Uzun bir aradan sonra bir metal albümü kritiği ile karşınızdayım. Bana bu aktiviteyi yaptıran grup ise 90larda ve 2000lerde sevilerek dinlenmiş ama bir gözüküp bir kaybolmuş enteresan grup Fear Factory.

Yeni bir FF albümü çıkacağını duyduğumda önce kahkahalarla “ulan ne gereği vardı” dedim. Kilosuna kurban Dino Cazares‘in otuz yan projeden sonra FF kadrosunda yer alması da ayrı bir olay. Bu arada bu adamın Divine Heresy vokalinin gruptan ayrılmasında payı çok büyüktü. Bu adamla kanka olan tanıdıklarımız da var, oradan biliyoruz rockstar triplerini.

Bu arada “Mechanize” güzel albüm. Bir metal albümü krtiğine iğrenç smileyler koyamamak da bir o kadar üzücü. Makineleşen insan felsefesinden ekmek yemeye devam eder bu grup öyle gözüküyor. 2009 yılında pekçok grup yeni albüm çıkardı, 2010′da da çıkan metal albümleri sanırım hep güzel olacak. Neye şükretmem gerek bilmiyorum ama kötü bir metal albümünün etkisine maruz kalmadım şimdiye kadar. Overkill‘in leş başyapıtı “Ironbound” ile İETT otobüslerinde çok yaşlı insan başı şişerecektir bu albüm. Yıl daha başlamasına rağmen ben bu FF albümü yılın iPod’lara en güzel giden metal albümü seçiyorum. Geçmişte Demolition Racer için yaptıkları şarkı için kayırıyorum onları, şaka bir yana ciddi anlamda lise yıllarımı mahvetmemi sağlayan gruplardandır FF.

Candlelight Records etiketiyle piyasada olacak bu albüm. Bu label Avrupa’da daha çok black metal gruplarıyla çalışıyor, ABD tarafı daha çeşitli. Marduk, U.D.O., Gorgoroth, Opeth, Obituary, Pro-Pain gibi grupların ABD’de çıkan albümlerinden sorumlu bu label. “Christploitation” deyip bitiriyorum son olarak, hellyeah!

Bir de albüm kapağı yakın zamanda efsaneleşebilir kanımca.

Son zamanlarda Amerikan metal müziğinin temiz yüzünde bayrağı alan ve yoluna hızıyla devam eden gruplardan birisi Five Finger Death Punch. Uzun zamandır üzerine yazmak istediğim bir gruptu, yeni albüm haberleri gelince dayanamadım, geçtim klavyemin başına.

2005′te Los Angeles’ta kurulan grubun tek albümü var, o da “The Way Of The Fist“. Bir metal debutsu için 334.000 gibi muazzam bir satış rakamına ulaşmış bu albümün grubu metal piyasasının tam merkezine yerleştirmesi kaçınılmaz oldu haliyle. Ülkemizde ciddi bir dinleyici kitlesine -çünkü tek konuşulan şey Lamb Of God konserlerinin hayvaniliği- sahip olmayan bu grup aldı başını yürüdü ABD’de.

Grubun kadrosu şu şekilde oluşmakta;

Ivan Moody – Vokal
Zoltan Bathory -Gitar
Darrell Roberts – Gitar
Matt Snell – Bass
Jeremy Spencer – Davul

Grubun çıkarmaya hazırladığı albümün adı “War is The Answer”. 22 Eylül’de ABD’de piyasaya çıkacak albümün release’i Prospect Park Records tarafından yapılmakta. Albümün tracklist’i şöyle;

01. Dying Breed
02. Hard To See
03. Bulletproof
04. No One Gets Left Behind
05. Crossing Over
06. Burn It Down
07. Far From Home
08. Falling In Hate
09. My Own Hell
10. Walk Away
11. Canto 34
12. Bad Company (Bad Company cover)
13. War Is The Answer

Ayrıca grubun gitaristi Zoltan Bathory yaptığı açıklaması şu;

In terms of the overall style, I would say that we’ve continued the journey we started on the first album, so there’s a healthy balance of melody and aggression, and as always we concentrated on writing strong metal songs in the traditional sense. There’s some epic moments on the record, and there’s some straight-up home-wreckers, too. All I can say is, those who liked our first album are going to LOVE this one!

Dez Fafara vokal olarak da şarkı sözü yazarı olarak tuttuğum bir adamdır Coal Chamber zamanlarından beri. Devildriver ile karşımıza çıktığında yadırgmamıştım biraz ama Roadrunner Records onsuz yapamıyor sanırım. Blood Has Been Shed, Killswitch Engage, Chimaira, Shadows Fall gibi grupların başarısından sonra metalcorea dönmeleri tabii ki sürpriz olmadı.

Açıkçası oldschool metalheadler tarafından da tutulan bir grup Devildriver ki bu alanda en başarılı metalcore grubu sanırım Killswitch Engage oldu. Grubun kurucusu, her şeyi olan Dez Fafara‘nın nu-metal geçmişi leş metalciler tarafından ignore edilmelerini sağlayamadı çok ilginçtir. Bunun sebebi ise grubun gerçekten iyi müzik yapması olsa gerek.

Grubun iyi müzik yaptığından bahsediyorum, bu gelenel “Pray For Villains” albümünde de devam ediyor. Baştan sona kulakları hapseden bir albüm bu. Son dönemde çıkan metalcore ya da death metal gruplarında sık rastlanmayacak bir olay bu. Müzik eleştirmeni Ryan Ogle çok güzel özetlemiş albümü şu cümleyle;

Straight out of the gate, this fucker reaches out with an iron grip that refuses to let go. The calculated combo of rapid-fire riffing, gigantic grooves and anthem-like choruses makes “Pray For Villains” a disc worthy of an extended stay in your player.

Amerikan death metali, melo-death, metalcore, Lamb of God, Iron Maiden ne dinlerseniz dinleyin seveceksiniz bu albümü. Yılın en iyi metal albümlerinden biri olmaya aday olduğunu bile söyleyebilirim şimdiden. Kesinlikle favorilerim arasındalar.

Resmi Site: http://www.devildriver.com
Myspace: http://www.myspace.com/devildriver

Albümün ilk parçası, “The Venom Inside” yumuşak başlasa da Mark Hunter’ın şarkıya girmesiyle bildiğimiz Chimaira şarkısına dönüşüyor. IMHO, “Coming Alive” ile birlikte albümün en başarılı parçası. “Frozen In Time” albümün genelinde bi numarasını göremediğimiz Chris Spicuzza‘nın klavyesini duyuyoruz. “Impending Doom” ise inişli çıkışlı temposuyla dinleyiciye sinüs ritmini yakalatıyor. Final parçası, 10 küsür dakikalık solo başyapıt “The Heart of It All”da Mark Hunter kenara çekilip Rob Arnold‘ı dinlemiş.

Spicuzza‘nın elektronik dokunuşlarının da etkisiyle önceki çalışmalara göre daha karanlık bir albüm olmuş gibi. LoG ve Mastodon‘un son albümlerinden hazzeden arkadaşların kesinlikle edinmesi gerek.

Albümün neredeyse hepsi MySpace marifetiyle dinlenebilir.
Ofisyel : http://www.chimaira.com
MySpace : http://www.myspace.com/chimaira
Albüm Virali : http://www.spread-the-infection.com

Metal müzik camiasında son 5 yılın istikrarlı bir biçimde en büyük yükselişini yapan grup kimdi diye sorarsam eminim cevaplayıcıların büyük bölümü Lamb of God ismini verecektir. “As The Palaces Burn” ile metal camiasında zaten büyük süksek yapmışlardır. Bu albüm hem Revolver hem de Metal Hammer‘a göre 2003 yılının bir numaralı albümüydü ama deyim yerindeyse turnayı gözünde vurmaları “Ashes of the Wake” albümünü çıkarmaları ile gerçekleşti.  Sonra bu başarıyı unutturmadan devam eden promosyon harikası albüm “Sacrament” geldi. Arada baba grup diye tabir edebileceğim ama Lamb Of God‘tan fazla fanı olup olmadığı tartışılır isimlerle turladılar, fan kitlelerini sürükleyici ve heyecan bombası DVDler çıkardılar. Metal müziğin izlediği trend de işine yaradı onların hatta bir süre sonra onlar trend’i belirlemeye başladılar. Müzikal anlamda değişiklikler de yaşadılar elbette. ”As The Palaces Burn”de dinlemediği zamanlarda bile insanın kulağında çınlayacak gitar soloları vardı mesela. Zamanla daha teknik bir sound yakalamaya başladılar. ”Sacrament” albümünde ise bu teknik sound iyice ayyuka çıktı. Müziklerindeki farklılaşımlardan diğer bir tanesi de Randy Blythe’ın vokallerindeki gelişim dürtülü değişimdi. 

Bizim camiada heavy metal alt türleri arasındaki tartışma her zaman moda olmuştur. Sonu kesilmeyen bu tartışmalara kimi zaman ise fantastikliğe varabilecek nitelikte sonuçlar elde etmemiz sağladı (#). Last.Fm etiketleri ve blog yazarlarının bize sunduğu verilere göz önüne alırsak Virginia eyaletinden çıkmış grubun groove metal ve metalcore arasında gidip geldiğini söyleyebiliriz. Bassist John Campbell “Walk With Me In the Hell” DVDsinde kendilerinden heavy metal çalan bir punk grubu olarak bahseder, davulcu Chris Adler de “Sacrament” albümü için speed metal tabirini kullanır. Artık sizin için hangisinin doğru olduğunu yorumlarda göreceğiz…

Lamb Of God‘tan bu kadar bahsetmenin sebebi ise tahmin edileceği üzere yeni çıkarmış olduk “Wrath” adlı albüm. Albümden nete düşen ilk şarkı “Contractor”ü dinlediğimde biraz hayalkırıklığına uğradığımı itiraf etmem gerekir. Eski LoG sound’undan tamamen uzak, daha çok bir hardcore punk grubundan dinlemeyi beklediğim bir şarkıydı ve fazlasıyla Hatebreed, Full Blown Chaos, First Blood kokuyordu. Kesinlikle kötü bir şarkı değildi fakat alışılageldik LoG havasında uzaktı. Tek şarkının hayalkırıklığına bir kenara itip albümün geri kalanının bu tarzda şeyler sunmayacağını düşünenlerdendim, keza albümü dinlediğimde haklı olduğumu da anladım. Her albümde biraz değişen, değiştikçe de LoG‘ın geliştiğini gösteren bir albümdü “Wrath”. Hız katalizörlü Amerikan death metalini böylesine dengeli bir şekilde groove’larla bezemeleri gerçekten övgüyü hakediyor. Aldıkları iyi eleştiriler de hiç de gözardı edilecek cinsten değil.

Sözlerimin bittiği yere yaklaşırken olayı özetleyebileceğim en güzel cümleyi LoG yine yapacağını yapmış diyerek paylaşıyorum sizlerle. “Ashes Of The Wake” ile efsanevi bir adım attılar ve sonradan ortaya çıkardıklarıyla da bu adıma yenilerini eklemeyi bildiler. Bu adımların sonu da gelecek gibi değil. 17-18 yaşlarından itibaren LoG dinlemeye başlayan her metalcinin kendileri gibi metalci olacak çocuklarına anlatacakları bir grup olmaya doğru gidiyorlar.