Bu sene aslında önemli bir şey oldu. Dünyanın en ciddi Slipknot fanı popülasyonuna sahip ülkelerden birisi olan Slipknot -yalan değil, 40 yaşında adamda da teesini görmüşlüğüm var, 10 yaşında çocukta da- grubunun vokali Corey Taylor ve gitarist Jim Root yan projeleri Stone Sour ile birlikte İstanbul’da, Sonisphere’delerdi. Müziklerini de çok güzel icra edip ülkelerine yolladık onları.

Bu ay yeni gelen albümlerden biri Stone Sour’un: “Audio Secrecy“. Albümle aynı ismi taşıyan bir introya sahip albüm grubun dolaştığı janralar olan hard rock, alternative metal ve post-grunge’a akustik müziği de katmış. Yıllardır etrafa misantropluk saçan “people=shit” namelerinden sonra Corey Taylor‘ın sesinden aşk mırıltıları dinlemek insanı önce bir şoka soksa da şarkıların akıcılığı insana ortanın üstü bir müzik ziyafeti çektiriyor. Geçmişten kalma klişe riffleri başarılı sololarla desteklemişler ve catchy melodilerle de son vuruşu yapmışlar.

Bu yıl Amerikan dizilerinde arka planında çalması için bol bol şarkı var bu albümde. Beklediğimden iyi iş yapmış Stone Sour. Hareketli günlere moralli başlamak için ideal bir albüm bu tür müzik dinleyicileri için. Albümün en enerjik şarkısıyla sözlerimi bitiriyorum :”Digital (Did You Tell)“.

Son zamanlarda gördüğüm en güzel kapak çalışmalarından birine sahip Three Days Grace‘in üçüncü albümü, o yüzden hayvanlık boyutunda paylaştım sizlerle. Ancak albümün içeriği ile ilgili olarak aynı güzelliklte şeyler söyleyemeceğim maalesef. Sebeplerini ise aşağıda veriyorum hemen.

Three Days Grace self-titled albümüyle ABD’de epey sevilmiş, MTV Chartlarına kadar yükselebilme başarısı gösterebilmiş ender gruplardan. Nu-metal devrinin sonunda parlayıp acaba türün popülaritesi devam edecek mi sorularını da akıllarda uyandırmışlardır ayrıca. Daha sonra 2006′da “One X” albümü geldi. İkinci albüm debutnun başarısını devam ettirmeye yetmişti. Bugün de zaten Kuzey Amerika mainstream rock camiasının en hatrı sayılır gruplarından biri Kanadalı grup. Son albüm “Life Starts Now” ise özet geçmek gerekirse ilk albümün kopyası olmuş ve ismini hiç haketmemiş. Bu Linkin Park ve “Meteora” eşleşmesi taktiği uygulaması çabalarından mı kaynaklanıyor bilemiyorum.

Albümde hoş balladlar mevcut. Ayrıca bana vokal Adam Gontier‘ın performansı ile grubun taşıdığı lirikal duruş daha uyumlu hale geldiği hissini de verdi bu albüm. Ancak genel olarak bakılırsa orijinallikten tamamen uzak Jive Records tarafından release edilen bu albüm. Albümün tipik Three Days Grace soundunu dışına çıkan tek şarkısı diyebileceğim “Break” -eylül başından beri Amerikan radyolarında çalmakta- ilk single olarak seçilmiş. Sanırım tek düze ve bayalığın farkında olanlar arasında grup elemanları ve direktörler de var. Prodüktör Howard Benson‘ın vicdanıyla epey muhasebe yapması gerekecek.

Çok mu kötü albüm? Hayır. Sadece çok alışageldik bir sounda sahip. Yoksa debut albümü seven buna da her şekilde saracaktır. “I Hate Everything About You“yu özleyenler mutlaka dinlesin bu albümü.

Myspace: http://www.myspace.com/threedaysgrace

Ne alemdedir bu adamlar diye merak ettiğim grupların başında gelmekte Güney Afrika’nın dünya müzik piyasasına sunduğu en iyi post-grunge gruplarından biri olan Seether. Zamanında Saron Gas olarak kurulan grup 2002′de efsanevi “Disclaimer” albümü ile ismini değiştirmişti. O albümün 5 milyon kopya sattığını sözlerime ekleyerek nasıl bir efsane olduğunun bir kere daha altını çizeyim. Daha sonra çıkan “Karma and Effect” (2005) ve “Finding Beauty in Negative Spaces ” (2007) ile aynı başarıyı tekrarlayabildiklerini söyleyemeyiz. Grubun halihazırdaki kadrosu vokal ve gitarda Shaun Morgan, gitarda Troy McLawhorn, bass ve backvokallerde Dale Stewart ve davulda John Humphrey şeklinde sıralanmakta.

Grup 2002′de “Disclamier” ile patlattıktan sonra yine o dönemlerin bir başka ara gazı almış grubu Evanescence ile birlikte yan yana gelme şansını yakalmıştı. Daha doğrusu iki grubun vokalleri bir araya gelmiş ve Shaun Morgan ile Amy Lee harika bir “Broken” düeti ortaya koymuştu ki ülkemizdeki pekçok kişi Seether ile o zaman tanıştı.

Gizli bir post-grunge hastası olan şahsım, sizlere eğer türle biraz ilginiz varsa “Disclaimer” albümünü dinlemizi ya da en azından “69 Tea“, “Fine Again” gibi şarkılara kulak vermenizi farz olarak görmenizi tavsiye eder. Güney Afrikalı bir grup olmalarına rağmen Amerikan müziğinin epey etkisinde kalan bir grup Seether ve tipik Amerikan alternative rock’ının, bu janraya ait klişe olmuş rifflerin -klişe dediğime bakmayın, bayılıyorum o sese- insanı çok da zorlamayan liriklerle bütünleşmiş, insana akşam üstü güneşinde uzun yolda seyrettiğin hissettiren, o ambiansı yaşatan bu müziğe aşık olmuş bünyelerin kaçırmaması gerektiğini düşündüğüm hatta kaçırmamış olmalarına ihtimal vermek istemediğim ve ölsem de istemeyeceğim bir grup Seether.

And I am aware now of how
everything’s gonna be fine one day
Too late, I’m in hell I am prepared now,
seems everyone’s gonna be fine
One day too late, just as well

…ve son olarak yeni stüdyo albümünün 2009′da geleceğini sözlerimize ekleyelim.

Ofisyel site: http://www.seether.com
Ofisyel myspace: http://www.myspace.com/seether

Son zamanların modası re-union’lar. Arada beni çok da sevindiren haberler de gelmiyor değil hani. Guns N’ Roses ile başladığını düşündüğüm bu yeni akımda en son Faith No More elemanlarının bir araya geldiğini duyurmuştuk. Son olarak 2000′lerin başında Amerikan alternative rock müziğinin bence en iyi temsilcilerinden biri olmayı başarmış olan Cold‘un elemanlarının tekrar bir araya geliyor.

Aslında pek de yeni bir haber sayılmaz. Keza Ocak ayında grup elemanları re-union turnesine başlayacaklarını haber vermişlerdi MySpace sayfalarından. Mart ayının 17′sinde bu turneye başladılar. Zamanında grubu terkedip Amy Lee popülaritesinin altında ezilmeye ve Evanescence‘de çalmaya başlayan Terry Balsamo da gruba geri döndü. Diğer bir gitarist olan Kelly Hayes‘in boşluğu ise Joe Bennett -bu adam aynı zamanda Jacksonville, Florida’lı bir grup olan Snagglepuss‘da vokal- ile doldurulmuş.

Buraya kadar gelen haberler Cold fanları için epey sevindirici. Üstüne yeni bir albüm geldiğini haberini de eklersem daha da güzel olur ta ki bunun onların son albümü olacağını itiraf edinceye kadar. “The End Of All” ismine sahip olacağı re-union turnesinde vokal Scooter Ward tarafından sıkça dile getirilen albümün nasıl olacağı ise büyük merak konusu tabi. Kötü bir şeyler yapacaklarına ihtimal vermiyor.

Cold grunge akımdan olsa da mainstream’ın içinde olmasını istediğim şeylerle varolan bir grup oldu ve ancak bu kadar güzel bir sonu bekleyebilirdim onlardan. 2005′teki “A Different Kind of Pain“  -aynı zamanda çıkan son Cold albümü- albümün tadı hala damaklardayken Guns N’ Roses‘ın yıllarca çıkması beklenen re-union albümü “Chinese Democracy” rezaletine dönüşmeyeceğini tahmin ettiğim bir albüm olacaktır  “The End Of All” illa ki de.