Julie Christmas gibi bir sludge efsanesini kadrosunda bulunduran grubun post-hardcore etkileşimiyle insanlığa armağan ettiği 2008 çıkışlı albüm “The Ruiner“. Dinlemediyseniz hemen masaüstünüzde unutma.txt dosyası açın ve bu albümü dinlemeniz gerektiğini içine yazıp kaydedin. Profesyonel bir hatırlatma programı kullanıyorsanız da ne yapacağınızı biliyorsunuz zaten.

ve “Bunny Boots“

Sizlere son zamanların en underrated gruplarından birini sunmaktan şeref duyuyorum, işte karşınızda Chicago’lu Millions. Bol distortion yüklü noise felsefesiyle post-hardcore’a yakın bir müzik icra eden grup, bu oyun şablonuyla geçen yıl çıkardığı Seventh Rule Records etiketli “Gather Scatter” ile büyük başarı yakaladı. Albümün çeşitli çevrelerden aldığı eleştirileri okuyup Last.fm skroplanma sayısına baktığınızda epey şaşıracaksınız benim gibi. Bu yıl da mart ayında Brutal Panda Records etiketiyle “Panic Program” adlı bir EP yayınladılar ve kaldıkları yerden devam ettiler. Arada da Sex Vid, Young Widows, Fight Amp, Tombs, Intronaut gibi gruplarla geniş turnelere çıktılar. Gürültülü, math rock, post-hardcore karışımı şeyler sevenler kaçırmamalı diye telkinlerde bulunurken önümüzdeki yıllarda bu adamların ismini daha çok duyacağımız şeklinde kehanette bulunmayı da ihmal etmiyorum.

2001-2004 yılları arasında varlığını sürdürebilmiş, deyim yerindeyse Washington post-punk arenasının ölü doğmuş efsanesi Black Eyes. Müziklerindeki deneysel noise etkisi açıkçası benim için onları efsanevi kılıyor üç senelik gizemli müzik hayatlarıyla birlikte. Bak bir ara şöyle de bir grup vardı deyince daha da gizemli oluyor o üç yıl. Ben bu grbun derinine inerim diyenler Early Humans split’i ya da “Shut Up, I Never” albümüyle başlasın bir yerden.

Kısa boylu Japon hatunlarını böyle projelerde vokal olarak görmeye bayılıyorum. Satomi Matsuzaki‘nin 14 yıldır vokal ve bassist olduğu grubun bünyesinde Rob Fisk ve Greg Saunier var. 2004′teki “Milk Man” ve 2007′deki “Friend Opportunity“i epey sevmiştim. Beyoğlu’nda kafem olsa ikinci saydığım albümün ilk parçasını hergün çalarım, o fantezimi şimdi blog düzeyinde gerçekleştiriyorum.

Lise yıllarımda tanışamadığım için üzüldüğüm bir grup Melt-Banana. Hani bu müziği bana o zaman verselerdi acaba hayatımdaki olaylar ne yönde gelişirdi diye düşünmeden edemiyorum. 1992′de kurulmuş deneysel rock, grindcore, no wave, psychedelic, hardcore punk, post-punk gibi akımlardan etkilendiği albümlerinde net bir şekilde farkedilen bir noise grubu, aynı zamanda da Japonlara aşık olma sebebi. Japon zekasıyla death metal davulları ve olabildiğince çılgın riffler buluşuyor grubun müziğinde, üstüne bir de live messenger alert’i gibi ses çıkarabilen bayan vokali siz ekleyin. Kısaca dünyanın en güzel gürültüsü.

]]> http://www.riffual.com/05/01/2010/melt-banana/feed/ 0 http://www.riffual.com/22/11/2009/gaza-he-is-never-coming-back/ http://www.riffual.com/22/11/2009/gaza-he-is-never-coming-back/#comments Sun, 22 Nov 2009 21:03:29 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1243

Politik duruşlarıyla öfke ve misantropi yayan bir grup Gaza. Black Market Activities adlı label ile çalışıyorlar. Bu dönemin mathcore grupların ritmik olmama özelliğini aldıkları bariz ortada ama teknik açıdan o kulvarda değiller gibi. Kulağa son derecek kaotik gelen brutal bir vokalle bir tür deneysel grime punk ve grindcore dolaylarında farklı bir müzik icra ediyorlar. İkinci albümleri “He Is Never Coming Back” yılın en iyi heavy albümlerinden biri diye bir yazı okuyunca ben de kulak vermedim edemedim (albüm isminin Avril Lavigne şarkısı gibi durmasına ne diyorsunuz?). Kulağım nedense pek aşina olamadı ama o kadar övgüden sonra önyargıyla yaklaşmak istemiyorum. Converge ile oldschool death metal arasında mekik dokuyan bir grubu dinleyebilirim diyen her insan evladına tavsiye bu albüm.

Extreme Noise Terror yaptığı müzik ile ismi arasındaki en büyük uyumu yakalayan gruplardan biri kesinlikle. Death metal yakınlığı olmayan, deneysellik barındırmayan, progressivelikten uzak, iki dakika kadar süren ve bu iki dakika içinde kafa göz dağıttıran şarkılar arıyorsanız İngiliz grubun son albümü “Law of Retaliation” tam aradığınız cinsten bir albüm.

Grupta vokalleri üstlenen Dean-Phil ikilisi yine politik çevreleri kızartacak sözlerle dünya gerçeklerini dinleyicinin yüzüne vururken grubun diğer elemanları 80′lerin hardcore sounduna yakın bir müzikal atmosferde ellerinden gelenin en iyisini sunmaya çalışıyor. Sonuç olarak ortaya mükemmel diyemeyeceğim ama ortalama üstü bir noisecore/crust albümü çıkıyor. Ortalama üstü dediysem mutlaka dinlemelisiniz bu albümü, zor beğenen bir insanım ben.

Net bir bilgim olmasa da müzikal tarih bilgim beni yanıltmıyorsa 25 yılı var bu grubun. 25 yılın sonunda da hala eski öfkelerini koruyarak ve tarzlarından asla taviz vermeyip popülere kültüre karşı bir duruş sergileyerek buralarda bulunmak önemli bence. Extreme Noise Terror bu albümle kesinlikle hardcore tarihi içinde efsanevi bir konuma sahip olmayı hakediyor. Uzatmadan son albümün tracklistini paylaşıyorum siz sevgili okurlarımla:

01. Believe What I Say
02. Religion Is Fear
03. Spit On Your Dreams
04. Skin Deep
05. Blind Lead the Blind
06. Short Fuse
07. Chasing Shadows
08. Human Waste
09. Rat Hell
10. Enslaved in Darkness
11. Nothing No More
12. Parasites
13. Revenge
14. Rotten To the Core
15. Low Life
16. Against the Grain
17. Screaming Fucking Mayhem
18. Death Message
19. Divided and Ruled

Resmi site: www.extremenoiseterror.co.uk
Myspace: www.myspace.com/extremenoiseterroruk

Yeni yıla nasıl girerseniz öyle geçer derler, ben bu yıl çok sağlam albümler dinleyeceğimi düşünerek geçirenlerden biriydim desem ne kadar inandırıcı olur bilemiyorum. Magazin programı falcısı gibi 2009′da sağlam albümler birer birer düşecek dedim tanıdıklarıma. Fantomas, ISIS, Secret Chiefs 3, Old Man Gloom beni morartmayacak işler çıkardı ortaya. Ama şu kadar dinlediğim albümler arasında en iyilerden biri, belki de en iyisi İtalyan grup Zu‘dan geldi.

Zu hakkında öncelerde farklı düşüncelere sahiptim (bilmeyenler için metal, math, jazz, punk gibi türlerin deneysel bir karşımını icra ettiklerini söyleyeyim). Yaptıkları müzikle de alakalı değildi bu durum aslında. Grubu Secret Chiefs 3′nin altında çalarken canlı canlı izleyen Londra sakini arkadaşlarımın tavsiyeleri ile başlamıştım dinlemeye. Son olarak da “Carboniferous” geçti elime. Dinlemeden önce hissettiğim heyecana kesinlikle değdi, çünkü son zamanlarda dinlediğim en iyi albümlerden biri kesinlikle. 2009′un henüz yarısına gelmedik ama bu albüm mutlaka yıllık listemin ilk beşine girecektir. Hemen albümün detaylarına giriyorum.

Albümün girişinde harika bir teknohipnotik bass&drum sound’u merhaba diyor size, ben biraz distortion yedirilmiş saksofona benzettim bunu. Şarkılar ilerlerken grup elemanlarının bütün yeteneklerini kullanarak asla kontrolü kaybetmediğini duyabiliyorsunuz. Kesinlikle kayıt aşamasında çok profesyonel prosesler geliştirilmiş ki bence bizim gruplarımız bunu mutlaka örnek almalı. Jazz etkileriyle de her an dinleyicinin ağzını açıkta bırakacak sürprizleri barındıran bir albüm, dinlediğinizde çok net farkedeceksiniz bunu. Bugüne kadar Zu‘nun yaptığı türü bir dikdörtgen olarak düşünün, hep merkezden ve alışılmıştan uzakta ve devamlı farklı köşeleri gezerek yapmışlar bu albümü. Bu farklılık ise asla dinleyicinin kulağını tırmalamıyor, olayın da güzelliği bu zaten.

Albümde Fantomas‘dan Mike Patton (aslında pekçok gruptan kendisi) ve Buzz Osbourne, perküsyonist Alessandro ‘Pacho’ Rossi ve gitarist Rago Favero albüm ayıtlarında misafir sanatçı olarak yer almış. Okuduğum yorumlarda hep Patton‘ın en azından bir albüm için gruba katılmasına yönelik arzular dile getirilmiş kritizerler tarafından. Bu arada albümün dağıtımı Ipecac Records tarafından yapılmakta.

Bu yılın en iyilerinden biri, başka bir şey demiyorum.

Myspace: http://www.myspace.com/zuband