “Wavering Radiant“ı birkaç kez.

Amesoeurs‘tan (#) tandıdık Fursy Teyssier ve Winterhalter‘ın yer aldığı grup Les Discrets. Vokal olarak daAudrey Hadorn var grupta. Kısacası yeni dönem Fransız karanlık – depresif melodilerinin yaratıcılarının başka bir projesi. Alcest ile yayınladıkları split ile hemen hemen aynı zamanlarda çok ses getirerecek “Septembre Et Ses Dernieres Pensees” adlı albümü yayınladılar. Avrupa’da icra edilen doom metalden biraz daha modern, post-rock etkileşimli kimi zaman folk esintili bir müzik yapıyorlar.

Fransızca öğrenen anathemaseverler için biçilmiş kaftan bir grup aslında Les Discrets ama aslında yaptıkları müzik mistiklikten tamamen uzak; aşk, doğa, ölüm üçgeninde sıkışıp kalan hislerin soyut dışavurumları. Ejderhalardan, kahramanlardan, efsanelerden bahsetmektense dinleyiciye gerçekle paralel bir sanal dünya yaratılması taraftarıyım, bu anlamda da Les Discrets‘in benzeri pekçok gruptan üstün olduğunu sözlerime ekleyebilirim.

Eğer şu ağaçlar konuşabilseydi, eminim çok şey anlatırlardı. Emin olduğum diğer bir şey ise bu grup olmasaydı asla iyi bir post-rock ya da post-metal dinleyicisi olamazdım. Russian Circles, Explosions In the Sky, God Is An Astronaut, Red Sparowes ve bilimumlarında önce benim için gelen gruptur desem belki biraz abartmış olurum -ilk kez oluyor bu blogda-  ama gerçekten bazı şarkıları eşşiz lezzette bu adamların.

Gitarlarda yer alan Jeff Kalal, Cody Kelly ve Mike Socrates‘in mükemmel uyumunun yanında Tom Fihe‘nin bu gitar triosuna olan bass desteği ve kimi zaman sakin, kimi zaman epey gürültülü davullarıyla Zack Kelly bir araya gelince ortaya çok farklı bir beşli çıkıyor. Klasik post-rock çizgisinin yanına distortion bekleyenler bu grubu kaçırmamalı. “If These Trees Could Talk” ve “Above the Earth, Below the Sky“  grubun iki albümü. Bu iki albümde dinlediğim en iyi şarkıları ise “Malabar Front“. Meraklısına; bu şarkı Playstation 3 oyunu inFamous‘ın promosyonu için de kullanılmış. Grubun albümleri Caspian, Gifts From Enola gibi gruplarla da çalışan  The Mylene Sheath tarafında release ediliyor.

Black metalde modernlik her ne kadar die-hard fanlar üzerinde ters etki yapacak bir indikatör olsa da Amasoeurs en azından bir kez kulak verilmesi gereken grup. Sonrasında ya nefret edilir ya da verilen kulakları hapseder kendisine. Bu yıl çıkardıkları slef titled albümle başlamıştım kendilerini dinlemeye. Hemen söylemeliyim ki grup saf black metal soundunun epey bir dışına çıkarak post-punk ve shoegaze elementlerinin optimum düzeyde kendi müziğinin içine yerleştiriyor. Dinlerken insanı atmosferik moda sokup bir yandan easy-listening nitelikleriyle dinlendirebilme yeteneğine sahip yaptığı müzikle bu Fransız grup. Ayrıca bunların üstüne harika bir vokal ve Fransızca lirikler bizi adeta 19. yüzyıl romantizmine sürüklüyor. Code666 Records etiketli s/t albümü mutlaka dinlemek lazım, 2006′nın “Ruines Humaines EP“si de arada kaynamasın.

Albümü özetini çıkarmam gerekirse, sludge’ın öğrettiği gibi adamlar parçaları bol distortionla doldurmuşlar. Kapalı, kasvetli, melankolik ama bir o kadar da sağlam melodilerle black metalin kendinden emin riffleriyle yırtıcı vokallerini birleştirmişler. Vokalleri bir spektrumla açıklamam gerekirse; spektrumun başına Mastodon sonuna da Isis’i koyarım. Bir tane de ibre yapıştırırım araya. Gider, gelir. Kendim bile anlamadım anasını satıyim.

“Beneath the Toxic Jungle” gibi birçok şarkı black metal temposunda başlasa da sürreal melodiler eşliğinde yitip gidiyor. Albümde 10 tane şarkı var, albümü açıklamak için bu cümleyi sadece şarkının adını değiştirerek 10 ile çarpabilirim. Ama yazının başında da dediğim gibi Tombs gayet taze bir üçlü. Bu albümdeki gayrete bir sonrakinde kompozisyonu da ekleyeceklerini düşünüyorum. Üstelik bu yazı Isis ve Pelican ile beraber turnede geçirecekler.
MySpace : http://www.myspace.com/tombsbklyn
Blog : http://everythingwentblack.wordpress.com

Albümü dinlediğinizde ilk farkettiğiniz şey grubun temposal, ritimsel ve kompozisyonel olarak müziğini ileriye götürdüğü. Black metalin kendine has acımasız ve dikkat çekici bentlerinin dışında  “günümüz post-rock”ının berrak görkeminden faydalanmaları albümü çekiciliğine yeni bir boyut kazandırıyor.

Albüm dört parçadan oluşuyor. “Earth: As a Womb“, “Earth: As a Furnace“, “Through the Collapse: Watchers Restrained“, “Through the Collapse: Gentian Truth“. Bu parçaların ortak özellikleri elbette ki uzun olmaları. Bunların dışında hepsi dinleyici loş bir rota üzerinde yolculuğa çıkarıyor. Tabi karanlık ambiyansı, coşkulu perküsyonları ve esrarlı arpejleri de es geçmemek lazım. Müziklerindeki bu estetik doom anlayışı ve sonik molasları takdire şayan vokaller ve muazzam netlikteki lirikleriyle birleştirince ortaya “White Tomb” çıkıyor.

Progresif ambisyona sahip her albüm gibi “White Tomb” epey agresif bir yapıt. Yoğun katmanlı riffler çok akılda kalıcı ve heyecan uyandıran bir istiğrak haline sokucu. Albümü dinlerken kafanızda kurduğunuz dünyayı çok da iyi anlatan sözler var. Bunları birbiri üstüne eklerseniz bu albüm sizi unutamayacağınız yolculuklara çıkarabilir, eşsiz tecrübeler edindirebilir. Ben dinlerken albümün kapağının etkisinde uzun süre kaldım mesela. Modern zamanlarda post-black diye anılan janranın en iyilerinde bu albüm. Anlatmaya kelime dağarcığım bu kadar yetti ancak dinlediğiniz kesinlikle pişman olmayacaksınız.