Jacksonville denince aklıma dünyanın en nefret edilen gruplarından biri geliyor (kim olduğunu biliyorsunuz, yakın zamanda burada yazısını görürseniz şaşırmayın diye alıştırıyorum sizi şimdiden) ama bu adamların yeri başka. Yazısını yazacağım gruplar arasındalardı mutlaka ama konser haberlerini gireceğim inanın aklıma gelmezdi.

Türkiye’de hardcore dinleyicisi için ilahi bir konuma sahip Riot Promotions bugüne kadar Terror, Hatebreed, Agnostic Front, Napalm Death, Born From Pain ve daha bir çok ismi getirmişti buralara. Bu grubun saydıklarıma göre melodik duruşu acaba kim getiriyor sorusunu iyice kafamda derinleştirdi ki sağda solda okuduğuma göre Bohemian Events adı altında hizmet veren sevgili arkadaşımız Soner organizatörlük işini üstlenmiş. Böylelikle Pickpocket‘ın da bu gece sahnede olacağını söylemek zor bir kehanet olmaz, bence Gereği Düşünüldü de bu gecede formasını terletir. Mekan da Ghetto bu arada.

Sevilen şarkılardan biriyle programımıza devam ediyoruz.

edit: muhtemelen konser yalan oldu ama bu da hatıra post’u olarak kalsın böyle.

Kanada’nın enfes topluluklarından olup Smallman Records, Epitaph Records gibi firmalardan albümü çıkmış punk ekibi Guy Smiley. Melodik icra ettikleri müziğin dönemin popüler akımı alternative rocka yakın olunca bir yandan ciddi fan kitlesine sahip olmuş öbür yandan da kimi kitleler tarafından nefretle anılmışlardır. Punk-o-Rama toplamasında yer almış, scene tarafından gerekli ehemmiyet verilmiştir bu gruba. 2000′de dağılan grubu özlüyor muyum? Evet, özlüyorum. Özlediğimde dinlediğim şarkıyı da sizlerle paylaşıyorum.

2000′lerin başına göre oldukça düşüşte olan Amerikan pop punkını kim kurtaracak bilmiyorum. Son dönemlerin en çok konuşulan gruplarından biri olan Polar Bear Club‘ı dinlediğimde de gitmedi kafamdaki soru işaretleri. Blink 182 gibi bir efsanenin geçtiği yerde bu adamlar “Neo” olamaz (a tribute to Matrix). Vokallerini epey beğendim, orası ayrı.

AFI

Grubun son albümünün adı “Crash Love“. Albümü baştan sona dinlemiş biri olarak müzikal değişimlerle kariyerini bu noktaya sürüklemiş grubun yapabileceğinin en iyisini yaptığını düşünmekteyim. Liriklerde 2003′te çıkardıkları “Sing The Sorrow” ile epey benzerlik taşıyor bu albüm. Albümün ilk single’ı “Medicate” dışında birer AFI klasiği haline gelebilecek birkaç şarkı daha var, bu şarkılar grubun hardcore fan kitlesince de yıllarca unutulmayacak parçalar olacaktır elbette.

Albümün prodüktörlüğü Joe McGrath yapmış, bu ismi tanıyanlar daha önce Alkaline Trio, Morrissey, Blink 182 gibi gruplarla yaptığı çalışmalardan bilirler. Bu albümde de kesinlikle çok iyi iş çıkarmış. Albümün müzikal yapısı olarak önceli AFI releaselerinden en önemli farkı daha karmaşık bir yapıya sahip olması. Grubun bu aşamada böyle bir şeye ihtiyacı vardı, bu albümle yılın prodüktörü olabilir Joe McGrath.

Eleştiri yazımı albümün ikinci şarkısı “Beautiful Thieves“ten sözlerle bitiriyorum.

If we run this light, take a little right / No one will care at all / We can burn it and leave, for we are the beautiful thieves / No one suspects at all

Bir de DNS ayarları konusunda yüksek ihtisas sahibi Türk internet kullanıcısına;

Myspace: www.myspace.com/afi

MySpace : http://www.myspace.com/explodeandmakeup

Öncelikle şunu söyleyeyim, bu EP’nin tam adı “We Are Sick Of  Not Having The Courage To Be Absolute Nobodies“. Son birkaç gündür sürekli dinlediğim üç şarkılı bir EP bu. Daha önce Latin For Truth dinlememiş olanlar için türsel bir açıklama getirmem gerekirse çok hızlı pop-punk çaldıklarını söyleyeyim hatta çok hızlının da hızlı. The Swellers ve Half Hearted Hero‘yu epey anımsattıklarını da itiraf etmem gerekir. Hızından bu şekilde bahsettiğim bir pop-punk albümü doğal olarak harika davul partisyonlarına sahip. Skate punktan hoşlanıyorsanız kesinlikle kaçırmamanız gereken bir albüm, zira grubun albümünün yolunu gözleyenlerden biri olmama yetti bu üç şarkılık EP. Tracklist’i de vereyim:

1. 88 Says
2. Natural Tailor Of Natural Joy
3. Phuckette Motorsports

• Myspace: http://www.myspace.com/latinfortruth

Rise Against

MySpace : http://www.myspace.com/nationsafire

So I play bass for Verse and about 2 weeks ago I decided that I no longer wanted to be straight edge so I made some changes in my life. This means that Verse is no longer a straight edge band and I’m not going to pretend like Verse was never a straight edge band because that would just be lame.

Ders verir nitelikteki nakaratsız parçalarını özlemeyeceğiz değil.

Verse – Scream

…
Silence.
Is violence.
I’m bending.
I’m breaking.
I’m broken.
I’m still alive.

http://www.myspace.com/verse

1980 yılında Jay Bentley (bass), Greg Graffin (vokal), Jay Ziskrout (davul) ve Brett Gurewitz (gitar) tarafından Güney California’da kuruldu. 80′lerin sonları kendini gösterdiğinde punk rock akımına yeni bir soluk getirdiğine hiçbir şüphe kalmamıştı öyleki kariyerleri boyunca birçok punk grubuna esin kaynağı olmuştur. Doğuşundan bugüne kadar birçok grup üyesi eskiten grubun değişmeyen tek üyesi Greg Graffin‘dir.

Kurulduktan kısa bir süre sonra kendi adını taşıyan ilk albümlerini kaydettiler. Bu albümleri tabanda bir kıpırdanma yarattıysada büyük sükse yaratmadı. Bunun üzerine uzun metrajlı bir albüm için kolları sıvadılar. Bu esnada Jay Ziskrout gruptan ayrıldı onun yerine Pete Finestone‘la doldurdular. Gitarist Brett Gurewitz‘in babadan paralı olması sayesinde “How Could Hell Be Any Worse” albümünün masraflarını fazla dert etmeyen bad religion ilk albümünü Epitaph Records etiketiyle piyasaya çıkarmış oldu.

1983 yılında punk rock çizgisinden uzaklaşan klavye ağırlıklı albümünü, “Into The Unknown“u kaydettiler. Bu grubun bir anlamda sonu olsada sağlam bir geri dönüşün başlangıcıydı. 1984 yılında grubun demirbaşı Greg Graffin, Jay Bentley‘i de yanına alarak herşeye baştan başladılar. Onlara daha sonra Brett Gurewitz, Pete Finestone ve Greg Hetson da katıldı.

1988′de “Suffer” adlı albümlerini piyasaya sürdüler. suffer o sıralar durgun olan punk rock piyasasını adeta salladı. Bu albümün rehavetine kapılmadan aynı hızla her yıl bir albüm çıkardılar. 1989′da “No Control” ve 90′da “Against the Grain” ile grubun popülaritesini perçinlerken 92′de “Generator“dan sonra adeta her albümleriyle piyasayı tokatlar hale geldiler. “Generator“ın yapım aşamasında Pete Finestone‘un başka bir gruba geçmek için Bad Religion‘dan ayrılması Bobby Schayer‘in gruba katılmasına vesile oldu.

1993′de Epitaph Records etiketli son albümleri “Recipe For Hate“i dağıttılar. akabinde 1994 yılında “Stranger Than Fiction” albümünün üstünde Atlantic Records yazıyordu, bu aynı zamanda Brett Gurewitz‘li son albümdü. Mr. Brett* yerini Brian Baker‘a bırakarak bundan sonraki kariyerinde prodüksiyon üzerine eğilecek The Offsping amcaların çıkışında önemli rol oynayacaktır. Mr. Brett‘in ayrılışını ihanet sayan grup üyeleri şahsına hemen her konserlerinde saldırdırırlar. Brett Gurewitz de boş durmaz yeni grubu The Daredevils ile kaydettikleri “Hate You” isimli şarkıyı Jay Bentley‘e ithaf eder.

“The Gray Race” (1996), “No Substance” (1998), “The New America” (2000) sıralamasıyla yollarına devam ederken birkaç altın plağı müzelerine kaldırmışlardır. Bobby Schayer‘ın dönüşü olmayacak şekilde omzunu sakatlamasından sonra Suicidal Tendencies‘ten tanıdğımız Brooks Wackerman gruba dahil olacaktır. Tüm bunlar olurken Bad Religion, Atlantic Records ile yollarını ayırır ve Epitaph dünyasına geri döner. böylece ikinci Brett Gurewitz dönemi başlamış olur. 2002′de “The Process of Belief“, 2004′te “The Empire Strikes First” için stüdyoya girerler.

2004 yılından sonra çalışmalar yavaşlasada 2007′de piyasaya sürdükleri “New Maps of Hell” ve 2008 çıkışlı akustik dokunuşlarla donattıkları “New Maps of Hell : Delux Edition” ile adeta biz buradayız diyorlar.

Grubun son hali, Greg Griffin (vokal), Brett Gurewitz (gitar), Brian Baker (gitar), Greg Hatson (gitar), Jay Bentley (bass), Brooks Wackerman (davul) şeklindedir.

Elimiz alışana kadar 0 kilometre yazılar yerine tozlu raflardan çekip çıkardığımız yazılarla yetineceksiniz. Barış!