Uzun bir aradan sonra bir metal albümü kritiği ile karşınızdayım. Bana bu aktiviteyi yaptıran grup ise 90larda ve 2000lerde sevilerek dinlenmiş ama bir gözüküp bir kaybolmuş enteresan grup Fear Factory.

Yeni bir FF albümü çıkacağını duyduğumda önce kahkahalarla “ulan ne gereği vardı” dedim. Kilosuna kurban Dino Cazares‘in otuz yan projeden sonra FF kadrosunda yer alması da ayrı bir olay. Bu arada bu adamın Divine Heresy vokalinin gruptan ayrılmasında payı çok büyüktü. Bu adamla kanka olan tanıdıklarımız da var, oradan biliyoruz rockstar triplerini.

Bu arada “Mechanize” güzel albüm. Bir metal albümü krtiğine iğrenç smileyler koyamamak da bir o kadar üzücü. Makineleşen insan felsefesinden ekmek yemeye devam eder bu grup öyle gözüküyor. 2009 yılında pekçok grup yeni albüm çıkardı, 2010′da da çıkan metal albümleri sanırım hep güzel olacak. Neye şükretmem gerek bilmiyorum ama kötü bir metal albümünün etkisine maruz kalmadım şimdiye kadar. Overkill‘in leş başyapıtı “Ironbound” ile İETT otobüslerinde çok yaşlı insan başı şişerecektir bu albüm. Yıl daha başlamasına rağmen ben bu FF albümü yılın iPod’lara en güzel giden metal albümü seçiyorum. Geçmişte Demolition Racer için yaptıkları şarkı için kayırıyorum onları, şaka bir yana ciddi anlamda lise yıllarımı mahvetmemi sağlayan gruplardandır FF.

Candlelight Records etiketiyle piyasada olacak bu albüm. Bu label Avrupa’da daha çok black metal gruplarıyla çalışıyor, ABD tarafı daha çeşitli. Marduk, U.D.O., Gorgoroth, Opeth, Obituary, Pro-Pain gibi grupların ABD’de çıkan albümlerinden sorumlu bu label. “Christploitation” deyip bitiriyorum son olarak, hellyeah!

Bir de albüm kapağı yakın zamanda efsaneleşebilir kanımca.

Bazı eleştirmenler Daath‘ın bu son albümü “The Concealers” hemen hemen 20 yıl önce çıkan Megadeth albümü “Rust In Peace“e benzetmekteler. Müzikler arasındaki herhangi bir benzerlik yok ama Daath gitaristleri Eyal Levi ve Emil Werstler şu zamanın Mustaine/Friedman ikilisi olma yolunda emin adımlarla ileriliyorlar. Hem sololarda, hem de rifflerde çok yetenekli bu gitarist çiftini dinleyebiliyorsunuz “The Concealers“da. Grup elemanları thrash metal ve speed metal köklerinden beslenip modern American metali, death metal ve melo-death metal karışımı bir başyapıt kotarmışlar. Yeni vokalden bahsetmişken daha albümün giriş şarkısı olan “Sharpen The Blades“‘te rüştünü ispatlıyor Sean Z. Onun dışında “The Worthless” yine albümün dikkat çekici parçaları arasında. “The Unbinding Truth“ta ise bildiğimiz Daath sound’u üzerine folk ve melodik black metal etkileri güzelce serpiştirilmiş, albümü dinledikten sonra hala kulaklarımdan çınlayan bir şarkı oldu kendisi. Albümün onuncu şarkısı “Of Poisoned Sorrows” epey Dimmu Borgir etkileşimli. “Incestuous Amplification” ve “Wilting On The Vine“da da vokallere dikkat diyorum. Hemen tracklist’i vereyim.

01. Sharpen The Blades
02. Self-Corruption Manifesto
03. The Worthless
04. The Unbinding Truth
05. Silenced
06. Wilting On The Vine
07. Translucent Potency
08. Day Of Endless Light
09. Duststorm
10. Of Poisoned Sorrows
11. Incestuous Amplification

Daath elemanları albüm için bütün yeteneklerini kullanmış gibi. Gerçekten çok yetenekli müzisyenlerden oluşan bir grup. Şarkılardan çok grup üyelerinin yeteneklerini sergileyişine hayran kalacaksınız bu albümde. Metal müzik camiasında yeterince tecrübe edindiler bence geçen zaman içinde ve dağıtım Roadrunner Records ve Century Media Records tarafından yapılan “The Concealers” kesinlikle Daath‘in yükseliş albümü olmuş.

Prodigy sevmeyen ortamı terk etsin 90′lı yılların sonunda en popüler klişe olmuş laftı gençlik arasında. Prodigy dinleyerek anlatılırdı Sıdıkanın son bölümündeki olaylar. Cnbc-e yoktu, İngilizce bilen daha azdı, sözler kafadan uydurularak söylenirdi şarkılar, kasetler değiştirilirdi ve hep Prodigy dinlenilirdi. Ne dinlersin sorusuna “Metallica, Prodigy“…, “Boyzone, Prodigy“…, “Ferdi Tayfur, Prodigy“… şeklinde cevaplar alırdınız.

Firestarter, Breath, Smack My Bitch Up, Outer Space, Jericho… efsane Prodigy şarkılar ve bu şarkılar Prodigy t-shirtlerini perşembe pazarı tezgahlarına kadar getirmişti. The Fat of The Land ile Always Outnumbered, Never Outgunned arasında 7 yıl vardı Baby’s Got A Temper EPsini ve The Dirthchamber Sessions compilation’ını saymazsak. İnsaniyet namıma onlardan albüm bekleyen çoktu. Prodigy ‘den yeni bir şey dinlemeye hasret hatta pek çoğu Prodigy ismini bile unutmuş kitleye 2004’de Always Outnumbered, Never Outgunned ile geri dönüş yaptılar. Geçen zaman içinde beklentiler değişmiş, yeni trendler gelişmişti. Tatmin edemediler kimseyi o albümle lakin hala başarılı olduklarını düşünürüm grup üyelerinin o yapıtta.

2009 geldi çattı ve Essex çıkışlı akli dengesi düzgün olmayan insanlardan oluşan bu grup bu kez Invader Must Die ile geri döndü ve bu kez topu ağlara göndermeyi başardı.Buradan “bu da mı gol be hakim bey, yine mi ofsayt” diyen Ofsayt Osman’a “gol ulan gol” şeklinde feedback’te bulunan sevgili hakim amcaya saygılarımı gönderirim. Prodigy bu kez kesinlikle ofsaytta deği ve ilk single’a verilen tepkilere bakarsa sanırım doksana çaktılar. Prodigy’yi severek dinleyen benim gibi bir dinleyici için gereken şey ise onlardan bir hat-trick izlemek.