Yılın bu zamanına kadar dinlediği en iyi albümlerin listesini yapan hardcore punk dinleyicileri yandı. Daha önce The Armed diye bir gruptan bahsetmiştim, Converge ölürse bunlar dinlenir diye. Sözümü geri alıyor, bu müthiş özelliği bu Galler çıkışlı gruba yüklüyorum. “Hospital Corners” inanılmaz ama inanılmaz bir albüm (bence). Benim için klasikler arasına girdi. “Visilant” için bir de klip gelmiş ki o da çok güzel, normalde pek video koymuyorum bloga ama bu kez dayanamadım. Dinleyin bu grubu.

Converge öldüğünde ardımızda kalanlar bunu dinleyebilir.

Son zamanlarda underground hardcore camiasından dinlediğim en iyi gruplardan biri Birds In Row. Çoğunuzun bu grubu daha önce dinlemediğini varsayıyorum, gerçekten yeni ve emin adımlarla yeraltında bir şeyler yapmaya çalışan bir grup. Throatruiner Records‘tan [#] arkadaşımız Matthias olmasa biz de duymayacaktık onları.

Birds In Row Fransa’dan çıkma (lirikler İngilizce), Modern Life Is War, Kylesa, Rise and Fall, Cursed stili karanlık bir sounda sahip hardcore grubu. Karamsarlığa itici melodileri sağlam groovelar ile destekliyorlar. Last.Fm’de kendilerine screamo etiketi de yapıştırılmış, Fransa’nın son zamanlarda ciddi atakları oluyor screamo yönünden gerçekten de. Bohem hayatlara sıkışmış ruhların çığlıklarını duymamazlıktan gelemiyoruz tabi.

BIR, bu yılın başında ilk EP’si “Rise of The Phoenix“i çıkarmış, bu da ilk LP’leri “Cottbus“. Albüm çarpıcı girişiyle dinleyiciyi alıp sürükleyen türden bir albüm. Bu tarz müzikle uzaktan yakından alakadar olanlar için mükemmel bir albüm. Bu kış muhtemenlen en çok dinlediklerim arasında olacak.

Labeldaşları As We Draw ile Fransa’yı turluyorlar, İsviçre’ye de geçeceklerdir. Balkan turnesi düşünürler mi bilmem ama mail yoluyla kontağa geçildiğinde illa ki gelmek isteyeceklerdir buralara. birdsinrow-at-gmail-dot-com adresini kullanarak grupla iletişime geçebilirsiniz. Bu da grubun web sitesi, http://birdsinrow.free.fr

Albümü releasen eden labellar Throatruiner Records (FR), Swarm Of Nails (FR), Vitriol (USA), Brain Ache (UK), Iscream4icecream (IT) ve Dead Words (MX) . Seçtiğim üç parçayı önce paylaşmadan tracklist’i veriyorum ama albümün tamamını buradan da mutlaka dinleyin.

1.Among The Ashes 04:35
2.Colossus 01:35
3.Words Of Astaroth 03:18
4.The Ace Of Fools 02:06
5.Chat Noir 02:30
6.A Kid Called Dreamer 03:35
7.Outro 03:11

1. Among the Ashes

2.Colossus

6.A Kid Called Dreamer

]]> http://www.riffual.com/20/12/2010/birds-in-row-cottbus/feed/ 0 http://www.riffual.com/26/07/2010/balboa/ http://www.riffual.com/26/07/2010/balboa/#comments Mon, 26 Jul 2010 12:16:03 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2106

Midmarch Records ve Magic Bullet Records grubun The Plague Sermon ile birlikte splitini yayınlamak üzereyken bahsetmek lazım bu Penislvanyalı arkadaşlardan. Amerikan underground screamo sahnesinin son zamanlarda ciddi bir yükseliş sergileyen grubu Balboa. Geçmişte split çıkardıkları gruplar da Rosetta ve Japonya’da Nitro Mega Prayer. s/t LPleri ve “Manifeste Cannibale” adlı bir EPleri mevcut. Sadece EPlerini dinleyebilme şansı buldum ama grubun yakın gelecekte adından daha çok söz ettireceğine eminim. Sadece post-hardcore ve sludge etkileşimli farklı tarzları bile kulak vermeye değer.

]]> http://www.riffual.com/26/07/2010/balboa/feed/ 0 http://www.riffual.com/14/07/2010/dangers/ http://www.riffual.com/14/07/2010/dangers/#comments Wed, 14 Jul 2010 12:53:36 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2068

“Messy, Isn’t It?” bu yıl dinlediğim en iyi hardcore punk albümü oldu şu ana kadar. Albüm isminden de etkilenip kendilerini türün Lionel Messi’si olarak belirlemiş bulunmaktayım. Uzun yıllarını hardcore dinleyerek geçirmiş her Adem evladının 2010 yılı deyince hatırlayacağı bir albüm yapmışlar.

Adeta Türkçe kompoziyon derslerinde ideal bir sonuç paragrafı yaparak girdiğim yazıya albümden detaylarla devam etmek istiyorum. Sound kesinlikle çok orijinal, tür içine bambaşka bir hava katacak cinsten, hatta türdeki örneklerinin aksine besteler arkasında ciddi bir müzikal zeka olduğu açıkça belli oluyor. Hemen hemen boş saniye yok albümde, hangi şarkıyı upload etmem gerektiğine de karar veremeyip tesadüfen birini seçtim zaten, lafı uzatmadan o şarkıyla başbaşa bırakıyorum siz değerli okurlarımızı.

Biraz geç bir albüm krtiği olacak ama Sick Of It All blogda yeri olmazsa olmaz gruplardan. New York’un arka sokaklarında yetişip hardcore ile hayat tutunan benzerlerinden biraz farklı bir imaja sahip olsalar da janra için kutsal sayılan topraklarda yetişmeleri onları efsaneler arasına sokmaya yetiyor.

“Step Down” videosunu izlemek için televizyon başında saatlerce bekleyen nesilden olmak isterdim ancak yaşım itibariyle pek yetişemedim o zamanlarda olanlara. O video yüzünden sanırım en sevdiğim SOIA şarkısıdır, tribute albümde de Comeback Kid tarafından coverlanması ayrı bir güzellik olmuştur.

Artık yaşı kemale ermiş, tribute albümü çıkmış, göbeğinde kıllar enginar çiçeğine dönmüş adamlar ne bekleyebilirsiniz? Söz konusu adamlar SOIA üyeyise, beklentilerin bir anda tavan yapması muhtemel. Bana kalırsa bu müzisyenlikten soğumayalım diye iki üç hit parça kaydedip gazla çıkarılan “Death to Tyrants“tan sonra mükemmel bir albüm “Based On A True Story“. Albümün isminin arkasındaki esrarı halihazırda çözemedim ama “Scratch The Surface“de olduğu gibi heyecanını ve sürükleyiciliğini bir an olsun kaybetmeden son hızla basıp giden bir hardcore punk albümü gelmiş New York’lu topluluktan, tek tek öpüyorum alınlarından, Ertem Şener olsa her yerlerinde öper. Son şarkı “Dirty Money” ile bitiriyorum yazıyı.

Hardcore punk tam zamanında Avrupa’ya gelmiş diyorum bu grubu dinleyerek. New York’tan, DC’den, Boston’dan çıkıp dünyayı kavuracak kültürün İsveç’teki en güzel yansımalarından biri 59 Times the Pain. Adını bir Hüsker Dü parçasından aldığı aşikar olan grup 2001 yılından beri aktif değil. Son olarak çıkardıkları 2000 tarihli “Calling the Public” en iyi albümleri arasında gösterilebilir. Bu zamanlarda aktif olmamaları yeni dinleyiciler açısından onları underrated konuma soksa da unutulmaması gereken, zamanının önemli gruplardandır. Son albümlerinin açılış şarkısı “Rock the City” grubun müziğini özetliyor, hardcore punk gerçekte ise bu grup da o!

Pantera‘yı Agnostic Front ile buluşturmak fikri üzerine kurulu bir proje olarak düşündüm ben bu grubu hep. Çok üstünde durmadım ama sert müzik türleri arasında en sevdiğim iki tarzı bir araya getiren bu grubu albümün kritiğine girmeden ayrı bir yere oturtmam gerek sanırım.

“Bears, Mayors, Scraps & Bones” grubun bu yıl çıkan stüdyo albümü, ismini grup üyelerinin nicknamelerinden alıyor. Bundan önce Beastie Boys‘un efsanevi şarkısı “Sabotage“ı coverlayıp bir EP ile birlikte çıkaran grup bu şarkıyı albüme de ekleyip olmasaydı olmazdı dediğini görüyoruz (nedense beğenemdim bu cover’ı). Albüm müzikal olarak eski albümlerine göre yeni bir şey bulamadım ben, zaten bu tür gruplardan böyle bir beklentim yok. Southern metal ile hardcore punk’ın Kanadalı bir grup tarafından gaz verecek, ateş körükleyecek biçimde evlendirilmesi bu adamların olayı. Bir hardcore grubu kursam Liam Cormier gibi vokali olmalı mutlaka. Herifin sesinin canlı performanslarda ne kadar etkileyici olduğunu hayal etmek güç değil.

Cancer Bats hardcore dünyasında adından söz ettirdiği yerlere hakkıyla gelen grup, kanımca ne overrated ne de underrated. “Bears, Mayors, Scraps & Bones” ise mosh pit warriorlara bol ilham verecek, kaliteli bir hardcore albümü. “Dead Wrong” ile devam edeyim ben.

Geçen sene metal alemi açısında tam bir sludge yılı olarak geçti arşiv sayfalarına ama geçen yıl dinlediklerimin arasında beni en çok vuran sludge grubu ne Mastodon ne de bir başkasıydı. Kylesa‘yı uzun zamandır yazmak istiyordum bloga, sonunda şansımı buldum ve bunu değerlendiriyorum. Decibel Magazine’in listesinde de albümleri harika bir yerde, benim için de öyleler. “Static Tensions” mükemmel bir albüm, Prosthetic Records tarafında release edildi bu albüm. Maalesef label hakkında fazla bilgiye sahip değilim. Dinleyici yormadan harika bir şekilde icra ediyorlar türlerini. Zamanında müzikle neden uğraşmadım hiç diye kızarım kendime ama eğer müzikle uğrasaydım yapmak istediğim müzik sanırım Kylesa‘nın yaptığı müziğe çok yakın olurdu. Dinlenilmesi, dinletilmesi farz olanlardan bu grup.

Yılın ilk çatışması 16 Mart akşamı Beyoğlu’nda gerçekleşecek. Tahmin edileceği üzere bu güzel aktivite de Riot Promotions tarafından düzenleniyor, yer yine Kemancı. Zamanında Terror‘ü para verip DVD’si alınacak tek grup ilan etmişliğim vardır kendimce, canlı performanslarının nasıl olacağını mevzusuna girmiyorum bu yüzden ama bilmeyenler için söyleyeyim, rakibi öpen bir gruptur.

“X was a y band…” şeklinde başlayan wikipedia biyografileri ne kadar üzücüyse, x’in yerine Botch, y’nin de yerine hardcore koyunca bu üzücülük kat ve kat artıyor. Poliritmik gitar tarzı, raw vokaller, progresif şarkı altyapıları ve eşsiz bir sound olarak tanımlama da bahsettiğim olayın üzücülüğü kadar doğru bir anlatım için bu efsanevi grup için. Hardcore kültürü içinde Converge, Coalesce gibi ayrıda yerde duran gruplardandı sound olarak Botch ve bugün nasıl Decibel Magazine saydığım o iki grubun albümünü ilk üç içine alıyorsa aktif durumda olsa Botch da oralarda olurdu. 10 sene sonra “Ox“u çıkaran Coalesce‘den feyz almalarını diliyorum. Bir de onların mirasına sahip çıkan Hydrahead Records gerçekten takdire şayan bile label.

İşte ABD’de hardcore diskolara kadar sokabilen bir İsveç’li grup. “New Noise” adlı şarkısı dışında da pek tanınmayan hatta mainstream çevreler için one-hit-wonder sayılabilecek bir grup ama yine de 98′de çıkan “The Shape of Punk to Come“ın etkilerini göz ardı edebilmek mümkün değil. 90ların ortasında bu tarzda çıkan Snapcase benzeri metalik soundlu bol groovelu grupları aslında sevmişimdir epey. Son zamanlarda İsveç hardcore’u bayrağını taşıyan Raised Fist’ten de bahsetmek gerekecek. Kült film “Crank“ta da sürekli çalan efsanevi şarkıyla bitireyim ben.

Twelve Gaunge Records‘ın ve San Francisco’nun en sakat ve en hayvani gruplarından biri These Days. Hardcore pride işte budur lan dedirten ilk stüdyo albümleri (s/t) kafa göz yardıracak cinsten bir şeydi. 2005′te çıkan bu albüm tough guy hardcore kid zamanlarımda dinlediğim en iyi albümlerden biri, eski kadar enerjik olmasam da hala dinliyorum. Oldschool hardcore dinleyicilerini de tatmin edecek metalik bir yapıt. İkinci albüm “Chained To The Lake” beklediğim kadar iyi çıkmadı. Her ne kadar underground camiada kalsalar da bana göre hardcore efsanesi olarak görülebilecek bir albüm bıraktılar arkalarında. Dibine kadar kazımasyon, sonuna kadar yardırmasyon lafın kısası.

Latin Amerika’nın kanı kaynayan insanlarının yaptığı hardcore punk çok dinlenilesi oluyor. Cirrosis de onlardan biri olan Şilili bir topluluk. Ortalıkta aynı isimde birkaç tane death metal grubu varken böyle bir isim seçmeleri handikap sayılabilir. Her şeye rağmen oradaki scene’in önemli topluluklarından biriler,verdikleri lokal konserlerle müzik hayatlarını başarılı bir şekilde devam ettiriyorlar. Son olarak da “Social Cancer” adlı albümleri çıkmış. Önceki albümlerinin ismini taşıyan şarkıyla devam ediyorum ben.

]]> http://www.riffual.com/23/11/2009/cirrosis/feed/ 0 http://www.riffual.com/17/11/2009/bad-brains/ http://www.riffual.com/17/11/2009/bad-brains/#comments Tue, 17 Nov 2009 10:27:23 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1247

Blogda ustalara saygı diye bir kuşak yok ama bu saygısızlık yapıyoruz anlamına gelmesin. Şu fotoğraf bile saygıyı hakediyor tek başına. 30 yıldan uzun süreli tarihinde fusiondan hardcorea geçiş yapıp efsaneleşecek şarkılar kaydederek misyonunu tam anlamıyla gerçekleştirmiş ve deyim yerindeyse ruhu zamanında yaşatarak bugüne önemli bir miras bırakmış grup Bad Brains. Son albümleri “Build A Nation“da da reggae etkileşimi hala sürdüren Washington’lı grubun “Give Thanks and Praises” isimli şarkıya System Of A Down bassisti Shavo Odadjian tarafında çekilen video şuradan izlenebilir (şarkı aynı zamanda Bob Marley coverı). Eskilerden bir şarkıyla devam edelim.

Hardcore punk olayında doğu batıyı dövüyor diyerek gereksiz bir atılım yapmak istemiyorum bu grubu dinledikten sonra. California scene’inin önemli bir gruplarından biri Union 13 Punk-o-Rama compilationlarından beşincisiyle bütün dünyaya müziğini dinletirken adeta memleketinin de sesi oluyor. 92′de müzik hayatına başlayıp 2010′a girmekte olduğumuz şu zamanlara kadar aktif olan ve bu uzun zaman sadece dört albüm sığdırabilen tembel arkadaşlar bu albümlerden üçünü Epitaph Records etiketiyle piyasa sürmüş. Vokalde Edward Escoto, gitarda Esteban Yanez, bassta Martin Valenzue ve davullarda Louie Villareal‘den (evet bildiğin takım olan Villareal) kurulu olan grup bu yıl yeni albüm çıkaracakmış duyduğumuza göre. Yılın sonuna geldiğimize göre duyumlarınızın muhtemelen gerçek dışı olduğunu sözlerimize ekleyip vokalimiz Edward’a emotive imajından kurtulmasını tavsiye ederiz. Bu yazıyı da tek Myspace linkiyle bitiririm, mutlaka dinleyin bu grubu, ya da böyle bir grubun var olduğunu bilin.

Folsom

Filled With Hate Records release’i olan ve tahminimce yaşadıkları ortamdan esinlnerek yazdıkları “Neon Light Nights” albümünde ezber bozan bir sound yaratmışlardı. Kendini sık tekrarlayan sıkıcı breakdownlar bu grubun icra ettiği müzikte de mevcut fakat hızlı sürdükleri metallica hardcore’un için bu breakdownları dilimleyişleri biraz farklı. Ne demek istediğimi tam anlamak için bir albümü kulak vermenizi tavsiye ederim.

Folsom’un şanssızlıklardan biri Las Vegas’ta yeterince gelişmiş bir hardcore scene olmayışı. Latin orijinli Mordaça ve Wintch Mob dışında herhangi bir grup gelmedi aklıma düşününce. Ancak an itibariyle şanı kıtalara yayılmış bir grup. Kısa olan kariyerlerine bir Avrupa turnesi sıkıştırmayı da bilen grup Kasım sonu ve Aralık ayında yine Eski Kıta’da olacak. Burada çalmaları çok ama çok zor gözüküyor turne dahilinde. Maalesef hardcore aşığı bünyeler tatmin olmak için şu an sadece “Hammer Lane“i dinleyecek yani.

Punk müziğin evrilerek aldığı sert hal ve sonrasında ortaya çıkan hardcore ile birbirinden farklı günümüz alternatif müzik dünyasında önemli yer teşkil etmekte. Hardcore türevleri içinde de bir şey var ki ilk dinleyeni kendini tutsak edip uzun zaman boyunca dinlettirecek fakat zamanla çok çok soğutacak cinsten. Bahsettiğim tarz başlıktan da anlaşılacağı üzere beatdown hardcore. Fazla yetenek sahibi olmadan rahatlıkla icra edilen bir müzik türü olmakla birlikte medya gazı yemediği için milyonlarca türev gruba sahip olmadan kaybolup giden tarzlarda biri.

Bugünkü beatdown gruplara baktığım çoğunun imaj olarak New York’un DMS familyasındaki gruplardan etkilendiğini görüyorum. Şarkı sözlerinde maholuk, barzoluk bir numaralı konuyken üstüne metalik, hızlı olmayan ve bol groovy riffler eklemek beatdown hardcore’un tarifi adeta. Bu arada beatdown gruplarının promo fotoğraflarının çoğunda mutlaka elemanlardan teki bir New York’lu grubu tee’siyle görülecektir. Dediğim gibi esinlenme, esinlenmenin ötesinde hayat felsefesi gibi kabul etme gibi bir şey bu.

Bulldoze sanırım bu türü icra eden en eski gruplardan biri. Türü güzel bulan biri için grubun her albümü şaheserdir. Bununla birlikte grubun New York orijinli olduğunu söylemem kelime israfı olacak. Ağır metal ağabeyliğini ve leş imajlarını taşımalarının yanında bereli, kel ve top sakallı birer hardcorecular da kendileri. Cold as Life‘ın “Born to Land Hard” bu türdeki en iyi yapıtlardan biri yine. Benim en sevdiğim albümlerden biri Hoods’un “The King Is Dead“i sanırım. Six FT Ditch‘in “Unlicensed Cemetary“si gizli bir efsane olarak yer almış hem beatdown hardcore tarihinde, hem de mosh pitlerde. Favori beatdown grubum ise Death Before Dishonor. Özellikle diğer pekçok beatdown grubundaki basitliği bu grupta bulmanız o kadar kolay değil. Pek alışagelmedik metal rifflerini güzel groovelarla ve sağlam davulla desteklemesini çok iyi bilen Boston’lu bir grup Death Before Dishonor. “Count Me In” albümünü dinlemiş pek çok jesuscore indie tribindeki insan evladı bir anda mosh pit warrior oluvermiştir. 50 Caliber ve Shattered Realm yine bu tarz civarlarında dolaşan ve sık dinlediğim diğer gruplar. Bir de bu gruplar arasında en büyük festivallerde çalan Full Blown Chaos‘un isminin geçmesi lazım. Fransa’dan Kickback de 90lardan beri efsane. Thick As Blood, Emmure, Knuckledust, xFat Assx yine sevilen sayılan beatdown grupları arasında.

İnsan nasıl bir değişim geçirdiyse aynı değişimi hem dünyaya, hem de zamanla kendi yarattığı şeylere yansıttı. Kendi yarattığı şeyler arasında müzik de var tabi ve müziğin içindeki en gereksiz oluşumlardan biri de beatdown hardcore. Gereksiz olması sevmiyor olduğum anlamına gelmesin. Bulldoze gibi gruplar gerçekten de berbat müzik icra ederek yaşımını devam ettirse de arada heyecan bombası, insanı duvarda duvaran ve saf kazımasyon işler çıkmıyor değil. Sanırım aynı şekilde çok da değişime uğramadan sürüp gidecek bu beatdown hardcore furyası.

Albümdeki parçalar konular ve konuklar üzerinden akarak yolunu buluyor su misali. En somut örneği “Dear Coach’s Corner”. Coach’s Corner Kanada ekranlarının Maraton’u. Şansal‘ı Don Cherry Erman Toroğlu‘nu da Ron MacLean oynuyor. Tek sporun futbol değil hokey olması. Ron MacLean kamera karşısına geçtiği vakit lafarası milliyetçilik pompalamaya bayılıyor. Kanadalılar çok seviyor bu insanı “Ron for the president” falan diyorlar, ama Chris Hannah, “Dear Coach’s Corner”da herkesin duymaya alışmadığı şeyleri söylüyor tabiki. Don Cherry‘den bir alıntıyla başlayan parça başladığı kadar neşeli bitmiyor.

“Human(e) Meat” isimli parça ise insanca öldürülmüş her hayvanın afiyetle yenilmesi gerektiğini öne süren Sandor Katz‘a ithaf edilmiş. Tümü hardcore vejetaryen olan grup parçada Sandor Katz‘ı insanca öldürmüş. Söz hayvanlara gelmişken Chris’in bu sene ölen kedisine yazdığı “Without Love” var. Albüm boyunca sürüyor bu hayvan sevgisi.

Bütün parçalar hardcore bütün parçalar politik. Dinleyip beğenmemiş olan varsa sözler bünyeye ağır gelmiştir derim.

Şimdi şöyle bir şey var ki Ferret bize bastığı albümlerin promolarını göndermemekte diretiyor, sevgili okur. Yine de biz elimizden geleni yapıyoruz. Badilerimizle sürekli takas durumundayız. Ordan alıp, oraya veriyoruz. O kadar ki, dinlemeden takasa kurban giden albümler geçiyor elimden. Buradan tüm plak şirketlerine sesleniyorum : -Dostlarım siz ecnebilerin bir lafı var “you scratch my back and i’ll scratch yours.” Uzun lafın kısası gönderin lan demoları, binbir zorlukla yazıyoruz.

Rollin’ With Tha Mutha‘ya keskin dönüş. Pro kaykaycı Mike Vallely‘nin punk vokallerinin altına yüksek safiyette heavy metal rifflerinin döşenmesiyle vücut bulan şahane bir albüm. Çok kudurtmadan kendinden emin şekilde headbang yaptıran debutyusuyla stonerseverlerin de beğenisini kazanan Revolution Mother aynı ata tekrar oynamışa benziyor. Büyük bir Black Flag hayranı olan Mike V‘nin içine Henry Rollins kaçmış olması bir hayli muhtemel gözüküyor. Albümle aynı adı taşıyan ilk parça Rollins‘in BF sonrası yaptığı işleri bayağı andırır cinsten bir çalışma olmuş. Bunun gibi 11 tane daha introdan öfkeli parçayı arka arkaya eklerseniz, Rollin’ With Tha Mutha‘ya ulaşıyorsunuz. Ahahha bayağı Indiana Jones bir yazı oldu bu, görevli süprizli falan.

Bu adamların çok fantastik bir MySpace profili var bu arada.

http://www.myspace.com/revolutionmother

Türk hardcore scene’inin en çalışkan isimleri tarafından kuruldu Ultimate Blowup. Onur, Barış, Uğur desem konuyla alakadaların hemen hepsi tanır zaten. Daha önce bu arkadaşların çaldıkları grupların tam listesi Myspace sayfalarında yer almış: Truth We Defend, Sakatat, Rott-Fish, Decaying Pürity, Circuits Made Flesh, Never Reach Home, You Name It I hate It, Stevan Flipovic. Aslında bu üçlü Türk hardcore potansiyelinin göstergesi olmaktalar enerjileriyle. Kurdukları grupları takip etmekten bizler yorulduk, onlar çalışmaya durmadan devam ediyorlar. Tek grupla labellarla kontağa geçilse, istikrar yakalansa daha başarılı olunur mu bilemem, orası ayrı bir tartışma konusu.

Pek bahsetmedim ama Ultimate Blowup henüz birkaç aylık bir grup. Dinlediğim kayıtlarla beni heyecanlandırmayı başaran nadir gruplar arasında yer alıyorlar. Bu arkadaşların yaptıkları en iyi çalışma sanırım. Dinleyiciden dinleyici fark olabilir bu konuda tabi ama bir hardcore dinleyicisi olarak yerli bir gruptan beklediğim tam olarak buydu sanırım, sağlam bir oldschool hardcore sounduna sahipler. Olması gerektiği gibi gürültülü, kirli, terörik… An itibariyle de release olayı için grupla çalışacak DIY labellar aramaktalar, umarım muvaffak olurlar.

Destekleyelim arkadaşlar : http://www.myspace.com/ultimateblowup. Bloglarına da göz atmayı unutmayın.

Hardcore scene’imizin en elle tutulur atılımlarından Kuzeyden Aparkat‘ı takiben gelen Taygır Aparkat’tan bahsetmek vakti çattı geldi. Türkiye’de bu olayın içinde aktif olarak yer almış hemen hemen herkesin okuyacağı fanzine de sitede yer ayırmazsak olmazdı, blogun bereketi kaçardı, toprağımıza tek damla yağmur düşmezdi.

Lifelock ve Truth We Defend ile birlikte Where It Ends röportajının olduğu fanzinde pekçok şeyi öğrenebiliyorsunuz, mesela TWD’in demosunun adının neden “Rebirth of Istanbul Hardcore Pride” olduğunu. Ayrıca istemediğiniz kadar albüm kritiği içeriği zenginleştiriyor. Benim en çok zevk aldığım kısım ise ortam raporları oldu. Zevk alamadığım kısım ise 18 Şubat 2006′da yapılan 25 Ta Life konseri, organizasyonun çuvallayışını anımsattı.

Bir müzik dinleyicisinin tembel olmaması gerekir ama derginin jpeg formatındaki paylaşımını ben yine gelen isteklere bırakacağım. Kör adrese kurşun atmak huyum değildir.

“Until there’s no justice, there will be no peace!” -Pravica in mir

MySpace : www.myspace.com/aktivna666

]]> http://www.riffual.com/09/06/2009/aktivna-propaganda/feed/ 0 http://www.riffual.com/20/05/2009/vinnie-stigma-new-york-blood/ http://www.riffual.com/20/05/2009/vinnie-stigma-new-york-blood/#comments Tue, 19 May 2009 22:34:17 +0000 Kutay http://www.riffual.com/?p=415 80′lerden beri NYHC’nin köşetaşı, Agnostic Front‘un kurucusu, eski Madball üyesi sayısız proje ve yan projede çalmış Godfather‘ın ilk solo çalışması raflarda. 2008 seçimlerinde Obama‘ya kaybetmiş olabilir ama albümün yarattığı stres DC’yi sallamaya yeter. Stigma hardcore dünyasında simge haline gelmiş adamdır.  Önceki projelerine aşina olmayan insan evlatları kendilerine hardcore dinleyicisi diyebilir mi bilemem. AF’nin İstanbul konserinde setlistin yarısını omuzlarında türk bayrağıyla çalmış, kendisine tapındırmıştır.

Albüme dönmek gerekirse, tam bir yol hikayesi. “Misery To Milestone”, “Still Crucified”, “Turning The Tide” ve “Blurry Nights”da ne gibi badireler atlattığını anlatmış. Albümle aynı ismi taşıyan açılış parçası ise NYHC scene’de ne olup ne bittiğini bize flashbacklerle aktarıyor. Neredeyse tüm şarkılar hayat, arkadaşlık, alkol gibi elementler üzerine yazılmış. New York Blood‘ı tek kelimeyle tanımlamam gerekirse harika falan demem, “eğlenceli” derim. İki kelimeyle tanımlamam gerekirse “çok eğlenceli” derim. Stigma şöyle kötü vokal, böyle kötü frontman falan demem. Zaten desemde Stigma‘nın sallayacağını düşünmüyorum.

Albümün prodüktörlüğünü Hatebreed‘den James Jasta yapmış. Bonus track olarak da 7 seconds‘tan “Yound Till I Die” seçilmiş. Son olarak : STIGMA FOR PRESIDENT! (#)

MySpace : http://www.myspace.com/vinnystigma

Pazar gecesinin en büyük olaylarından. Lifelock‘tan İstanbul-Kadıköy çıkışı bir hardcorepunk grubu, kayıtlarıyla konserleriyle son 4 senedir takip ettiğim bir grup. Güzidelerimizden hatta, desteği hakediyorlar. Never Reach Home yine Kadıköy’lü arkadaşların oluşturduğu bir pop punk grubu, gayet iyi müzik icra ediyorlar, henüz canlı izleme fırsatım olmadı. Shiva için ise söylenecek çok şey var, eğer hala uzunçaları olmayan bir grubu amatör diye ilan edeceksek Türkiye’nin en profesyonel amatör grubudur Shiva. Epey zamandır canlı performanslarını sergileyemiyorlardı. Pazar gecesi ne yapılır diye düşünmek yersiz, hepinizi Kemancı’da görmek isteriz.