Bu arkadaşlarla tanışmam 2002 yılına dayanıyor. Aslında yaşım itibari ile pekçok grupla o dönem tanışmaya başlamıştım da 90ların başından beri aktif olan bu gruba yetişememişim sanırım. “Bleed American” sanırım çıktığı yılın en önemli albümlerinden biriydi. Yaşıtlarımın çoğunun bu albümle hala anılarını yaşattığına eminim, albümün kapağı sosyal ağlarda oluşturulan soundtracks of my life fotoğraf galerilerindeki yerini de koruyor en önemlisi. Halihazırda ABD’nin en sevilen gruplarından biriler ve yeni şarkılar da çoğu listede üst sıralarda bulunmakta.

A Wilhelm Scream

İyi müzik çok dinlenir, bu doğru bir felsefeyse bu albüm çok dinlenilecek. Politik duruşu belli olan bu grubun dinlenmesi de gezegenin hayrına olacağından bir an olsun underground punk havamdan uzaklaşıyorum. 1989′da kurulan grubun müzikalite açısından hala aç olduğu şarkılarda açıkça ortaya çıkarken zaman içinde ortaya çıkan teknik sound elemanların inancını kanıtlıyor. 20 yıldır bu işi yapan adamların hala daha iyi gitar çalmaya çalışması ve bu şevki de yanında harika bir albüm getiriyor. Önceki albümlerle bu son albüm arasında ciddi anlamda büyük farklılıklar var. İlk hallerini zaman içinde elde ettikleri stille harmanlayıp yeteneklerini sonuna kadar konuşturmuşlar desem albümün net bir eleştirisini yapmış olurum. “Black Crosses”, “Ghetto Heater” ve ” Dead Spaces” tekrar tekrar dinleyip hiç sıkılmadığım şarkılar.

Grup 20. yılını bu harika stüdyo albümüyle süslendirerek önemli bir iş başarmış. Grubun diskografisinde 7. stüdyo albümü olarak yer “Agents Of The Underground“un basım ve dağıtımını da Fat Wreck Chords üstlenmekte. Prodüktörlüğünü Cameron Webb‘in yaptığı albüm bu yıl melodik punk / pop-punk severlerin playlistlerinden çıkmayacaktır.

Myspace: http://www.myspace.com/strungout

Son albüm “Daisy” bence geleceğin unutulmazları arasında olacak kesinlikle. Albümün giriş şarkısı “Vices” piyanoyla açılıyor, ardından bayan vokaller geliyor. Ardından vokal Jesse Lacey‘nin muazzam bir çığılı geliyor ve aynı anda ultra-enerjik gitar tonları, ağır davul partisyonları ve gitarları düzgün bir şekilde destekleyen bassla dinleyiciyi alıp sürükleyen harika bir albüm. Müzikal olarak öyle zengin bir albüm ki herhangi bir tarza da sokmak zor aslında, bu zenginlik lirikal konuda da aynı şekilde işliyor. Kısacası bu mükemmel albümle Brand New yaptığı müziği yeni bir seviyeye taşımış, hakikaten helal olsun diyerek millileşmiş övgümüzü grupla paylaşıyor ve parça listesini veriyorum.

1. ‘Vices’
2. ‘Bed’
3. ‘At The Bottom’
4. ‘Gasoline’
5. ‘You Stole’
6. ‘Be Gone’
7. ‘Sink’
8. ‘Bought A Bride’
9. ‘Daisy’
10. ‘In A Jar’
11. ‘Noro’

Myspace: http://www.myspace.com/brandnew

Öncelikle şunu söyleyeyim, bu EP’nin tam adı “We Are Sick Of  Not Having The Courage To Be Absolute Nobodies“. Son birkaç gündür sürekli dinlediğim üç şarkılı bir EP bu. Daha önce Latin For Truth dinlememiş olanlar için türsel bir açıklama getirmem gerekirse çok hızlı pop-punk çaldıklarını söyleyeyim hatta çok hızlının da hızlı. The Swellers ve Half Hearted Hero‘yu epey anımsattıklarını da itiraf etmem gerekir. Hızından bu şekilde bahsettiğim bir pop-punk albümü doğal olarak harika davul partisyonlarına sahip. Skate punktan hoşlanıyorsanız kesinlikle kaçırmamanız gereken bir albüm, zira grubun albümünün yolunu gözleyenlerden biri olmama yetti bu üç şarkılık EP. Tracklist’i de vereyim:

1. 88 Says
2. Natural Tailor Of Natural Joy
3. Phuckette Motorsports

• Myspace: http://www.myspace.com/latinfortruth

Pazar gecesinin en büyük olaylarından. Lifelock‘tan İstanbul-Kadıköy çıkışı bir hardcorepunk grubu, kayıtlarıyla konserleriyle son 4 senedir takip ettiğim bir grup. Güzidelerimizden hatta, desteği hakediyorlar. Never Reach Home yine Kadıköy’lü arkadaşların oluşturduğu bir pop punk grubu, gayet iyi müzik icra ediyorlar, henüz canlı izleme fırsatım olmadı. Shiva için ise söylenecek çok şey var, eğer hala uzunçaları olmayan bir grubu amatör diye ilan edeceksek Türkiye’nin en profesyonel amatör grubudur Shiva. Epey zamandır canlı performanslarını sergileyemiyorlardı. Pazar gecesi ne yapılır diye düşünmek yersiz, hepinizi Kemancı’da görmek isteriz.

New Found Glory de yıllardır bıkmadan Amerikan gençliğine rock müziğin pembe ve daha yumuşak yönünü sunan gruplardan. 2006′da çıkardıkları “Coming Home“dan beri herhangi bir materyalle karşımızda olmamışlardır. Son olarak “Now Without A Fight” adlı bir albümle karşımızdalar ve es geçmeden söylemek istiyorum ki albüm kayıtlarında prodüktörlük koltuğunda oturan kişi Blink 182‘dan tanıdığınız Mark Hoppus. Fanların beklentilerine tavan yaptırdığı için epey önemli bir detay aslında bu.

Geleyim albüm hakkındaki fikirlerime, kesinlikle beklediğim kadar iyi bir albüm olmamış ”Now Without A Fight“. Klasik pop-punk çizgisini geçmeyen ve her biri aslında çok da sıkılmadan dinleyebileceğiniz şarkılar ama yine de albümden çıkıp hit olacak, üst seviyede vuruculuğu olan bir ya da birkaç parça arar insan. Ben maalesef bu albümde bulamadım bunları. Çok daha iyisi yapılabilirdi ve yapılmalıydı. Albüm hakkında eleştiriler ise genel olarak tutarsız. Albümü çok iyi bulanlar da var, ortalamanın ne üstü ne de altı diyenler de. Kötü diyenler yok, bence de kötü değil ama bir dinleyici olarak beni tatmin etmedi. 

Albüm Billboard 200 listesinde şu an kadar 12. sırada yer buldu zirveye en yakın olarak. İngiltere rock listelerinde de 1 numara olduğunu ekleyeyim. Bu albüm için çok başarılı bir sonuç elde edildi listelerde. Ayrıca albümün release’ini gerçekleştir Epitapth Records ile Bridge 9 Records 7050 adet vinyl de bastı. Albümün adı ise giriş şarkısı olan “Right Where We Left Off” liriklerinden gelmekte. Lafı fazla uzatmadan tracklist’i de vereyim…

1. “Right Where We Left Off” 3:06
2. “Don’t Let Her Pull You Down” 3:29
3. “Listen to Your Friends” 3:20
4. “47″ 2:53
5. “Truck Stop Blues” 2:16
6. “Tangled Up” 3:14
7. “I’ll Never Love Again” 2:39
8. “Reasons” 3:00
9. “Such a Mess” 2:44
10. “Heartless at Best” 3:45
11. “This Isn’t You” 2:50
12. “Don’t Let This Be the End” 3:02

1980 yılında Jay Bentley (bass), Greg Graffin (vokal), Jay Ziskrout (davul) ve Brett Gurewitz (gitar) tarafından Güney California’da kuruldu. 80′lerin sonları kendini gösterdiğinde punk rock akımına yeni bir soluk getirdiğine hiçbir şüphe kalmamıştı öyleki kariyerleri boyunca birçok punk grubuna esin kaynağı olmuştur. Doğuşundan bugüne kadar birçok grup üyesi eskiten grubun değişmeyen tek üyesi Greg Graffin‘dir.

Kurulduktan kısa bir süre sonra kendi adını taşıyan ilk albümlerini kaydettiler. Bu albümleri tabanda bir kıpırdanma yarattıysada büyük sükse yaratmadı. Bunun üzerine uzun metrajlı bir albüm için kolları sıvadılar. Bu esnada Jay Ziskrout gruptan ayrıldı onun yerine Pete Finestone‘la doldurdular. Gitarist Brett Gurewitz‘in babadan paralı olması sayesinde “How Could Hell Be Any Worse” albümünün masraflarını fazla dert etmeyen bad religion ilk albümünü Epitaph Records etiketiyle piyasaya çıkarmış oldu.

1983 yılında punk rock çizgisinden uzaklaşan klavye ağırlıklı albümünü, “Into The Unknown“u kaydettiler. Bu grubun bir anlamda sonu olsada sağlam bir geri dönüşün başlangıcıydı. 1984 yılında grubun demirbaşı Greg Graffin, Jay Bentley‘i de yanına alarak herşeye baştan başladılar. Onlara daha sonra Brett Gurewitz, Pete Finestone ve Greg Hetson da katıldı.

1988′de “Suffer” adlı albümlerini piyasaya sürdüler. suffer o sıralar durgun olan punk rock piyasasını adeta salladı. Bu albümün rehavetine kapılmadan aynı hızla her yıl bir albüm çıkardılar. 1989′da “No Control” ve 90′da “Against the Grain” ile grubun popülaritesini perçinlerken 92′de “Generator“dan sonra adeta her albümleriyle piyasayı tokatlar hale geldiler. “Generator“ın yapım aşamasında Pete Finestone‘un başka bir gruba geçmek için Bad Religion‘dan ayrılması Bobby Schayer‘in gruba katılmasına vesile oldu.

1993′de Epitaph Records etiketli son albümleri “Recipe For Hate“i dağıttılar. akabinde 1994 yılında “Stranger Than Fiction” albümünün üstünde Atlantic Records yazıyordu, bu aynı zamanda Brett Gurewitz‘li son albümdü. Mr. Brett* yerini Brian Baker‘a bırakarak bundan sonraki kariyerinde prodüksiyon üzerine eğilecek The Offsping amcaların çıkışında önemli rol oynayacaktır. Mr. Brett‘in ayrılışını ihanet sayan grup üyeleri şahsına hemen her konserlerinde saldırdırırlar. Brett Gurewitz de boş durmaz yeni grubu The Daredevils ile kaydettikleri “Hate You” isimli şarkıyı Jay Bentley‘e ithaf eder.

“The Gray Race” (1996), “No Substance” (1998), “The New America” (2000) sıralamasıyla yollarına devam ederken birkaç altın plağı müzelerine kaldırmışlardır. Bobby Schayer‘ın dönüşü olmayacak şekilde omzunu sakatlamasından sonra Suicidal Tendencies‘ten tanıdğımız Brooks Wackerman gruba dahil olacaktır. Tüm bunlar olurken Bad Religion, Atlantic Records ile yollarını ayırır ve Epitaph dünyasına geri döner. böylece ikinci Brett Gurewitz dönemi başlamış olur. 2002′de “The Process of Belief“, 2004′te “The Empire Strikes First” için stüdyoya girerler.

2004 yılından sonra çalışmalar yavaşlasada 2007′de piyasaya sürdükleri “New Maps of Hell” ve 2008 çıkışlı akustik dokunuşlarla donattıkları “New Maps of Hell : Delux Edition” ile adeta biz buradayız diyorlar.

Grubun son hali, Greg Griffin (vokal), Brett Gurewitz (gitar), Brian Baker (gitar), Greg Hatson (gitar), Jay Bentley (bass), Brooks Wackerman (davul) şeklindedir.

Elimiz alışana kadar 0 kilometre yazılar yerine tozlu raflardan çekip çıkardığımız yazılarla yetineceksiniz. Barış!