Yılın bu zamanına kadar dinlediği en iyi albümlerin listesini yapan hardcore punk dinleyicileri yandı. Daha önce The Armed diye bir gruptan bahsetmiştim, Converge ölürse bunlar dinlenir diye. Sözümü geri alıyor, bu müthiş özelliği bu Galler çıkışlı gruba yüklüyorum. “Hospital Corners” inanılmaz ama inanılmaz bir albüm (bence). Benim için klasikler arasına girdi. “Visilant” için bir de klip gelmiş ki o da çok güzel, normalde pek video koymuyorum bloga ama bu kez dayanamadım. Dinleyin bu grubu.

İlk kez iki hafta önce dinledim bu grubu ve ilk EP’sini, nihayet de bir şeyler karalamaya fırsat buldum. İtalya’dan son zamanlardan dinlediğim en iyi gruplardan biri. Kaotik bir tarzları var, Converge‘i anımsatmıyor değil, ambient kesitler de var şarkılarında. Buralarda tanınmasa da The Dillinger Escape Plan, Underoath, Coalesce, Russian Circles, A Storm Of Light, These Arms Are Snakes, Agnostic Front, Knut, Darkest Hour, Torche, Kylesa gibi gruplarla aynı sahnede çalmış bu adamlar, henüz çok yeni bir grup olmalarına rağmen.

“The Long Procession” grubu ilk albümü, self-released bir albüm aynı zamanda. Venedik’ten çıkma bu grubungeçen yıla ait bir de s/t EP’si var, şuradan ulaşılabilir arkadaşlar bu EP’ye (#). Bu yılın sonunda da beklediğimiz albümleri geldi. 2010′un en iyi albümü listesi yapmaya kalkanlara saç baş yolduracak cinsten bir albüm. Eğer siz bu kişilerden biriyseniz listede önemli bir değişiklik yapmak zorundasınız artık.

Grup için Converge‘i anımsatıyorlar demiştim, soundlarını betimlemeye kaldığım yerden devam edeyim. Sludge etkileşimli bir post-hardcore’un hem brutal hem de clean vokallerle süslendiğini düşünün. Aynı zamanda enstrümanları daha teknik bir sound verecek şekilde kullanımı alışkanlığının hakim olduğunu varsayın. Mathcore gruplarından alışık olduğumuz soundun biraz daha melodikleştirip araya ambient skitler ekleyerek daha acıklı hala geldiğini de hayal edin. İşte bu düşünceler, varsayımlar ve hayaller bizi AVL‘ye sürüklüyor.

AVL, gerçekten gelecek vaat eden bir grup. Bu tarzda As We Draw ve Rise of Caligula’dan sonra beni en çok heyecanlandıracak grup, djent akımından gelenleri de es geçmeyeyim. Özellikle Neurosis, Converge karışımı bir şeyler arayanları fazlasıyla tatmin edecek bir albüm bu.

Ocak 2001 sayısını şimdiden çıkarıp sözde “2010′un en iyi albümlerini” bizlere sunan Decibel Magazine‘e iyi kapak olur bu albüm. Hee, o derginin de fanıyım ama AVL bu yılın sadece sert müzik dünyası için değil genel olarak en iyi albümlerinden birini kotarmış. Dinleyip hayran kalmamak mümkün değil. Böyle bir albümle 2011′e spektaküler bir giriş yapıyoruz, bakalım yeni yıl daha neler getirecek.

Albümün tracklist’i şöyle;

01. Empire
02. A New Aurora
03. My Hands Will Burn First
04. Ascending
05. Glances (Part I )
06. Glances (Part II )
07. Marasm
08. Nicholas
09. Infinite Sunset of the Sleepless
10. The Traitors’ March

01. Empire

03. My Hands Will Burn First

06. Glances (Part II )

]]> http://www.riffual.com/30/12/2010/amia-venera-landscape-the-long-procession/feed/ 0 http://www.riffual.com/23/07/2010/confronto/ http://www.riffual.com/23/07/2010/confronto/#comments Fri, 23 Jul 2010 04:02:05 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2090

Kemancı’da bu akşam yıkım gecesi.

]]> http://www.riffual.com/23/07/2010/confronto/feed/ 0 http://www.riffual.com/06/06/2010/evergreen-terrace/ http://www.riffual.com/06/06/2010/evergreen-terrace/#comments Sun, 06 Jun 2010 11:03:56 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1958

Jacksonville denince aklıma dünyanın en nefret edilen gruplarından biri geliyor (kim olduğunu biliyorsunuz, yakın zamanda burada yazısını görürseniz şaşırmayın diye alıştırıyorum sizi şimdiden) ama bu adamların yeri başka. Yazısını yazacağım gruplar arasındalardı mutlaka ama konser haberlerini gireceğim inanın aklıma gelmezdi.

Türkiye’de hardcore dinleyicisi için ilahi bir konuma sahip Riot Promotions bugüne kadar Terror, Hatebreed, Agnostic Front, Napalm Death, Born From Pain ve daha bir çok ismi getirmişti buralara. Bu grubun saydıklarıma göre melodik duruşu acaba kim getiriyor sorusunu iyice kafamda derinleştirdi ki sağda solda okuduğuma göre Bohemian Events adı altında hizmet veren sevgili arkadaşımız Soner organizatörlük işini üstlenmiş. Böylelikle Pickpocket‘ın da bu gece sahnede olacağını söylemek zor bir kehanet olmaz, bence Gereği Düşünüldü de bu gecede formasını terletir. Mekan da Ghetto bu arada.

Sevilen şarkılardan biriyle programımıza devam ediyoruz.

edit: muhtemelen konser yalan oldu ama bu da hatıra post’u olarak kalsın böyle.

Sıkı takipçisi olduğum bir grup değil Sky Eats Airplane ama zamanla grupta epey elemanın değiştiğini biliyorum. Bu kadar eleman değişikliği bir grubu nasıl patates eder sorusuna cevap olacak bir albüm yapacak zamanları olmadığından bunu bir EP ile kanıtlamaya karar vermiş olsalar gerek; “The Sound of Symmetry“. “The Contour“, “Sound of Symmetry” ve “Motion Sickness” EP’de yer alan üç şarkı, ve sadece bu üç şarkıya dayanarak hayatımın en kötü albümlerinden birini dinlediğimi söyleyebilirim rahatlıkla.

Her şey mi kötü yeni EP’de? Tabii ki hayır. Self-titled albümlerindeki gibi teknik soundlarını koruyorlar, hatta elektronik öğelerini bezenişi eski albümlere göre daha iyi ve akılda kalıcı ama gerisi tam bir prodüktörlük faciası. Belli bir yapısı olmayan şarkılar acaba stüdyodaki herkesin mi kafası iyiydi bu şarkılar kaydedilirken sorusunu akıllara getirmiyor değil. Sonuç olarak olmamış sayın okurlar.

Herhangi bir metalcore grubunun ismini Google Images arama motoruna textline’ına klavyenizin enter tuşuna bassanız dünyada popüler olan tek taraftan öne indirilmiş saç modelli 4-5 tane dövmeli geni görmeniz muhtemeldir. Bu özelliğin geçerli olmadığı ve fakat sound olarak diğerlerinden çok da farklı olmayan bir grup Bleeding Through. Grup elemanlarının sahip olduğu gothic imajı hiçbir zaman benimsediğim de söylenemez. Gothic imaj konusunda da emin değilim gerçi ama grupta bir klavyeci bulunması ve müzikteki etkisi bana böyle düşündürüyor olabilir. Tamam, o imajla alakası yok.

2006′da çıkardıkları “The Truth” hiçbir fanın kesinlikle sırt çeviremeyeceği bir albümdü. Kapağındaki şiddet öğesini epey beğenmiştim, bana göre bu iş için yapılabilecek en iyi tasarımlarından birine sahipti. Grup o albümden sonra takip etmeyi bıraktığım topluluklar arasına girmişti, (ve bir itiraf, “Declaration“ı dinlemedim) ta ki geçen ay çıkan grubun self-titled albümü hakkında olumlu eleştirileri okuyana kadar.

Müzikte önyargı çok şey kaybettirir derler ama ben yine öyle davranacağım, ve albüme mükemmel demeyeceğim. Ama metalcore hastası bir insanın mutlaka dinlemesi gereken bir albüm yine de hatta grubu bugüne kadar sevimsiz bulan bile en azından birkaç şarkı dinlesin bu albümden.

Zamanında gençlik pop-punk dinleyerek skateboard’a ya da müzisyenliğe merak salıp büyürdü, o jenerasyonun bugün yerini alanlar ise emotive post-hardcore ile büyüyor, metalcore etkileşimini de es geçmemek lazım. Leucine henüz çok genç yaşta kişilerden kurulu İngiliz bir grup, albümlerine kapak hazırlayıp internet üzerinde yaymaya çalışıyorlar sanırım. Bugünün müziğinin alternatif kalan yanını çok iyi özetlediği için bu grup hakkında yazmayı uygun gördüm. Bu arada gerçekten yetenekliler, “Step One: Proceed” klişe vokaller barındırsa da yerinde koro vokaller, farklı riffler, yetenek kokan breakdownlar ve beklenmedik sololar içermekte.

Uzun süredir Ankara’da önemli işler yapan bir topluluk Since Yesterday. An itibariyle kayıt teknolojisi olarak çok çok ilerideler, last.fm’de milyon kez skroplanıp onların seviyesinde olmayan grupları sayabilirim bu konuda. 2010 için de yepyeni merchandising ürünleriyle  giriyorlar, meraklılar http://www.myspace.com/sinceyesterdaytr adresine göz atsın. Yakın zamanda grubun ilk uzun çaları “The Artifical Truth” da çıkmış olmuş olacak ve albümün ardında ngelecek bir iki sağlam konserle kesinlikle uluslararası hardcore arenasında ismi saygıyla anılacak olan bir grubumuz olacak. Çok umutluyum, çok.

William Blake 1794′te “Songs Of Experience“ı dolduracak şiirleri yazarken acaba bu şiirlerden bir tanesinin 200 küsür sene sonra bir progressive metal grubuna ilham vereceğini düşünüyor muydu? Hiç sanmıyorum (swh). 2003′ten beri aktif olan Los Angeles’lı grup Hopeless Records gibi bünyesinde Thrice, Avenged Sevenfold gibi mainstream isimleri de bünyesinde barındırmış olan bir label ile çalışmakta. 2006 çıkışlı “Nocturne” en iyi yapıtları olarak gösteriliyor, o yapıttan bir parçayla bırakıyorum sözü.

Ben bu yazıyı yazdıktan birkaç dakika sonra haberini okudum ki vokal Nathan Ells ile yollarını ayırmışlar ve yeni vokal arayışlarına başlamışlar. Kendilerine güvenenler THAvocalistsearch (at) gmail.com’a kayıtlarını göndersinler.

Kendi resmi web sitelerindeki deyimle emekli Amerikalılar için manyetik çekim noktası olan Güney Florida’dan çıkmış enerjik mi enerjik bir metalcore topluluğu Remembering Never. İsminin kalitesini müziğine yansıtmış ve janra içinde birbirinin klonu olan tonla grup arasından sıyrılarak gözüme girmişlerdir, hatta çok ciddi fanı olmuşumdur kendilerinin. Sıkı fanları olmama rağmen “Suffocates My Words to You” adlı 2001 tarihli EPlerini hala dinlememiş olmanın ezikliğini hissetmekteyim ama ilk albümleri “She Looks So Good In Red” kanaatimce bir şahseser. İsmini albümün introsu olan “To the Girl I Loved for an Hour“dan alan bu yapıt her ne kadar tracklisti ilk kez görene şarkı isimleri sebebiyle tırıvırı emocore grubu imajı uyandırsa da önyargının bir müzik dinleyicisine çok şey kaybettirebileceğinin ispatıdır. Ardından gelen “Women And Children Die First“ü pek dinleme fırsatı bulamadım ama fanlar tarafından genel olarak beğenilmişti o albüm. Üçüncü albümün adı “God Save Us“tı, 2006′da çıktı ve fanlığımı sürdürmemi sağladı. Bu yıl içerisinde “This Hell is Home…” çıkacaktı, çıktı mı henüz haberim yok doğrusu. Bu arada bünyesinde piyasadaki en sağlam hardcore gruplarını bulundurmayı kendine misyon edinmiş Ferret Records‘un sadık gruplarındadır kendileri. Oldschool hardcore imajını ve straight edge felsefesini her bir yerlerde bulundurup emotive dokunuşlu metalcore icra eden ve Justin Daily gibi hem clean hem de brutal vokalleri bir arada mükemmel yürüten bir insana sahip olan bu gruba saygımı yineliyor, üçüncü albümden “Suicide Hotline On Speed Dial“ı huzurlarınıza sunuyorum.

Bleed Myself Tonight İstanbul Kadıköy’den çıkan önemli bir topluluktu. Besteleriyle ve Hatebreed, Lamb Of God, From Autumn To Ashes coverlarıyla çok Türk gencinin canını yakmıştır mosh-pitlerde. Metalcore kültürüne onlarla aşina olmuştuk sanırım. Şu sıralara aktif değiller maalesef. En çok da onlar canlı izleyememiş olmak sinir bozucu oluyor. Kaç konserine gittiysem mutlaka bir aksilik çıktı. “End With Regret” ile kadehimi sağlığa ve mutluluğa kaldırıyorum.

2009 yılına geldiğim NY çıkışlı grubun epey megalomanca verilmiş bir isme sahip albümü piyasaya çıktı. Açıkçası 2003′teki “Bluetality“nin bende yaratmış olduğu hayalkırıklığından sonra nedense gruba yönelik beklentilerimi hep düşük seviyelerden tutmuştum. Ancak albümü dinlediğinizde günümüzün metalcore soundunu tekme tokat dövecek geçmişten kalan newschool hardcore ruhun bu albümde hisediyorsunuz. Bunun bir benzerine Earth Crisis‘in “To The Death” albümünde şahit olmuştuk. Groove üstadları metalcorecu kardeşlerine ders vermenin peşinde sanki. Eski albümlerin üstüne dinlediğimde vokal Jorge Rosado‘nun gelişim kaydettiğini de farkettim ki onca yıldan sonra gelişerek müzik hayatına devam edebilmek önemli bir olgu, özellikle bazı yerlerde clean vokale yaklaştığının altını çizeyim.

Regain Records tarafından release edilmiş albüm beklemediğim kadar iyi, hatta bir mosh pit warrior için yılın en iyi albümlerinden biri olabilir. Heaven Shall Burn, God Forbid gibi önemli gruplar tarafından şarkıları coverlanan bir gruba da bu yakışırdı. Son dönemde aynı kitleye hitap eden Hatebreed‘in self-titled’ından iyi bu albüm karşılaştırma yapmak gerekirse. Lafın özü Merauder bu albümle onlara da golünü atıyor ve üç puanla yoluna devam ediyor.

Resmi site: http://www.meraudernyc.net
Myspace: http://www.myspace.com/merauder

2009 özellikle metal müzik camiası için bereketli bir yıl olarak kabul ediliyor şimdiden. Ardı ardına albümler geliyor, yenilerinin haberleri de cabası. Bu sene en çok beklediğim albümlerden biri olan “Axe To Fall” artık dinleyebildiğimiz albümlerden. Gelelim metalcore camiasının en önemli grubu Converge‘in bu albümde neler yaptığına.

“Converge” ve “yeni albüm” tümcelerinin aynı cümle içinde buluşması başlı başına bir olaydır benim için. 94′ten beri kötü albüm çıkmadılar karşımıza, şarkı isimleri klasikleşmelerine yetti. 2006′nın “No Heroes“u açılmış yepyeni bir kapıydı, şimdi de sırada “Axe To Fall” vardı.

2008 sonunda bu albüm için şarkılarını yazmaya başlayan grup Ceremony, Coliseum, Pulling Teeth ve  Rise and Fall gibi isimlerle araya bir turne sıkıştırmıştı. Bu yılın mayıs ayında tekrar stüdyoya giren Jacob Bannon, Kurt Ballou, Nate Newton ve Ben Koller kolları sıvayıp başlamış kayda. Bu arada grubun gitaristi olan Kurt Ballou‘nun aynı zamanda prodüktörlük görevini de üstlendiğini söyleyeyim. Grupların prodüktörlüğünün self-titled olması genelde olumsuz sonuçlar doğursa da grupta tek kişinin böyle bir şeyi üstlenmesi yine bir avantaj. Olumsuz sonuç yerine de efsanevi bir şey çıkmış ortaya, bahsedeceğim birazdan. Ayrıca albüm kayıtları esnasında Cave In grubu elemanları, Blacklisted‘tan George Hirsch, The Red Chord‘tan Brad Fickeisen, Neurosis‘ten Steve Von Till gibi isimler misafir sanatçı olarak yer almış stüdyoda.

Bir kere öncelikle söyleyeyim “Axe To Fall” hemen hemen her Converge fanını oldukça tatmin edecek albüm, yani mükemmel bir albüm. Yeni başlayacak bir dinleyicinin yine kendini epey zorlaması gerekecek math ritmlere kulak uydurabilmek için. Arada 80lerin thrash riffleri de var bu albümde. Kaotik giden şarkılara farklı bir boyut kazandırmış bunlar, tabii ki de sololar tarafından takip ediliyorlar. Yani anlayacağız “hardcore kids with leftover Slayer riffs” geleneği bozulmadan devam ediyor. Şu açıklama aslında grubun önemini en gerizekalı insana bile kavratacak cinsten, sebep-sonuç ilişkisinin sonuç boyutu ise metalcoreun bugün vardığı yerdir. Grubun kökeninde var olan hardcore punk imajı hala aynı, bu türün leşleri diye tabir edebileceğim şeyler arasında Converge‘ü modern kılıyor. Davullar eski albümlere daha progresif gibi geldi bana ki okuduğum yazılarda davulcu Ben Koller‘in son zamanlarda kendini epey progresif rock’a verdiğini öğrendim. Gitar partlarını müthiş destekleyen davullar var bu albümde. Grubun her elemanı işini başarıyla yapmış kayıtlar esnasında. Albümün her şarkısı harika, tek tek şarkılar yerine albümü bütün olarak dinlemek lazım. Albümün giriş şarkısı olduğu için söylüyorum “Dark Horse” orijinal Converge sound’unu çok iyi karakterize eden mükemmel bir şarkı ve devamında gelecek yıkımın da habercisi adeta. Ayrıca hardcore aleminin albüm kapağı eksperi Jacob Bannon yine klas bir iş çıkarmış (albüm kapağı için çalıştığı gruplar arasında Shadows Fall, Bane, Remembering Never, As I Lay Dying, Fall Out Boy, Modern Life Is War, Death Before Dishonor ve sayamadığım daha birçok isim var, bu ayrı bir yazı konusudur zira). Albüm orijinal çıkış tarihi 20 Ekim, Epitapth Records tarafından release ediliyor. Ayrıca daha sonra Jacob Bannon’ın sahip olduğu bir independent label olan Deathwish Inc.ten de vinyl formatında dağıtılacak.

2001′de “Jane Doe“, 2004′te “You Fail Me“, 2006′da “No Heroes” ve son olarak “Axe To Fall“… 2000lerde de yoluna hayalkırıklığına uğratmadan devam ediyor Converge ve öncüsü olduğu janraya bir kez daha yol gösteriyor. Metallica‘nın “Master Of Puppets“ına takılı kalmış bünyeler için ilaç üretmeye devam ederken duvarında hala Kurt Cobain posteri bulunduranlara da silkelenip kendine gelme fırsatı sunuyor. Ve iddia ediyorum, kısa zamanda World of Warcraft oynayanların sayısı azalacak bu albüm sayesinde. Şaka bir yana müzik tarihine geçecek bir grup Converge, 20′li yaşlarımın başında en çok dinlediğim grup olarak da şahsımca ömür boyunca hatırlanacak.

İlk kez dinleyecek olanlar için tarzlarının August Burns Red‘e benzediğini söylemem gerekiyor. Albümde demoda bulunup da tekrar kaydedilen şarkılar da var, buradan grubun vokali Alex Good‘un bir yıl içinde sesini geliştirdiğini işitiyoruz. Epey dikkat çekici bir farklılık var. Diğer farkettiğim olay ise şarkılardaki gitarların birbirinden farklı gibi durması. ABR’e benziyorlar dedim ama gitaristlerinin kimden esinlendiğine açıklamam getirmem imkansız. Kötü yapmamış bu albümü. Janrasal boyutta bir deha ürünü değil bu albüm yeni kurulup iki yıl sonra bir albüm çıkarabilen bir metalcore grubu için harika bir başlangıç. Türün sevdalıları mutlaka kulak vermeli.

Myspace: www.myspace.com/texasinjuly

Yıllarca düşünsem bu hatunların iyi bir metal albümü yapacağını düşünmezdim. Tarzsal olarak metalcorea yapılan kayış sayesinde albümde modern metal müziğin ürünlerini daha çok görüyoruz. Son derece kaliteli ve oturaklı sololar ile scream-clean arası gidip gelen müthiş vokaller birleşerek ortaya dinlebilecek şeyler ortaya çıkıyor. “My Plague“, “Forgive and Forget” ve “Ready Aim Riot” üzerine gidilip metal marşı haline getirilebilecek parçalar. Hatta grubun geçmişte yaptıkları düşünülürse ağızları açıkta bırakabiliteleri de yüksek.

Blabbermouth yazarı Keith Bergman yeni Megadeth albümünün bir reggea plağı olmasına rağmen Kittie‘nin yaptığı albümün bu denli iyi olmasını 2009′un metal müzik dünyasındaki en büyük şoku olarak namlandırıyor. Hakikaten ben de çok şaşırdım.

Asking Alexandria

Myspace: http://www.myspace.com/askingalexandria

Metalcore furyasının ağır toplarındandır Shadows Fall. 2000′li yıllarda kurulup ününe ün katmış pekçok gruba göre daha bir duruş sahibidir tabiri caizse. Örneğin Trivium “Ascendancy” ile ortalığı kasıp kavurdu haklı şekilde, o zamanlar en iyi metalcore albümüydü belki de. Akabinde seyreden turnelerdeki sahne şovlarında Metallica‘dan bariz şekilde abartılarak esinlenilen hareketleri sonraki albümlerinin thrash soundlu olacağının haberini veriyordu ki elemanların Metallica hayranlığı sözleri devamlı yayınlandı durdu haber sitelerinde. Bunca fan kazandıktan ve açıklamalardan sonra tabii ki sonraki albümler “The Crusade” ve “Shogun” son derece thrashy idi. Shadows Fall da ilk zamanlardan beri melodic death metal etkileşimini ön planda tutardı. Onlar da icra ettikleri tarzda değişikliğe gittidiler ama her zaman Shadows Fall gibi olup benliklerini korudular. Kerrang‘a kapak olacak kadar meşhur olmasalar da pekçok aklı selim insanın en çok tuttuğu yeni dönem metal gruplarındandırlar, ben öyle düşünüyorum. Bu arada Trivium ile ilgili söylediklerimden sonra değişimi kötülediğim falan düşünülmesin. Değişim zor olduğu gibi gelişime inanlarında yaptıklarının bir sonucudur ancak bahsettiğim tür metalcore olunca durumun cümlelerinin içinde popülarite kelimesinin geçmesi metal ahlakına tamamen ters düşüyor.

Gelelim “Retribution“a. Albüm yine harika gitar ve onları çok iyi destekleyen bass partisyonları barındırıyor. Davullar yine muhteşem. Metal aleminin en sağlam vokallerinden biri olan Brain Fair‘in performansı yine muhteşem. Saniyesinde bile insanı bıktırmayacak Shadows Fall’a yakışan bir albüm olmuş. Albümün çıkış parçası “King Of Nothing” favorim. Albüm yakın zamanda Ferret Records tarafından release edilecek ancak pre-order yoluyla sipariş edebilir ya da iTunes’dan indirebilirsiniz. İlgili bağlantılar için http://www.myspace.com/shadowsfall sayfasını ziyaret edin mutlaka. Bu arada grubun yeni albümle birlikte mükemmel bir t-shirt koleksiyonu da hazırladığını belirtelim. Ben tasarımları oldukça beğendim. Tracklist’ini vereyim albümün.

1.The Path to Imminent Ruin
2.My Demise
3.Still I Rise
4.War
5.King of Nothing
6.The Taste of Fear
7.Embrace Annihilation
8.Picture Perfect
9.A Public Execution
10.Dead and Gone

15 Eylül’de albüm çıkmış olacak. Bir hafta sonra ise grubun ABD turnesi başlıyor. Daha sonra Avrupa’ya gelecekler, ardından Avustralyalı turlayıp ülkelerine geri dönecekler. Maalesef Avrupa turnesinde Türkiye ayağı olmayacak ancak kesinlikle canlı izlenmesi gereken gruplardan biriler artık, hele ki şu son albümden sonra.

Bir de her ne kadar death metal tutkunu olsam da sanırım artık gerçek metalin thrash metal olduğunu gerçeğini kabullenmeye başlıyorum.

Dez Fafara vokal olarak da şarkı sözü yazarı olarak tuttuğum bir adamdır Coal Chamber zamanlarından beri. Devildriver ile karşımıza çıktığında yadırgmamıştım biraz ama Roadrunner Records onsuz yapamıyor sanırım. Blood Has Been Shed, Killswitch Engage, Chimaira, Shadows Fall gibi grupların başarısından sonra metalcorea dönmeleri tabii ki sürpriz olmadı.

Açıkçası oldschool metalheadler tarafından da tutulan bir grup Devildriver ki bu alanda en başarılı metalcore grubu sanırım Killswitch Engage oldu. Grubun kurucusu, her şeyi olan Dez Fafara‘nın nu-metal geçmişi leş metalciler tarafından ignore edilmelerini sağlayamadı çok ilginçtir. Bunun sebebi ise grubun gerçekten iyi müzik yapması olsa gerek.

Grubun iyi müzik yaptığından bahsediyorum, bu gelenel “Pray For Villains” albümünde de devam ediyor. Baştan sona kulakları hapseden bir albüm bu. Son dönemde çıkan metalcore ya da death metal gruplarında sık rastlanmayacak bir olay bu. Müzik eleştirmeni Ryan Ogle çok güzel özetlemiş albümü şu cümleyle;

Straight out of the gate, this fucker reaches out with an iron grip that refuses to let go. The calculated combo of rapid-fire riffing, gigantic grooves and anthem-like choruses makes “Pray For Villains” a disc worthy of an extended stay in your player.

Amerikan death metali, melo-death, metalcore, Lamb of God, Iron Maiden ne dinlerseniz dinleyin seveceksiniz bu albümü. Yılın en iyi metal albümlerinden biri olmaya aday olduğunu bile söyleyebilirim şimdiden. Kesinlikle favorilerim arasındalar.

Resmi Site: http://www.devildriver.com
Myspace: http://www.myspace.com/devildriver

2006′da çıkardıkları “Versions” albümünden sonra bu adamların bir sonraki albümde neler yapacağını ciddi biçimde merak edenlerdendim. Hip-hop icra etmeyeceklerinden eminim ama bugüne kadar mainstream post-hardcore akımı içinde en farklı işlerle uğraşıp tabuları yıkan adamlardı. Ferret Records etiketiyle çıkan “The Tropic Rot” ile de şaşırtmadılar beni, müziklerindeki evrimsel değişim her albümde olduğu gibi tüm hızıyla devam ediyor.

Benim bu albümde dinlediğim Poison The Well kesinlikle eskisine göre daha gürültülü. Bugüne kadar dinlediğimiz PTW soundu içine biraz daha klasik öğeler, blues, country ve hatta flamenco rendelenmiş. Kafada kurması epey karışık ama Miami’li post-hardcorecuların icra ettiği şey fantastiklik boyutunun da ötesinde. Jeffrey Moreira vokallerde yine dengeli, birbirinden çok başka türlerin dengeli biçimde eklenerek hazırlanan pastanın üzerindeli lezzetli çikolata sosu gibi adeta.

Grup ile birlikte yaşlanan insanlara bunu hissettirecek, kitleyi hiç hayalkırıklığıa uğratmadan takibe devam ettirecek mükemmel yakın bir albüm olmuş “The Tropic Rot“.

Tracklist

1. “Exist Underground”
2. “Sparks It Will Rain”
3. “Cinema”
4. “Pamplemousse”
5. “Who Doesn’t Love a Good Dismemberment”
6. “Antarctica Inside Me”
7. “When You Lose I Lose As Well”
8. “Celebrate the Pyre”
9. “Are You Anywhere”
10. “Makeshift Clay You”
11. “Without You and One Other I Am Nothing”

Albümü satın almak için; Ferret Records | Amazon.Com

The Devil Wears Prada önceki albümleriyle çok da beğenimi kazanamamıştı ancak Ferret Records etiketiyle çıkan son albümleri “With Roots Above and Branches Below” beklediğimden iyi. Hala kendimi grubun fanı sayamam ama son albümleriyle epey beğenimi kazandılar ve kesinlikle tatmin edici bir metalcore albümü benim açımdan.

Klavyenin başında bulunan James Baney’nin albümün kayıtlarındaki başarısının hayat boyunca devam ettirmesini dilerim. Son zamanlarda bir metal albümünde dinlediğim en iyi keyboardlara sahip albüm. Ayrıca piyanonun girdiği bölümlerle de christian imajı bulunan grup albüme biraz gospellik katmış.

Sky Eats Airplane ile kıyaslanan grup bu albümle onlara göre biraz da post-hardcore havasında bence. Post-hardcore janrasına yakın durup da metalcore havalarından ve sertliklerinden de taviz vermiyorlar tabi. Bu balans ayarı bu albümle iyi oturtulmuş ve gözümde ‘nın değer kazanmasının en büyük sebeplerinden biri.

Sevabına tracklist:

1. Sassafrass
2. I Hate Buffering
3. Assistant to Regional Manager
4. Dez Moines
5. Big Wiggly Style
6. Danger: Wildman
7. Ben Has a Kid
8. Wapakalypse
9. Gimme Half
10. Louder Than Thunder
11. Lord Xenu

Ayrıca grubun hem göze hem de kulağa hitap eden myspace sayfasına buradan ulaşabilirsiniz. Bu arada kaç yıl oldu, şeytan hala prada giymeye devam ediyor, öyle değil mi?

Metalcore sahnesinin en yetenekli elemanlarından kurulu August Burns Red kısa zamanda yakaladığı popülaritesini harika albümlerle süslemeye devam ediyor. Grubun üçüncü stüdyo albümü olan “Constellations“, Solid State Records tarafından çıkarıldı.

Albümü dinlemeye ilk başladığınız anlarda uzun zamandır birbirini kopya eden, verimsizleşen ve kuru gürültü haline gelen metalcore janrasında çeşitlendirme ya da diversifikasyon olayının başarıyla gerçekleştirildiği. Shai Hulud, The Dillinger Escape Plan, Converge zaman içinde bunu başarıyla uygulayabilen gruplar oldu. Türün popülaritesi arttıktan sonra aniden ortaya çıkan gruplar ise yaratıcılıktan epey uzaktılar ancak metalcore adına dönen bu verimsiz çarkı August Burns Red durdurabildi. Yine bu türün kilometre taşlarından olan ve son zamanların en karizmatik gruplarından olan Killswitch Engage‘in bile bazen yaratıcılık konusunda ciddi noksanlara sahip olduğunu düşünmekteyim zira.

Bir yandan bu diversifikasyonun fanlara getirebileceği yabancılık hissinden de bahsetmek lazım. Bir Meshuggah fanı olan beni bu August Burns Red albümü eski albümler kadar tatmin etti ama her ABR fanının Meshuggah tarzı teknik müziğe kulağının aşina olmaması ihtimali de epey yüksek. İşte olay buraya gelince sorunlar başlıyor, farklı olmak adına belli fan kitlesinde olmak… Aslına bakarsanız ticari boyuttan ötesini göz önüne almak da önemlidir.

Bence olmuş bu albüm ama hiç olmamış diyen de olacaktır, saygı da duyarım. Müzikte farklı yaklaşımlara her zaman saygı duyarım ve 2009′da da bunun çok güzel örneklerini görmekteyiz geçen yıllara göre. Öte yandan bir yerde de zorunluluk haline gelmişti bu sürekli birbirini tekrarlayan grupların piyasasında. Sonuç olarak ortaya önemli bir emeğin ürünü olan “Constellatiıos” çıkmış, bence August Burns Red yıkımı kaldığı yerden devam ediyor durmadan.

Slayer kurulduğu günden beri pek çok metal dinleyicisi çok çekmiştir dinlediği müzikten. Metal müzik dinlemese muhtemelen hafta sonları eşiyle çocuğuyla pikniğe çıkıp aile babası olacak adamlar Slayer ile odalarında kendilerini duvarda duvardan vurmaya başladı, konserlerde olanlardan bahsetmiyorum bile. 2000′lerde Slayer’dan bayrağı devralan grup ise hardcore/metal âleminin bir numaralı ismi Hatebreed kesinlikle.

2006’daki “Supremacy”de vokal Jamey Jasta, “Destroy Everything” demişti, biz de galiba elimize geçen şeyi destroy etmiştik. Bu kez grup üyeleri genel olarak hardcore, punk ve crossover ağırlıklı olan ve aynı zamanda thrash metal ve death metalin efsane şarkılarını da barındıran bir cover albümüyle karşımızda. Uzatmıyorum ve tracklist’i veriyorum.

1. “Ghosts of War” (Slayer)
2. “Suicidal Maniac” (Suicidal Tendencies)
3. “Escape” (Metallica)
4. “Hatebreeders” (Misfits)
5. “Set it Off” (Madball)
6. “Thirsty and Miserable” (Black Flag)
7. “All I Had I Gave” (Crowbar)
8. “Your Mistake” (Agnostic Front)
9. “I’m in Pain” (Obituary)
10. “It’s The Limit” (Cro-Mags)
11. “Refuse/Resist” (Sepultura)
12. “Supertouch/Shitfit” (Bad Brains)
13. “Evil Minds” (D.R.I.)
14. “Shut Me Out” (Sick of it All)
15. “Sick of Talk (Negative Approach)
16. “Life is Pain” (Merauder)
17. “Hear Me” (Judge)
18. “Boxed In” (Subzero)

Yukarıdaki şarkılarının hepsinin insan bünyesine etkisi malumunuzdur. Bunları bir de Hatebreed çalsa neler olacağını hesap edin ve albümü öyle dinlemeye karar verin bence. Bir de yukarıda bayraktan mayraktan bahsetmişken albümün açılış şarkısının bir Slayer efsanesi olan “Ghosts of War” olması bir o kadar mesut etti beni.

Bahsettiğim gibi Slayer ve onun dışında Suicidal Tendencies, Metallica, Misfits, Black Flag, Crowbar, Obituary, Cro-Mags, D.R.I. ve Sepultura’nın unutulmaması güzel olmuş.”New York” zaten es geçilemezdi. Subzero’nun Stillborn Records etiketinden faydalanıp biraz torpille bu olaya müdahil olduğunu düşünmekteyim.

26 Haziran 2006’da Jolly Jokers Balans’ta (Beyoğlu, İstanbul) çalacaklar. Konser öncesi gaza gelmek için birebir bir albüm. Konserde bu albümden bir şeyler çalarlar mı bilmiyorum ama genelde konser playlistlerinde şansım tutar ve istediğim şarkı çalınır. Bu albümden Refuse/Resist gelirse sahne önündeki yerimi alırım ben de.

Bu arada buradaki linkten çok kelepir bir fiyata “For The Lions” albümünü, albüm için özel tasarlanmış tee’yi, yine albüm için tasarlanan bir adet poster ve sticker’ı ve Hatebreed logolu penayı satın alabilirsiniz, konser öncesi çok da güzel olur.

Horns Up metal müziğe popüler tarafından bakan Portekiz-Brezilya ortak orijinli bir webzine. 2004′ten beri takip etmekteyimdir siteyi. Epeydir uğramıyordum ki arkadaşların e-zine olayına girdiklerine rastladım. Öyle ki altınca sayılarına bile ulaşmışlar.

E-zine’in tasarımı pek hoş, iç sayfalarda güzel şeylere rastladım. Son olarak çıkan altınca sayının kapağında Bring Me The Horizon var. İçeride güzel bir röportaj da var grupla yapılmış. Ayrıca Lamb Of God‘ın “Wrath” albümünün lezzetli bir kritiğine de ulaşabilirsiniz.

Derginin Portekizce olduğunu söylemem gerek ancak Fransızcasına güvenen bir arkadaşın yazanların çoğundan derin anlamlar çıkaracağına da eminim. Derginin son sayısına ulaşmak için aşağıdaki yönergeleri takip edebilirsiniz.

PDF formatında indir
Flash (SWF) formatında oku

]]> http://www.riffual.com/27/04/2009/horns-up/feed/ 0 http://www.riffual.com/25/04/2009/chimaira-the-infection/ http://www.riffual.com/25/04/2009/chimaira-the-infection/#comments Sat, 25 Apr 2009 17:05:40 +0000 Kutay http://www.riffual.com/?p=295 Metal camiasında güne-seneye endeksli yenilen haltlar paralelen vuku bulur. Misal Metallica‘nın trash’i tüketmiş gibi yapıp yeni albümlerini MTV tandasına uygun kaydetmesi, Sepultura‘nın “deneyseliz” derken death metal’den industrial’a atlamasına denk gelir. Farklı dönem, aynı hikaye : LoG‘nin Wrath ile dinleyicisine yaptığı hareketin aynısını bu sefer Chimaira, The Infection‘la çekiyor. Tabiki kötü demiyorum ama açık ara en groove albüm bu olmuş. Yavaş demiyorum ama hiçbir şarkıda “Resurrection” temposu yok. Moshpitsever kitle yeni albümün turnesinde çayını, çorbasını alıp gelebilir. Ahaha o kadar da değil tabi.

Albümün ilk parçası, “The Venom Inside” yumuşak başlasa da Mark Hunter’ın şarkıya girmesiyle bildiğimiz Chimaira şarkısına dönüşüyor. IMHO, “Coming Alive” ile birlikte albümün en başarılı parçası. “Frozen In Time” albümün genelinde bi numarasını göremediğimiz Chris Spicuzza‘nın klavyesini duyuyoruz. “Impending Doom” ise inişli çıkışlı temposuyla dinleyiciye sinüs ritmini yakalatıyor. Final parçası, 10 küsür dakikalık solo başyapıt “The Heart of It All”da Mark Hunter kenara çekilip Rob Arnold‘ı dinlemiş.

Spicuzza‘nın elektronik dokunuşlarının da etkisiyle önceki çalışmalara göre daha karanlık bir albüm olmuş gibi. LoG ve Mastodon‘un son albümlerinden hazzeden arkadaşların kesinlikle edinmesi gerek.

Albümün neredeyse hepsi MySpace marifetiyle dinlenebilir.
Ofisyel : http://www.chimaira.com
MySpace : http://www.myspace.com/chimaira
Albüm Virali : http://www.spread-the-infection.com