Güzel bir albüm “No Color”.

How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know that you need me?

Kuzey İrlandalı indie pop triosunun ilk albümü gelecekleri açısından türün pek çok dinleyicisini heyecanlandıracak nitelikte. Adamların memleketi turistik bir yer olunca da debut albümlerinin isminin “Tourist History” olması kaçınılmaz olmuş, neden kaçınılmaz olmuş orasını bilemedim. Bizim Bodrum’dan, Antalya’dan böyle gruplar çıkabileceğini sanmıyorum ama yine de Hande Yener‘i kabullenebilmemiz önemli bir adım.

Albümün kayıt aşamasıyla ilgili bilgiler vermek lazım. Londra’da Eastcote Studios‘ta kaydedilen albümün miksleri Phillipe Zdar‘ın yeni stüdyosunda yapılmış ki bu stüdyo daha önce sadece Phoenix‘in son albümü için kullanılmış ve o albüm Grammy ödülünü götürmüştü. “Wolfgang Amadeus Phoenix” adlı bu albüme 2009′un en iyileri arasında biz de yer vermiştik.

Okuduğum bir yorumda kronolojik oraları janrları sıralayan bir müzik eleştirmeni aynen şöyle söylüyor. Arz talep kanununa bağlı olarak bir müzik türü piyasada maksimum 5 yıl kalabiliyor. 80′lerde synthpop ve hard rock tüketilirken bunun yerini 90′larda grunge ve nu-metal aldı. İçinde bulunduğumuz 2000′li yılların müzikleri de radyoların pohpohladığı efektli vokalli R&B ve indie pop. Indie popun ne kadar popüler olduğunu anlamak içinse alışveriş merkezlerinde giysilerin arasında boğuluyorken kulağınızı birkaç saniyede tavandaki hoparlörlere vermek gerekiyor.

Kuzey İrlanda’da böyle bir albüm yapılıyorsa savaşın izleri artık tamamen siliniyor diyebiliriz. Hayata tamamen pozitif bakabilmek için herkese indie pop dinlemeyi ya da icra etmeyi öneriyorum. Albümün ilk birkaç şarkısı dışında zevkle dinlediğimi söyleyebilirim ama özellikle “I Can Talk” ile başlayan ve sonra dinleyiciyi kendine bağlayabilen başarılı bir albüm. Yılın en iyileri arasında olmasa da ilk albümünü çıkaran bir grup için umut verici. Türün ilgisiyseniz ya da ilgili olmak istiyorsanız mutlaka kulak verin.

Unutmadan, albümün harika bir kapağı var.

Sheffield çıkışlı punk dokunuşlu sevimli mi sevimli bir indie pop grubu the Long Blondes. 2004′te hayat bulan grubun Rough Trade Records etiketli “Couples“ı ağır taşı konumunda. Romantik geceleri eğlenceye başlamak için bir TLB CD’sini müzik setinize takmaktan daha iyi bir çözüm olamayacağı kanısındayım. Romantizm demişken vokaldeki hatunun homofobiye kaçan ilginç açıklamaları var, Google’dan aratınız.

2009′da hayatıma giren en güzel şeyler Passion Pit ve Tumblr.Com‘du diyebilirim beş saniye düşündükten sonra. “Manners” albümü bizim de yılın en iyileri listemizde yerini almıştı hatırlarsanız. Sevgililerden ayrıldıktan sonra, kötü geçen sınavlardan sonra bürünmemiz gereken pozitif moda bu beş genç ve yetenekli müzisyen arkadaş sayesinde büründük bir yıl boyunca, isimlerini zikredip kulaklarını çınlatalım; Michael Angelakos, Ian Hultquist, Ayad Al Adhamy, Jeff Apruzzese, Nate Donmayer. Kulaklarını çınlatabildiysek hakkımız olan yeni albümü de talep edelim.

İspanyolca en klişe gitar soundunu güzelleştiren bir lisan. Meksikalı indie/folk-pop grubu Furland ise kesinlikle benzerlerinden daha psychedelic. Ülkemizin metal müzik forumlarında arkadaş grubu yağlayan siyah giyinmiş yosmalardan farklı bir uslüp takınıp son albüm “Historia de la Luz”u dinlemeniz gerektiğini söylüyorum. Bu janrada folk etkisi benim kulağıma bu kadar iyi gelmemişti. Yetersiz İspanyolcama rağmen grubun bu konseptsel albümde anlatmak istediğini anlamış bulunmaktayım ki bu da ayrı bir sevindirici durum şahsım adına. Aşağıda verdiğim etiketlere aşık insanlar bu grubu henüz keşfetmedilerse, eksiklerini kapatmak için fazla beklemesinler. Ben onlara albümün ilk şarkısı “Colores Colores Colores“armağan ediyorum hatta.

]]> http://www.riffual.com/11/12/2009/furland/feed/ 0 http://www.riffual.com/25/11/2009/swan-lee/ http://www.riffual.com/25/11/2009/swan-lee/#comments Wed, 25 Nov 2009 12:41:53 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1316

Swan Lee‘yi ilk dinlemeye başladığım ilk zamanlarda onların Danimarkalı bir grup olduğundan bihaberdim hatta hayalimde Japonyalı bir bayan vokal büyütmekteydim. Ufak bir araştırma bütün hayalleri yıktı tabi. Dahası 2006′da dinlemeye başladığım grubun 2005′te dağıldığını öğrenerek yıkımın da ötesine geçti. O yıla kadar kendilerine ait olan Gogo Records etiketli iki adet full-length albümleri var. Benim dinlemem James Bond serisinden “Tomorrow Never Dies” adlı filme ithafen yazılan aynı isimli şarkının Hitman Blood Money oyununa girmesiyle başlamıştır ve devam etmektedir (şarkı oyunun orijinal soundtrack albümünde bulunmamakta). Roskilde Festival gibi önemli sahnelerde de yer almış bir grup Swan Lee.

Londra’da Westminster University’de audio production okurken tanışan Philadelphia’lı Mathieu Gendreau and Brükselli Pieter Van Dessel‘den kurulu electro pop duosu Plastic Operator. Pek keyifli bir müzik yapıyorlar. Fine Day Records ile çalışıyorlar ve kısa döneme yeterince kayıt sığdıracak kadar çalışkanlar. Müziklerini dinlerken arkadaki akademik gücü hissediyorsunuz.

Interpol

“Dead Disco Dancer” adlı çıkış şarkılarına çektikleri video Youtube‘dan ya da Myspace‘den izlenebilir. İkisinin de sevgi pıtırcığı güzel ülkemizde engellendiği göz önüne alınırsa (şu anda şeytan “ver linki indirsin herkes albümü” demekte kulağıma) bundan mahrum kalacak bir çok kişi.

“Ruins” adlı demoları yakın bir zamanda yayınlandı. “Dead Disco Dancer“, “All Is Said And Done“, “Ace Breasts” özellikle akılda kalıcı şarkılar.

Bir gece 6 kişiye çaldıktan(4′ünü tanıyorlarmış) sonra ertesi gece 500 civarı kişiye konser vermişler. Kayıtlarını yayınlayacak plak şirketi bulmakta güçlük çekmişler özellikle bir süre, hem de İngiltere’de. Her şey bir yana, yaptıkları müzik gerçekten hoş. Emeklerinin karşılığını alarak iyi yerlere gelmeleri dileklerimi sunarak  TRT tarzı bir bitiriş ile azalarak kayboluyorum.

Myspace: http://www.myspace.com/ochildren

1. First Train Home
2. Wait It Out
3. Earth
4. Little Bird
5. Swoon
6. Tidal
7. Between Sheets
8. 2 – 1
9. Bad Body Double
10. Aha!
11. The Fire
12. Canvas
13. Half Life

Myspace: http://www.myspace.com/imogenheap

Amerika’nın 20′sine girmeden yıldız diye müzik dünya piyasasına sunduğu isimlerden biriydi Michelle Branch. Gitarıyla, yazdığı sözlerle, sesiyle hepimizin sevgilisi oluvermişti adeta. Santana ile “The Game of Love” düetiyle Grammy bile kaldırmıştı. Kesinlikle yetenekli bir hatundu zira yeterince de güzel değildi -fiziği epey iyidir, ona lafım yok- ve buna rağmen TRL’de zirveye oynardı. Bir Michelle Branch vardı ya hakikaten, noldu ona diye kendi kendinize sorduğunuzu duyar gibiyim şu anda da.

Santana düetinden sonra rastlatamadım kendisine açıkçası, müzik kanallarında rotasyonlara pek giremedi sanırım videoları ama popülaritesini yine koruyor ABD’de. Uzun dönemdir arkadaşı ve back vokali olan Jessica Harp The Wreckers‘ı kurmuş kendisi. 2005-2007 arasında sürmüş bu beraberlik, noldu arkadaşlığa? Neyse, bu yıl Michelle’in son albümü “Everything Comes and Goes” çıkacak. Bakalım nasıl bir albümle dönecek Michelle ???

Hiç dinlememiş olanlara müziğini global düzeyde insanlara duyurmasını sağlayan “All You Wanted” parçasını öneririm. Pop rock sevenler eminim bayılacaktır şarkıya da, sözlere de. Bir de bunun piyanist versiyonu Vanessa Carlton bir yazıyı ve “neredesin sen” şarkısını hak ediyor. İkisi de aynı dönemde patlak vermişti Amerikan popüler müzik piyasasında zannedersem, yanlışım var düzeltin.

• Resmi Site:  www.michellebranch.com
• Resmi Myspace www.myspace.com/michellebranch

White Rabbits bozuk ritimleri ve alışılagelmedik ikincil bestelerin korusu olmuştur hep. Son çıkan albümleri “It’s Frightening” ile olayı bambaşka bir boyuta sürüklüyorlar. Baştan söylemeyelim ki çömezlik gayretlerinin müziklerine yansıdığı dinleyicinin ruhunu kıpırtadan nameler eksik bu albümde ama artık dinleyici daha çok zorlayacak dallı budaklı bestelerle geri döndüklerini de eklemeliyim.

Debut albüm “Fort Nightly“den sonra elbette ki beklentilerim yüksekti gruptan. Zira eski çömez olarak kabul etmeyenlerdenim artık onları. Grup kesinlikle şarkıları kaydederken bestelere, şarkı yapılarına ve enteresan aranjmanlara ağırlık vermiş. Kanımca sadece zevk için değil, artık derin müzisyeniz mesajı vermeye çalışmışlar bu hareketlerinle. Derin müzisyen nasıl olur diye bana sormayın, albümü dinleyin.  Elemanlar arasındaki uyum ve işbirliği anlayışı da profesyonelleşme konusunda White Rabbits’in önemli adımlar attığını gösteriyor. Debut albümden “Kid on my Shoulders,” “Navy Wives,” ve “While we go Dancing” gibi şarkılar Stephen Patterson‘ın harika vokalleriyle başarılı şarkılardı. An itibariyle kritize etmekte olduğum son albümde ise hem Stephen Patterson‘ın şarkı söyleme yeteneklerini geliştirdiğini, hem de grup elemanların enstrüman hakimiyetiyle bu sesi kaldırabilecek düzeyde müzik yapabildiğini gördüm ben.

Albümün açılış parçası “Percussion Gun” debut albümden ikinci albüme aralıksız geçiş yapma fırsatı veriyor dinleyiciye. “Company I Keep” hoş bir down-tempo tonuna sahip hit adayı, ayrıca albümün en çılgın şarkısı “The Lioness“a geçiş yapmak için de harika bir dinleti. “Midnight and I” çift soluklu bariton vokalleri ve vasi gitar nota düzeniyle bana göre albümün en iyisi.

Bambaşka bir güzelliği de sunuyor bu albüm. Kayıtlar aşamasında ses mühendisliğini kimin icra ettiğini bilmiyorum ama harika bir stereofoniklik var kayıtlarda. Ortanın biraz altı bir kalitede bir kulaklık ile bu albümü dinlerseniz kendini stüdyoda hissetmemeniz kaçınılmaz. Saatlerce canlı performanslarını izleyip ayakta beklemekten iyi midir bilmiyorum ama en azından Türkiye’de çalma ihtimalleri şu an çok düşük gözüktüğünden bu bahsettiğimi denemenizi öneriririm.

White Rabbits müzik yaparken ampirik çalışmalara devam edecek mi yoksa müzik hayatları boyunca bize bu son elde ettikleri soundu mu dayatacaklar, kendi kendime albümü dinledikten sonra soruduğum soru bu. Müzikal olgunluklarının bu albümle iyice göz önünde bulunduğunu ve bizlere debut albümde sunulanın bu albümde bulunamayacağını da sözlerim eklerim. Uzun bir yol düşünün ve yolun ikinci bölümünün başladığını hayal edin. Etrafınızda gördüğünüz şeyler yolun ilk kısmında göreceğiniz şeylerde tamamen farklı olacaktır. Bu laf salatasıyla da durumu özetleyebilmenin mutluluğunu yaşıyorum.

Track List:

1. “Percussion Gun”
2. “Rudie Fails”
3. “They Done Wrong / We Done Wrong”
4. “Lionesse”
5. “Company I Keep”
6. “The Salesman (Tramp Life)”
7. “Midnight and I”
8. “Right Where They Left”
9. “The Lady Vanishes”
10. “Leave It at the Door”

• Label: TBD Records
  
• Ofisyel: WhiteRabbitsMusic.com
  

Bazı grupların öyle yaratıcı isimleri var ki insan okuyunca inceden tebessüm ediyor. Mesela, Accidental Decapitation Through Masturbation. hahaha. Jesus On Extacy var, ironik tarafından. Gülüyoruz bunlara, ama Margot and the Nuclear So and So’s‘a anlam veremiyoruz. Margot, The Royal Tenenbaums‘taki Gwyneth Paltrow ve sigarası oluyor. Neden öyle diyorum? Çünkü fim boyunca bir kere bile bırakmıyor hatun elinden sigarayı. Nuclear, Bush‘un çok ağzına yakıştığı için seçiliyor. Melezlediğiniz vakit, Margot and the Nuclear So and So’s. İyi kayıtlar yapan bir grup için çok büyük talihsizlik olarak görüyorum bu tür bir ismi.

2006 kaydettikleri debut’yu sonrası önü açılan ve yerel bir plak şirketinden Virgin Records‘a terfi eden grup olgunlaşma döneminde kaydettiği EP’si ile kendisine kitle yaratmayı başarıyor. 2008′de Animal – Not Animal ikilisini piyasaya sürerek indie evreninde yerlerini sağlamlaştırdılar. “Broadripple is Burning” ve iki albümde de bulunan “A Children’s Crusade On Acid” gibi of çektiren şaheserle dolu iki albümün kesişimi oldukça yoğun duygular yüklü.

Bu arada Richard Edwards sonraki 3 albümü hiç tanımadığı insanlar üzerine yapmayayı düşünüyormuş. Elinizde kendinizle ilgili ne var ne yoksa (aşk mektupları, fotograflar, röntgen filmleri) Richard’a gönderirseniz, bu 3 insandan biri olabilirmişsiniz. Ben şahsen Bergama’nın protest kimliği Oktay Konyar için kaydedilmiş bir albüm isterim.

Margot and the Nuclear So and So’s – A Children’s Crusade On Acid

Sarah settle down,
put your helmet on
walk through streets of gold
with cigarettes you hand rolled
i don’t know you
and I don’t owe you a thing
…

Ofisyel : http://www.margotandthenuclearsoandsos.com
MySpace : http://www.myspace.com/margotandthenuclearsoandsos

Fimde çalan parçalarla Londra sokaklarında gelişen olayların etkileyiciliğinin arttığını hissediyorsunuz ki soundtracklerde zaten bu yüzden vardır. Filmin soundtrack albümü 1998′de Island Records tarafından basılmış, 99′da ABD’de release’i yapımış.

Soundtrack içinde rock, pop, brit pop ve reggae türlerinden güzel örnekler bulmanız mümkün. Flmdeki conversationlardan alıntılar skit formatında albüme serpiştirilmiş ve albümü dinlemek filmi bu yüzden daha da unutulmaz kılıyor. Uzatmadan tracklist’i veriyorum…

1. “Hundred Mile High City” by Ocean Colour Scene11
2. “It’s a Deal, It’s a Steal” by Tom, Nick & Ed*
3. “The Boss” by James Brown
4. “Truly, Madly, Deeply” by Skanga*
5. “Hortif***inculturalist” – Winston
6. “Police and Thieves” by Junior Murvin
7. “18 With a Bullet” by Lewis Taylor & Carleen Anderson*
8. “Spooky” by Dusty Springfield
9. “The Game” by John Murphy & David Hughes*
10. “Muppets” by Harry, Barry & Gary
11. “Man Machine” by Robbie Williams*
12. “Walk This Land” by E-Z Rollers
13. “Blaspheming Barry” by Barry
14. “I Wanna Be Your Dog” by The Stooges
15. “It’s Kosher” by Tom & Nick
16. “Liar Liar” by The Castaways*
17. “I’ve been shot” by Plank & Dog
18. “Why Did You Do It” by Stretch
19. “Guns 4 show, knives for a pro” by Ed & Soap
20. “Oh Girl” by Evil Superstars
21. “If the Milk Turns Sour” by John Murphy & David Hughes (with Rory)*
22. “Zorba the Greek” by John Murphy & David Hughes
23. “I’ll Kill Ya” by John Murphy & David Hughes (with Rory)*
24. “The Payback” by James Brown
25. “Fool’s Gold” by The Stone Roses*
26. “It’s Been Emotional” by Big Chris
27. “18 With a Bullet” by Pete Wingfield

Son yıllarda İngiltere’den çıkan en güzel şey Lilly Allen. Sesi iyidir, güzel şarkı sözü yazar, pek de sevimli birisidir. “Allright Still” albümü İngiltere’de akabinde de dünyada listeleri sallamıştı. Bu sallantının yanında aslıda İngiliz medyası tarafından fazla abartılması da var aslında ama “Smile” ve “LDN” gibi hit şarkılar Lilly Allen debut’sunun uluslararası camiada önemli satış rakamlarına ve büyük başarıya ulaşmasına yetti.

İkinci albümlerin müzisyenler için çok önemli olduğu söylenir, özellikle de ilk albümü ile büyük çıkış yakalayan müzisyenler için. Lilly Allen‘ın da bu gruba girdiğini söylemem parmaklarımı klavyemin başında boşa çalıştırmama sebep olur. Acımasız eleştirmenleri ve daldan dala konan serçe misali supersonic hızda tüketen dinleyicileri tatmin edebilmek için tamamen iyi parçalardan oluşan bir ikinci albüm hazırlamak gerekir. Şimdi gelelim Lilly‘nin neler yaptığına…

Amy Winehouse vakasından sonra Ada’dan çıkan bayan vokallerin lanetli olduğuna inanmaya başlamıştım ki Lilly’nin skandalları ardı ardına geldi. Kabul etmeliyim, die-hard Lilly fanı değilim ama bu tatlı kızın da yaşadığı olumsuz şeyler dudak uçurtlatan cinstendi. Kötü günlerden sonra arada müzik yapmayı hatırlamış olmalı ki “It’s Not Me, It’s You” adlı albümle geri döndü.

“Allright Still” albümünün taşadığı retro hava ardından pekçok taklidi getirmişti. Lilly Allen ise yaptığı açıklamada bu durumda sıyrılmak için farklı bir şey yapmak istediğini bu yüzden “Allright Still”i kaydederken prodüktörlük koltuğunda oturan Mark Ronson ile çalışmak istemediğini söylemişti. Bu arada Mark Ronson‘ın o albümle Grammy‘lerde Yılın Prodüktörü Ödülü aldığını es geçmeyelim. Elimize geçen yeni Lilly Allen albümü ise bir öncekine göre içerdiği elektronik öğelerle kesinlikle farkını belli ediyor. 

“Everyone’s At It” ile açılıyor albüm ve giriş için bu şarkının seçilmesinin gerçekten vurucu olduğunu söylemem gerekir. Diğer şarkılarla da pek heyecanını yitirmeden devam ediyor albüm. Eğer evde herhangi bir işle meşgulsanız kafanızı dağıtmadan rahatlıkla dinleyeceğiniz bir albüm ”It’s Not Me, It’s You“. Albümün hit parçası olarak düşünülen “The Fear“ın listelerde yakaladığı başarıların dışında albümde ikinci şarkı olduğunu ve bu yepyeni yapıtın sürükleyiciğine çok şey kattığını anti parantez içinde belirtmek isterim.  Albümün benim için gizli hiti olan “Back To The Start” ve kahkahalarla dinleyebileeğiniz “Fuck You” diğer göze çarpan parçalar. 

Mainstream akımı da sempatik kılabilecek bir şeyler yapmaya devam ediyor Lilly Allen. Türkiye’de de bu işi yapan Nil Karaibrahimgil‘in yerine koyarım onu hep. Kimilerine göre ”It’s Not Me, It’s You” tam bir balon. Belki gerçekten de öyle ve bunu kendime itiraf edemiyorum ama yine de sıkılmadan dinleyebildiğim bir albüm. Çok daha iyilerini bekliyorum aynı zamanda.