Converge öldüğünde ardımızda kalanlar bunu dinleyebilir.

Sevgimin saygımın bitmeyeceği mathcore grubunun dördüncü stüdyo albümü de düştü bir yerlere, sevgimin sonsuzluğu sayesinde de dinlemeden edemedik tabi. Gürültüde sınır tanımayıp ultra deneysel çalışmalarına rağmen bir grubun dünyanın elit isimleri arasına girmesi tesadüf olabilir mi? The Dillinger Escape Plan‘in müzik dünyasında yaptığı yeniliği bence Cumhuriyet dönemindeki hiçbir hükümet yapmamıştır desem espri yaptığımı anlayabilecek insanlara saygımı ileterek albüme giriyorum.

Bir kere öncelikle Greg Puciato adamın kralı, bana göre de metal aleminde faal gruplar arasında en iyi vokal. Bu kadar geniş bir range’e sahip vokal maalesef söz konusu alemde az bulunuyor. Scream, brutal ve clean vokallerde bu kadar başarılı adam az gördüm o alemde. Maalesef Amon Amarth fanları ben asla anlamayacaktır. Bu vokal arkadaş “Gold Teeth on a Bum“da “it’s just an ordinary day… it’s just like every other day” derken oradaki hissiyatı öyle bir alıyorsunuz ki evet üç aydır sinemaya gitmiyorum, bugün sinemaya gideyim diyebiliyorsunuz. Grubun beyni olarak gördüğüm Ben Weinman’ın kattığı avant-garde/deneysel jazz havaları Pink Floyd fanlarını üzebilir. Dahası herkesi ağlatabilecek bir şekilde albümde konuk sanatçı olarak David Bowie, Nine Inch Nails, Billy Corgan, Free Flight, The Smashing Pumpkins gibi isimlerle çalışmış ünlü piyanist Mike Garson var.

Genelde herhangi bir grubu ilk kez dinleyecekler şarkı tavsiyesi isterler ancak DEP’i severek dinleyenler biliyor ki bu konuda tecrübesiz birine asla tavsiyede bulunamam. the Dillinger Escape Plan dinleyecek biri olarak yaratılmamışsanız, bunu yapamazsınız. “Option Paralysis“de de kimseyi utandırmadan yola devam ediyor mathcore beşlimiz. Alakalı olacak mı bilmiyorum ama nedense bu albümle the Usual Suspects filminin karakteri Verbal Fint arasında bağlantı kuruyorum, (bundan sonrası filmi izlemeyenler için ciddi spoiler içerir). Nasıl orada engelli gibi gözüken karakter ilgisiz objeler birleştirip sistematik ve kusursuz bir hikaye oluşturuyorsa the Dillinger Escape Plan de gürültü, dağınıklık ve kaos içinden güzel ve anlamlı bir şeyler sunabiliyor.

“X was a y band…” şeklinde başlayan wikipedia biyografileri ne kadar üzücüyse, x’in yerine Botch, y’nin de yerine hardcore koyunca bu üzücülük kat ve kat artıyor. Poliritmik gitar tarzı, raw vokaller, progresif şarkı altyapıları ve eşsiz bir sound olarak tanımlama da bahsettiğim olayın üzücülüğü kadar doğru bir anlatım için bu efsanevi grup için. Hardcore kültürü içinde Converge, Coalesce gibi ayrıda yerde duran gruplardandı sound olarak Botch ve bugün nasıl Decibel Magazine saydığım o iki grubun albümünü ilk üç içine alıyorsa aktif durumda olsa Botch da oralarda olurdu. 10 sene sonra “Ox“u çıkaran Coalesce‘den feyz almalarını diliyorum. Bir de onların mirasına sahip çıkan Hydrahead Records gerçekten takdire şayan bile label.

Politik duruşlarıyla öfke ve misantropi yayan bir grup Gaza. Black Market Activities adlı label ile çalışıyorlar. Bu dönemin mathcore grupların ritmik olmama özelliğini aldıkları bariz ortada ama teknik açıdan o kulvarda değiller gibi. Kulağa son derecek kaotik gelen brutal bir vokalle bir tür deneysel grime punk ve grindcore dolaylarında farklı bir müzik icra ediyorlar. İkinci albümleri “He Is Never Coming Back” yılın en iyi heavy albümlerinden biri diye bir yazı okuyunca ben de kulak vermedim edemedim (albüm isminin Avril Lavigne şarkısı gibi durmasına ne diyorsunuz?). Kulağım nedense pek aşina olamadı ama o kadar övgüden sonra önyargıyla yaklaşmak istemiyorum. Converge ile oldschool death metal arasında mekik dokuyan bir grubu dinleyebilirim diyen her insan evladına tavsiye bu albüm.

William Blake 1794′te “Songs Of Experience“ı dolduracak şiirleri yazarken acaba bu şiirlerden bir tanesinin 200 küsür sene sonra bir progressive metal grubuna ilham vereceğini düşünüyor muydu? Hiç sanmıyorum (swh). 2003′ten beri aktif olan Los Angeles’lı grup Hopeless Records gibi bünyesinde Thrice, Avenged Sevenfold gibi mainstream isimleri de bünyesinde barındırmış olan bir label ile çalışmakta. 2006 çıkışlı “Nocturne” en iyi yapıtları olarak gösteriliyor, o yapıttan bir parçayla bırakıyorum sözü.

Ben bu yazıyı yazdıktan birkaç dakika sonra haberini okudum ki vokal Nathan Ells ile yollarını ayırmışlar ve yeni vokal arayışlarına başlamışlar. Kendilerine güvenenler THAvocalistsearch (at) gmail.com’a kayıtlarını göndersinler.

2009 özellikle metal müzik camiası için bereketli bir yıl olarak kabul ediliyor şimdiden. Ardı ardına albümler geliyor, yenilerinin haberleri de cabası. Bu sene en çok beklediğim albümlerden biri olan “Axe To Fall” artık dinleyebildiğimiz albümlerden. Gelelim metalcore camiasının en önemli grubu Converge‘in bu albümde neler yaptığına.

“Converge” ve “yeni albüm” tümcelerinin aynı cümle içinde buluşması başlı başına bir olaydır benim için. 94′ten beri kötü albüm çıkmadılar karşımıza, şarkı isimleri klasikleşmelerine yetti. 2006′nın “No Heroes“u açılmış yepyeni bir kapıydı, şimdi de sırada “Axe To Fall” vardı.

2008 sonunda bu albüm için şarkılarını yazmaya başlayan grup Ceremony, Coliseum, Pulling Teeth ve  Rise and Fall gibi isimlerle araya bir turne sıkıştırmıştı. Bu yılın mayıs ayında tekrar stüdyoya giren Jacob Bannon, Kurt Ballou, Nate Newton ve Ben Koller kolları sıvayıp başlamış kayda. Bu arada grubun gitaristi olan Kurt Ballou‘nun aynı zamanda prodüktörlük görevini de üstlendiğini söyleyeyim. Grupların prodüktörlüğünün self-titled olması genelde olumsuz sonuçlar doğursa da grupta tek kişinin böyle bir şeyi üstlenmesi yine bir avantaj. Olumsuz sonuç yerine de efsanevi bir şey çıkmış ortaya, bahsedeceğim birazdan. Ayrıca albüm kayıtları esnasında Cave In grubu elemanları, Blacklisted‘tan George Hirsch, The Red Chord‘tan Brad Fickeisen, Neurosis‘ten Steve Von Till gibi isimler misafir sanatçı olarak yer almış stüdyoda.

Bir kere öncelikle söyleyeyim “Axe To Fall” hemen hemen her Converge fanını oldukça tatmin edecek albüm, yani mükemmel bir albüm. Yeni başlayacak bir dinleyicinin yine kendini epey zorlaması gerekecek math ritmlere kulak uydurabilmek için. Arada 80lerin thrash riffleri de var bu albümde. Kaotik giden şarkılara farklı bir boyut kazandırmış bunlar, tabii ki de sololar tarafından takip ediliyorlar. Yani anlayacağız “hardcore kids with leftover Slayer riffs” geleneği bozulmadan devam ediyor. Şu açıklama aslında grubun önemini en gerizekalı insana bile kavratacak cinsten, sebep-sonuç ilişkisinin sonuç boyutu ise metalcoreun bugün vardığı yerdir. Grubun kökeninde var olan hardcore punk imajı hala aynı, bu türün leşleri diye tabir edebileceğim şeyler arasında Converge‘ü modern kılıyor. Davullar eski albümlere daha progresif gibi geldi bana ki okuduğum yazılarda davulcu Ben Koller‘in son zamanlarda kendini epey progresif rock’a verdiğini öğrendim. Gitar partlarını müthiş destekleyen davullar var bu albümde. Grubun her elemanı işini başarıyla yapmış kayıtlar esnasında. Albümün her şarkısı harika, tek tek şarkılar yerine albümü bütün olarak dinlemek lazım. Albümün giriş şarkısı olduğu için söylüyorum “Dark Horse” orijinal Converge sound’unu çok iyi karakterize eden mükemmel bir şarkı ve devamında gelecek yıkımın da habercisi adeta. Ayrıca hardcore aleminin albüm kapağı eksperi Jacob Bannon yine klas bir iş çıkarmış (albüm kapağı için çalıştığı gruplar arasında Shadows Fall, Bane, Remembering Never, As I Lay Dying, Fall Out Boy, Modern Life Is War, Death Before Dishonor ve sayamadığım daha birçok isim var, bu ayrı bir yazı konusudur zira). Albüm orijinal çıkış tarihi 20 Ekim, Epitapth Records tarafından release ediliyor. Ayrıca daha sonra Jacob Bannon’ın sahip olduğu bir independent label olan Deathwish Inc.ten de vinyl formatında dağıtılacak.

2001′de “Jane Doe“, 2004′te “You Fail Me“, 2006′da “No Heroes” ve son olarak “Axe To Fall“… 2000lerde de yoluna hayalkırıklığına uğratmadan devam ediyor Converge ve öncüsü olduğu janraya bir kez daha yol gösteriyor. Metallica‘nın “Master Of Puppets“ına takılı kalmış bünyeler için ilaç üretmeye devam ederken duvarında hala Kurt Cobain posteri bulunduranlara da silkelenip kendine gelme fırsatı sunuyor. Ve iddia ediyorum, kısa zamanda World of Warcraft oynayanların sayısı azalacak bu albüm sayesinde. Şaka bir yana müzik tarihine geçecek bir grup Converge, 20′li yaşlarımın başında en çok dinlediğim grup olarak da şahsımca ömür boyunca hatırlanacak.

Eskilerine göre çok da farklı bir AGATG albümü değil bu ancak grup elemanlarının yeteneklerini yine cömertçe sergilediğini duyuyoruz ya da görüyoruz, her ne ise. Bazen müziğin elektronik altyapısı sizi çıldırtabiliyor, eğer sabırsız bir dinleyici iseniz durum böyle. Fakat hepinize albümün dokuzuncu şarkısı olan “I Lost My Loss Of Ruin“e kadar bekleminizi öneririm. Bana kalırsa albümün en iyi parçası ve gitaristler Arthur Alvarez ve Derek Yarra‘nın ne kadar profesyonel olduğunu ortaya koyar. Gerçekten de çaldıkları aletlere çok hakimler. Bahsini ettiğim şarkıdaki vokaller ve şarkısı epey heavy olan kısmını takiben dinlediğimiz piyano solosu da epey ilgi çekici.

Deneyselliği uç boyutlarda yaşatan ve kusursuz geçişlere sahip olan bir albüm olmuş, geçer notun üstünde puanlar aldılar benden. Daha önce dinlememiş olanlar varsa See You Next Tuesday, Suicide Silence gibi grupları sevenlere hitap etmekte oldukları söylemekte yarar görüyor ve derhal albümün tracklist’ini veriyorum.

1. Interdimensionary
2. The 42nd Ego
3. My Cup’s Half Empty
4. Skiff For The Suits
5. In The Empyreans
6. Saturnine
7. Violence In Fluid: Triceratops
8. Portals
9. I Lost My Loss Of Ruin
10. To Playact In Static
11. Tea Time Tibbons

Ayrıca ofisyel myspace için gidiniz www.myspace.com/agatg

Lise yıllarımda numetalin yaptığı çıkışı bugün metalcore grind atarak yapıyor sanırım. O yıllarda Linkin Park dinleyemeyecek kadar stil sahibi arkadaşlar, Atreyu dinlerdi. Ama yeni milenyumda müzik anlayışı da birleşmiş bir hale geldi öyle ki herkesin üstünde Avenged Sevenfold tişörtü var. İstiklal Caddesi’nde yaptığımız yalandan gözlemler sonucu The Dillinger Escape Plan‘in kimselerde tişörtü olmadığını saptadık. Yakındır, sevgili çekirgeler.

Evvel zaman içinde grubun çehresi bir hayli değişti. DEP‘nin kurucusu aynı zamanda vokali olan Dimitri Minakakis‘in üç kere para diyerek illüstrasyona daha fazla zaman ayırmak için gruptan ayrılması, Brian Benoit‘in sahnede muzurluk yaparken sol elini geri dönüşü olmayacak şekilde sakatlaması ve tüm bunlar dışında gelip-geçen, vurup-kaçan birçok çalgıcı eskitmiş grubun ilk halinden sadece Ben Weinman kaldı.

2001 yılında hiperaktif velet Greg Pucaiato‘nun katılmasıyla DEP istikrar emareleri göstermeye başlıyor. 2002′de kısa sürelide olsa Mike Patton’ın “Irony is a Dead Scene” için grubu kollarına alması Greg’in biraz önünü kesse de Miss Machine projesiyle yeni DEP sahnelerin tozunu atıyor. 1999 çıkışlı “Calculating Infinity Miss Machine”e göre daha bi mathcore olmasına rağmen bir grubun hayranları tarafından geriye gidiş olarak değerlendirilmedi. Ama 2006 yılında bastıkları “Plagiarism” isimli cover albümleri “bu kadar deneyselliğe gerek yoktu birader” dedirtecek cinsten. Zira Justin Timberlake coverına ne gerek vardı. Sen değil miydin arkadaşım popüler kültürün kuklası olacağıma Ebay’den oyuncaklarımı satarım diyen.

Son albümleri “Ire Works”te tracklar arası astral seyahatlere çıkmışken albümün açılış parçası “Fix Your Face”te konuk vokal olarak katılan Dimitri ile gaz yapan bünyeler haddinden fazla Mars Volta olmuş final parçası “Mouth of Ghosts” ile romantik salınımlara geri dönebilirler. Aradaki enstrümantal şarkıları da yemek müziği olarak kullanabilirsiniz. DEP‘ye nereden başlamalıyım diyenlere cevabım; erken dönemlerini dinleyin ve orada kalın.

Myspace : www.myspace.com/dillingerescapeplan