Güzel bir albüm “No Color”.

How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know that you need me?

Son zamanlarda aldığım  en samimi e-postalardan biri uzun ama çok uzun zaman sonra beni bloga yazmaya teşvik etti. Bu hevesle önümüzdeki günlerde blogu eksi aktif günlerine döndürmeye amaçlıyorum.

Bahsettiğim e-postanın sahibi Güneş Alpman adlı daha önce hayatımda gördüğümü bile sanmadığım biriydi. Yazdıkları sayesinde Free Society’s Restricted People adlı bir projeyle tanışmamı sağladı. Proje diyorum çünkü grup, topluluk demem için üyeleri de saymam gerekiyor sanırım, işte tam da bu konuda bazı sıkıntılar var. Ayrıca son dönemde “çılgın” türden olanları sayesinde çok revaşta proje kelimesi.

İstanbul’da birkaç ay önce ortaya çıkan bu oluşum, internetten indirebileceğimiz bir “Meet Atari” adında bir EP, bir de “Baroque Synth” adlı LP sundu bize. Bunlara yazının son kısmında vereceğim sosyal medya sayfalarında yer alan linklerden ulaşabileceksiniz, internet hayatı gerçekten kolaylaştırıyor.

8-bitlik seslerle desteklenmiş synth pop… Benim dinlemek istediğim şey bu diyorsanız şu ana kadar okuduğunuz yazı sizin şanslı bir insan olduğunu ispatlıyor. Bu şansınızı sayısal loto ya da altılı ganyan gibi mecralarda da değerlendirin. Yalnız kazandığınız parayı sonbahara kadar saklayın, zira yaprakların sararmasıyla birlikte Free Society’s Restricted People’ın performans haberleri gelmeye başlayacak. Ben şimdiden grubun birkaç şarkısı aşağı koyuyorum ki zamanı geldiğinde manitalara “Hayatım, şu grubu dinlemiştim, harikalar” deyip hava basabilin. Yakın zamanda bir de LP’miz gelecek. Bu icraatlarla seçime girseler oyumu verirdim arkadaşlara desem gerçekten de abartmış olurum ama olayım, nolacak sanki, keh keh.

Yakın markaj için: Facebook | Myspace | Tumblr | Last.Fm

Aşağıdaki şarkılar seçim otobüslerinin yarattığı gürültü kirliliğinden kaçıp çocuklukta Mario’nun prensesini kurtarmak için joypadlerin feda edildiği günlere dönmek isteyenler için gelsin.

Meet Atari Part I

Meet Atari Part II

Uzun zamandır dinlediğim en iyi all-female bandlerden biri The Like. Şu cümleyi kurarken derinlemesine çok düşünmedim ama hep kafamdaki grubu oluşturmayı başarmış bu dört hatun, yani nasıl olması gerekiyorsa o. Garage gitarlar, new wave bir sound ve çok yönlü bir vokal.

“Release Me” bu yılın en iyi albümleri arasında gösterilecek takvimler Aralık sonunu gösterdiğinde buna eminim. Aynı zamanda son albümleri olan bu yapıtta yukarıda saydığım özelliklerini sonuna kadar gösteren bu dört sevimli hatun aynı zamanda Nil Karaibrahimgil vari liriklerle de insanı kırıp geçiriyor, dinlerken sürekli 70lerde pop yapan eski seslerimizi hatırlatıyor, nakaratı dinledikten sonra Seyyar Taner‘in “yıllardır gülmedi yüzüm bir an” diye girmesini bekliyorsunuz.

Hangi fotoğraflarını koysam diye uzun zaman düşündüğüm bu birbirinden güzel Los Angeles’lı arkadaşların albümü yılın işlerinden biri, fazla uzatmaya gerek yok, Downtown Records yılın işlerinden birini kotardı yine. Amy Winehouse‘un “Back To Black“ini yaratan ünlü prodüktör Mark Ronson‘un da ismini telaffuz etmezsek büyük günaha gireriz. Yaz aşklarının hayalkırıklığını yaşayan kadın okurlarımız için geliyor, “Wishing He Was Dead“.

Last.Fm biyografisinde anası babasına takılmış bir biyografi sahibi, (bir taraf İrlandalı Katolik, öteki taraf Rus agnostik, ikisi de profesör) şirin mi şirin iyi aile kızı Anya Marina, üstelik hem yazıp hem de söyleyeninden. Gossip Girl ve Grey’s Anatomy‘nin de dahil olduğu çeşitlik Amerikan serilerinin soundtracklerinde güzel yerler bulduktan sonra 2009′da “Slow & Steady Seduction: Phase II” adlı albümünü çıkarıp biz dinleyenleri adet mest etti. Övüyorum bu kadar çünkü istese bu kızın kovboyu bile olurum, öyle cool gözüküyor gözüme.

Sakin ama kararlı başlayan vokalin tekrarlı liriklerine arkadan başka iki sesin daha katılması ve oturduğunuz yerde yer çekiminin ince ince azalması. Şekilli girizgâh yapmak için bu kafaları yapıyorum zannedeceksiz, ama EP’lerinin ilk parçası (“Stars”) girerken ellerimi açıp süzülmüşlüğüm var dolmuşun içinde. EP bünyemde bu tesiri yarattıysa uzunçalar ne haltlar yememe neden olur kestiremiyorum. Üstelik bu güzide müziği icra edenlerin alayı xx kromozomlu. Zaten grubu bağrıma basmamın bir diğer nedeni ise davulcusunun Shannyn Sossamon olması. Amma velakin kızcağız oyunculuk kariyeri nedeniyle fazla zaman ayıramaması nedeniyle davula da klaveye de Stella Mozgawa bakıyor. Bu arada RHCP ile yollarının ayıran John Frusciante albüm kayıtlarında da Warpaint‘in ellerinden tutacakmış. Bu nedenle EP’de olduğuna nazaran daha fazla akustik gitar olacaktır diye tahmin ediyorum.

Aşağıdaki parça “I will break your heart to keep you from where all dangers start” şeklinde başlıyor, aman fazla tribe girmeyin.

Kuzey İrlandalı indie pop triosunun ilk albümü gelecekleri açısından türün pek çok dinleyicisini heyecanlandıracak nitelikte. Adamların memleketi turistik bir yer olunca da debut albümlerinin isminin “Tourist History” olması kaçınılmaz olmuş, neden kaçınılmaz olmuş orasını bilemedim. Bizim Bodrum’dan, Antalya’dan böyle gruplar çıkabileceğini sanmıyorum ama yine de Hande Yener‘i kabullenebilmemiz önemli bir adım.

Albümün kayıt aşamasıyla ilgili bilgiler vermek lazım. Londra’da Eastcote Studios‘ta kaydedilen albümün miksleri Phillipe Zdar‘ın yeni stüdyosunda yapılmış ki bu stüdyo daha önce sadece Phoenix‘in son albümü için kullanılmış ve o albüm Grammy ödülünü götürmüştü. “Wolfgang Amadeus Phoenix” adlı bu albüme 2009′un en iyileri arasında biz de yer vermiştik.

Okuduğum bir yorumda kronolojik oraları janrları sıralayan bir müzik eleştirmeni aynen şöyle söylüyor. Arz talep kanununa bağlı olarak bir müzik türü piyasada maksimum 5 yıl kalabiliyor. 80′lerde synthpop ve hard rock tüketilirken bunun yerini 90′larda grunge ve nu-metal aldı. İçinde bulunduğumuz 2000′li yılların müzikleri de radyoların pohpohladığı efektli vokalli R&B ve indie pop. Indie popun ne kadar popüler olduğunu anlamak içinse alışveriş merkezlerinde giysilerin arasında boğuluyorken kulağınızı birkaç saniyede tavandaki hoparlörlere vermek gerekiyor.

Kuzey İrlanda’da böyle bir albüm yapılıyorsa savaşın izleri artık tamamen siliniyor diyebiliriz. Hayata tamamen pozitif bakabilmek için herkese indie pop dinlemeyi ya da icra etmeyi öneriyorum. Albümün ilk birkaç şarkısı dışında zevkle dinlediğimi söyleyebilirim ama özellikle “I Can Talk” ile başlayan ve sonra dinleyiciyi kendine bağlayabilen başarılı bir albüm. Yılın en iyileri arasında olmasa da ilk albümünü çıkaran bir grup için umut verici. Türün ilgisiyseniz ya da ilgili olmak istiyorsanız mutlaka kulak verin.

Unutmadan, albümün harika bir kapağı var.

Sheffield çıkışlı punk dokunuşlu sevimli mi sevimli bir indie pop grubu the Long Blondes. 2004′te hayat bulan grubun Rough Trade Records etiketli “Couples“ı ağır taşı konumunda. Romantik geceleri eğlenceye başlamak için bir TLB CD’sini müzik setinize takmaktan daha iyi bir çözüm olamayacağı kanısındayım. Romantizm demişken vokaldeki hatunun homofobiye kaçan ilginç açıklamaları var, Google’dan aratınız.

Almanya’nı hamburger schule’si güzeldir diyen herkes bu yılın en iyilerinden biri olmaya aday “Schall und Wahn“. Türün gerektirdiği biçimde grunge, punk ve deneysel pop elementleri çok çok iyi kombine edilmiş albümde. Roskilde gibi büyük festivallerde çalmış bu grup için adından söz ettirecekler demiyorum ama hayran kitlelerini katlayacaklar gibi. Umarım bizim sayemizde de Türkiye’de bu grubu dinleyenlerin sayısı artar diyerek imalı bir istekle bulunuyorum geleceğe dönük. Arkanıza yaslanıp “Keine Meisterwerke Mehr“i dinleyin derim.

Cnbc-e izleyenlerin çok sevdiği ya da seveceği bir isimle bloglamaya devam ediyorum. İlk cümlemde gelecek zamanlı fiil kullandığım kişiler “gossip girl reklamında çalan şarkı“nın kime ait olduğunu merak edenler (bu cümle arama motoru optimizasyonu için burada). Hem Norveçli hem de pek tatlı bir bayana ait bu şarkı, “Fortress Ronud My Heart” albümünde yer alıyor ayrıca. Indie rock severleri pek tatmin edecek bir albüm aslında. Yukarıdaki fotoğraftan da myspace üyesi hanımkızlarımız pek ilham alabilir mesela.

2001-2004 yılları arasında varlığını sürdürebilmiş, deyim yerindeyse Washington post-punk arenasının ölü doğmuş efsanesi Black Eyes. Müziklerindeki deneysel noise etkisi açıkçası benim için onları efsanevi kılıyor üç senelik gizemli müzik hayatlarıyla birlikte. Bak bir ara şöyle de bir grup vardı deyince daha da gizemli oluyor o üç yıl. Ben bu grbun derinine inerim diyenler Early Humans split’i ya da “Shut Up, I Never” albümüyle başlasın bir yerden.

Nottingham’da takım ruhu adına ilerlemeler var dersem arkadaşlarımın çoğu Nottingham Forest’ın Premier Lige geri dönüş yaptığını falan zannedecektir. İçerisinde bulunduğum yağmurlu cumartesi gününü bana günlük güneşlikmiş gibi hissettiren Amusement Parks on Fire şehirden son zamanlarda çıkış yapan en iyi takım. Giriş cümlesinden bugün oynayıpta kaybettiğim futbol bahis oyunlarının etkisinin olduğunu anlamışsınızdır eminim. Buna rağmen grubun Filter Records etiketli s/t debut albümüyle ayakta duruyorum. Grubu dinleyip de Daniel Knowles ve Joe Hardy‘nin yeteneklerine hayran kalmamak elde değil. Grubun geçen eylül ayında çıkan “Young Fight” adlı albümüne de dikkat. Debut’dan “Venosa” geliyor.

2009′da hayatıma giren en güzel şeyler Passion Pit ve Tumblr.Com‘du diyebilirim beş saniye düşündükten sonra. “Manners” albümü bizim de yılın en iyileri listemizde yerini almıştı hatırlarsanız. Sevgililerden ayrıldıktan sonra, kötü geçen sınavlardan sonra bürünmemiz gereken pozitif moda bu beş genç ve yetenekli müzisyen arkadaş sayesinde büründük bir yıl boyunca, isimlerini zikredip kulaklarını çınlatalım; Michael Angelakos, Ian Hultquist, Ayad Al Adhamy, Jeff Apruzzese, Nate Donmayer. Kulaklarını çınlatabildiysek hakkımız olan yeni albümü de talep edelim.

Belirsiz fikirleriyle bize sırtını dönüp yürüyen bu dört adam İsveç’in underground’ta olmuş önemli indie topluluklarından The Faintest Ideas‘ı oluşturmakta. 2003′te müzik yaşamına başlayan grup üyeleri yola kendi kurdukları Yellow Mica Records‘tan bir EP çıkartarak başlamışlar, bugün ise albümleri DC bölgesinin en önemli indie labellarından olan Slumberland Records‘tan çıkıyor. Yakın zamanda bu gürültülü arkadaşların seslerini daha çok duyacağız gibi.

Kıta insanlarının “next big thing” olmak gibi hırslarının olmaması çok erdemli bir hareket olsa da müzik dinleyicisi için de bir o kadar üzücü. Ruhunu plak şirketlirine satmamış Canberra‘lı bir çok grubun last.fm’de tek bir skropu dahi yok mesela. Hal böyle olunca etiketsiz grupların sosyal ağlara düşmeleri için uzun bir süreç gerekiyor ki denizleri aşıp bizlere ulaşabilsin.

Hoodlum Shouts diyorduk. Hepsi vokal yapabilen 4 kişiden oluşan post-punk grubunun “Horses and Human Hands” isimli EP’si 2009 Mayıs’ında dağıtılmaya başlanmış. Post-bir şeyler dedik diye Avusturalya’nın sıcacık yağmurlarnın altında uçuşan riffler ve tripli klavye paternleri gibi denyo lisanında bir sunum yapmayacağım. Grup verdiği röportajlarda Midnight Oil, The Drones gibi gruplardan etkilendiklerini dillendiriyor. Diğer taraftan “History’s End”deki vokaller bana felaket derecede Ian Curtisvari geldi. Diğer parçalarda ise country esintileri var, ama leş country değil. Nick Cave işi cilalı country. Kısacası grubun gideri var abi. Last.fm’de 300 skropta kalması da şaka gibi bir olay zaten. EP radyolara düşene kadar LP’yi çoktan basar bunlar. Kimsenin de ruhu duymaz.

Vokal Jemina Pearl Abegg‘in canlı performanslarda sağa sola koşarak ve bir de yukarıda gördüğünüz gibi çılgın atarak seyirciyi coşturması kesinlikle görülmesi gereken şey. Bir de dinlemesi gereken iki albüm bu genç müzisyen arkadaşlar tarafından kaydedilmiş. 2006′daki self/titled albümleri ve ve 2008′deki “Get Awkward” bu albümler, daha öncesinde de XL Records tarafından basılmış EPler mevcuttur arşivciler için.

Müziklerinden gürültü de pek eksik olmayan İskoç twee pop grubu Camera Obscura. Kurulduğu yıl olan 1996′dan beri Tracyanne Campbell ile birlikte anılır aslında bu grubun adı, gayet de istikrarlı bir şekilde seyreden bir kariyerlere sahipler grup olarak. “Underachievers Please Try Harder” ile 2003′te attıkları sağlam adımı peşi sıra iki albümle sürdürmeyi başardılar. Son olarak geçen nisan ayında çıkan “My Maudlin Career” üzerinde 4 AD Records etiketi taşımaktaydı. 3 senede bir albüm çıkaran bu grubun yeni yapıtı için daha çok uzun bir süre olduğunu da sözlerime ekleyeyim.

Kabul etmek lazım geçtiğimiz yılın en büyük çıkışlarından biri gruba aitti. Bir dinleyici olarak beni başlarda sıkan ama sonrasında dinlendiriciliğiyle yıl içinde favorilerim arasına giren, maxaljin tadından bir albümdü “Veckatimest“. Brooklyn orijinli grup labeldaşı Bibio ile‘u yılın en müzikseverlere en büyük güzelliklerini yapan labelları listesine soktu. Bizim beşinci sırada gösterdiğimiz bu albüm Wall Street Journal‘a göre bir numarasıydı 2009′un.

İspanyolca en klişe gitar soundunu güzelleştiren bir lisan. Meksikalı indie/folk-pop grubu Furland ise kesinlikle benzerlerinden daha psychedelic. Ülkemizin metal müzik forumlarında arkadaş grubu yağlayan siyah giyinmiş yosmalardan farklı bir uslüp takınıp son albüm “Historia de la Luz”u dinlemeniz gerektiğini söylüyorum. Bu janrada folk etkisi benim kulağıma bu kadar iyi gelmemişti. Yetersiz İspanyolcama rağmen grubun bu konseptsel albümde anlatmak istediğini anlamış bulunmaktayım ki bu da ayrı bir sevindirici durum şahsım adına. Aşağıda verdiğim etiketlere aşık insanlar bu grubu henüz keşfetmedilerse, eksiklerini kapatmak için fazla beklemesinler. Ben onlara albümün ilk şarkısı “Colores Colores Colores“armağan ediyorum hatta.

]]> http://www.riffual.com/11/12/2009/furland/feed/ 0 http://www.riffual.com/02/12/2009/yeasayer/ http://www.riffual.com/02/12/2009/yeasayer/#comments Wed, 02 Dec 2009 11:30:38 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1382

Middle Eastern-pysch-snap-gospel… Adamlar kendi müziklerini böyle nitelendiriyor. Özellikle konserlerinde kullandıkları psychedelic altyapıyla zaten yeteneklerini ortaya koyuyordu bu Brooklyn’li arkadaşlar. İsimlerinin telaffuzunu Last.Fm biyografisi sayesinde öğrendiğim bu grup adı “Odd Blood” yeni albümünü önümüzdeki Şubat ayında da yayınlıyormuş Pitchfork röportajına göre. Şimdiye kadar tek uzunçalarları olan “All Hour Cymbals” da ekyifli anlar yaşatan bir albüm. Bu arada grupta en sevdiğim adam olan Ira Wolf Tuton bu fotoğrafta yok ama onun da epey fotojenik olduğunu söyleyeyim.

Pavement, 2010 Eylül’ünde tam takım sahneye çıkıyor. 10 sene sonra, hayranları tam dağılmalarını kanıksamışken bir araya gelmeye karar verdiler.  Zaten ilk defa izlemeye teşebbüs ettiğim bir dizide “Spit On A Stranger”ı duymam kader olamazdı. Dizi How I Met Your Mother bu arada.

Smiths ve Stone Roses‘ın yaptıkları gibi albümsüz bir geri dönüş olması kuvvetli bir olasılık, zira 99′da pek hoş ayrılmadılar. Ayrılıklarından sonraki 10 yıllık süre zarfında Stephen Malkmus, the Jicks; Scott Kannberg, Broken Social Scene; basist Mark Ibold da Sonic Youth ile takılmaca yaptı. Kısacası Pavement‘ın sahnede ısınmasına gerek olmayacak.

10 yıl birbirlerini arayıp sormadıktan sonra eski davulcuları Bob Nastonovich‘in düğününde hep beraber sahneye çıkmaları da ilginç tabi. Seneler sonra aralarındaki organik bağ kopmamış.

Meksikalıların en tuttuğu gruplardan biri Cafe Tacuba. Amerika’nın kuzeyi ve güneyi dahilinde de oldukça popülerler hatta grammyleri bile var. Janrasal açıdan da daldan dala atlamış gruplardan biriler aynı zamanda. Akustik Latin müziğinden hiphop’a, oradan pop rock’a hemen hemen her türde yapıtları var. Ben özellikle indie parçalarını seviyorum bu grubun. “Dog: God” kanımca sözün bittiği yer.

Danimarka’nın bana sakinmiş gibi görünen ama röportajlarında kişisel sorunlarını, ruhsal bozukluklarını, fobilerini açıkça söylemekten kaçınmayan bir ilginç grubu Alcoholic Faith Mission. Kanada yapımı bir film olan “Point Traverse“e dayanıyor onlarla tanışmam. Brooklyn’de kaydettikleri “421 Wythe Avenue” albümünden bir parça geliyor, “Gently“.

Londra’da Westminster University’de audio production okurken tanışan Philadelphia’lı Mathieu Gendreau and Brükselli Pieter Van Dessel‘den kurulu electro pop duosu Plastic Operator. Pek keyifli bir müzik yapıyorlar. Fine Day Records ile çalışıyorlar ve kısa döneme yeterince kayıt sığdıracak kadar çalışkanlar. Müziklerini dinlerken arkadaki akademik gücü hissediyorsunuz.

Interpol‘den tanıdığımız ve çoğumuzun sevip saydığı, belli bir azınlığın ise hiç haz etmediği baritone vokal Paul Julian Banks‘in solo projesinden bahsetmek istiyorum. Senelerdir bu adamı dinleyerek Ian Curtis özlemimizi gidermiş olduk, zira seslerinin çok benzediği söylenegelmektedir pek otorite sahibi müzik eleştirmenleri tarafından. Kahramanımız Paul takma adıyla Julian Plenti her seferinde reddeder tabi bunu. Hatta ben Interpol‘ün önüne engel olduğunu düşünürüm bu benzetmelerin. Her şey rağmen dediğim gibi çoğumuzun sevip saydığı bir grup olmayı başardılar ama.

Bu yılın Mayıs ayında Paul Banks solo bir albüm çıkaracağını duyurduğunda açıkçası şaşırmıştım hatta yadırgamıştım. 2007′nin “Our Love To Admire“ını takip edecek yeni bir Interpol albümü beklerken gelen solo albüm havadisi acaba grup artık iplenmiyor mu eskisi kadar yorumunu hak verir nitelikteydi. Öyle oldu, böyle oldu, ağustos ayı başında “Julian Plenti is… Skyscraper” albümü düştü raflara. Yarısı klasik art-rock çizgisinde olan albümün diğer yarısı folk ögelerle betimlenen ninnilerden oluşuyordu ki bu garip durum pek de iyi eleştiri almadı zamanında vokal benzetmesi yapan otorte sahibi kimseler tarafından. Yine de bu albümde “Games For Days” tekrar tekrar sıkılmadan dinlediğim şarkıdır, herkese de tavsiye ederim. Bu arada Interpol‘ün de yeni albüm hazırlıkları başladı. Pek sevgili vokal Paul Banks‘i stüdyolarda tek başına takılmalardan sonra Fender Jaguar‘ıyla birlikte takım arkadaşlarıyla göreceğimizi mutlulukla bildiririz.

Finlandiya’nın bağrından kopup söyleyeceklerini bütün dünyaya anlatabilen gruplardan Alamaailman Vasarat. Adamların yaptığı müzikte arayıp da bulamayacağınız şey yok. Tango, klezmer, jazz, psychobilly, cabaret, circus music, new age, progressive avant-garde, heaviest of heavy metal… Eleştirilerde grubun tarzı “ethnic brass punk” ya da “kosher kebap jazz” olarak tanımlanmakta. Kirli, weird bir indie soundu ile Avrupa folkunun birleşimi diyorum ben de. Sessiz, sakin günlere neşe, pozitif enerji saçan bu grubu illa ki dinlemek lazım. Sesimi duyan organizatörlerden de bu adamlarını bize izletmelerini istiyorum.

Myspace: http://www.myspace.com/alamaailmanvasarat