Yakın coğrafyadan(o da ne kadar yakınsa) sadece İngiltere adasında futbola hakkettiği ilgi gösterilir, efendim. Mesela, Sting‘in içindeki Newcastle sevgisi bambaşkadır o kadar ki 1998 FA Cup finalinden önce takıma yazdığı “Black and White Army” ile bunu bütün dünyaya haber etmiştir. Manchester City aşkı Oasis ile Doves‘u birbirine düşürmüştür. Maçı 2-1 Doves kazanmıştır, ama bu gözümde Oasis‘i küçültmez çünkü Noel Gallagher her fırsatta ettiği “Fuck Arsene Wegner” kelamıyla bizlere ne kadar fanatik olduklarını tekrar tekrar hatırlatır. İşin leyla boyutuna gelirsek, Brighton City’nin %12 oranında hissesi Fatboy Slim‘in şahsına aittir. Örnekler, Watford’lu Elton John, Everton’lı Ian Astbury şeklinde çoğaltılabilir.

Ama bir kulüp vardır ki ona gönül verenler saymakla bitecek gibi değildir : United, West Ham United. Açıklamak için yan cümlecik gereksinimi duymayacağım Steve Harris, Rod Stewart, Phil Collen ve Keith Flint, liriklerinde tematik futbol çalışan Billy Bragg, Foo Fighters‘tan Dave Grohl, fantastik klavyeci Roger O’Donell gibi insan sayılamayacak derecede kaliteli destekçileri vardır West Ham’ın. Bu adamlar ünlüdür, büyüktür, yücedir, konserlerine WHU formasıyla çıktıkları olur. Ama hiçbirini ölümüne West Ham’lı Cockney Rejects ile karşılaştıramam.
Cockney Rejects, basit West Ham taraftarlarından oluşan bir grubun ötesinde aynı zamanda Inter City Firm üyesidir. Zaten West Ham ekibi için  “East End”, “War on the Terraces”, “West Side Boys” ve “We are the Firm” gibi parçaları bile kaydetmiş olmaları onların ne kadar fanatik olduklarını anlatmaya yeter. 1920′lerden beri West Ham tribünlerinde söylenen “I’m Forever Blowing Bubbles” coverlarının sonunda United için üçlü çekilir. Hatta bu hareketi Green Street Hooligans filminin sonunda Elijah Wood’da yapmaktadır. 1980′de piyasaya sürdükleri Greatest Hits Volume 2‘deki “Oi, Oi, Oi” parçası bildiğin street punk’ı alıp bir anda Oi! yapmasıyla aurasındaki insanların sadece kendi taraftarı ile sınırlı olmadığının kanıtıdır adeta. Onların Amerika’ya turne yapmasına vesile olan Sham 69‘dan kuşkusuz daha büyük bir grup olmuştur. Sid Vicious‘a özenip Jeff Geggus olan adını Stinky Turner yapan abimiz daha fazla yaşlanmadan önce bir albüm daha çıkaracaklarını muştulamışlardır bize. Gitarist Micky Geggus abimiz de onaylamıştır bu söylemi. Merakla bekliyoruz.

Bu yazı, tribünlerin ilahisi “I’m Forever Blowing Bubbles” ile son bulsun.

I’m forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air,
They fly so high, nearly reach the sky,
Then like my dreams they fade and die.
Fortune’s always hiding,
I’ve looked everywhere,
I’m forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air.

United!
United!
United!

Ofisyel : http://cockneyrejectsuk.co.uk/
MySpace : http://www.myspace.com/cockneeffinyrejects

Albüme dönmek gerekirse, tam bir yol hikayesi. “Misery To Milestone”, “Still Crucified”, “Turning The Tide” ve “Blurry Nights”da ne gibi badireler atlattığını anlatmış. Albümle aynı ismi taşıyan açılış parçası ise NYHC scene’de ne olup ne bittiğini bize flashbacklerle aktarıyor. Neredeyse tüm şarkılar hayat, arkadaşlık, alkol gibi elementler üzerine yazılmış. New York Blood‘ı tek kelimeyle tanımlamam gerekirse harika falan demem, “eğlenceli” derim. İki kelimeyle tanımlamam gerekirse “çok eğlenceli” derim. Stigma şöyle kötü vokal, böyle kötü frontman falan demem. Zaten desemde Stigma‘nın sallayacağını düşünmüyorum.

Albümün prodüktörlüğünü Hatebreed‘den James Jasta yapmış. Bonus track olarak da 7 seconds‘tan “Yound Till I Die” seçilmiş. Son olarak : STIGMA FOR PRESIDENT! (#)

MySpace : http://www.myspace.com/vinnystigma