Brighton güzide üniversitesiyle tanıdığımız İngiltere şehri ama son dönemlerde çıkardığı müzisyenlerle de adından bahsettirmeyi biliyor. Bu blog hayatı boyunca yaptığım en boktan girişlerden biri olan bu başlangıçtan sonra yazı nasıl devam edecek, merak ediyorum. Grup iki genç arkadaştan oluşuyor, Laura-Mary Carter (vokal ve gitar) ve Steven Ansell (vokal ve davul). Aynı zamanda ateşli birer aktivist olarak gönlümüzün en derin yerlerinde saygıyla yerlerini almış bu ikili Blood Red Shoes adı altında iki albüm çıkardı. 2008′deki “Box of Secrets” ve 2010′daki “Fire Like This“.

Müzikal olarak bir üçgenin ağırlık merkezine onları oturtacak olsam köşelere A, B ve C gibi isimler vermek yerine Sonic Youth, Queens of the Stone Age ve Fugazi‘yi kullanırdım. Britanyalı olmanın getirdiği öz indielik yanında mainstream alternative rock, garage rock, post-punk tınıları eksik olmuyor bu arkadaşların albümlerinde.

Grubun aynı zamanda Love Music Hate Racism oluşumunun için yer aldığını bildirerek beğenilerimizi kazandıklarını söyleyip hayat görüşümüzü ve duruşumuzu ortaya koyalım. Bunun dışında Ladyfest gibi feminist aktivitelerde de bulunmuşlar. Müzikal başarılarının yanında grubun bu tür eylemlerinin ardı arkasının kesilmemesini umuyoruz

Uzun zamandır dinlediğim en iyi all-female bandlerden biri The Like. Şu cümleyi kurarken derinlemesine çok düşünmedim ama hep kafamdaki grubu oluşturmayı başarmış bu dört hatun, yani nasıl olması gerekiyorsa o. Garage gitarlar, new wave bir sound ve çok yönlü bir vokal.

“Release Me” bu yılın en iyi albümleri arasında gösterilecek takvimler Aralık sonunu gösterdiğinde buna eminim. Aynı zamanda son albümleri olan bu yapıtta yukarıda saydığım özelliklerini sonuna kadar gösteren bu dört sevimli hatun aynı zamanda Nil Karaibrahimgil vari liriklerle de insanı kırıp geçiriyor, dinlerken sürekli 70lerde pop yapan eski seslerimizi hatırlatıyor, nakaratı dinledikten sonra Seyyar Taner‘in “yıllardır gülmedi yüzüm bir an” diye girmesini bekliyorsunuz.

Hangi fotoğraflarını koysam diye uzun zaman düşündüğüm bu birbirinden güzel Los Angeles’lı arkadaşların albümü yılın işlerinden biri, fazla uzatmaya gerek yok, Downtown Records yılın işlerinden birini kotardı yine. Amy Winehouse‘un “Back To Black“ini yaratan ünlü prodüktör Mark Ronson‘un da ismini telaffuz etmezsek büyük günaha gireriz. Yaz aşklarının hayalkırıklığını yaşayan kadın okurlarımız için geliyor, “Wishing He Was Dead“.

MTV “Get Free“den sonra bu gruba yüz çevirse de Victoria’s Secret Show daha vefalı çıktı. Avustralyalı garage rock topluluğu pek ortalarda gözükmese de iyi işler yapmaya devam ediyor. Melodik olarak zengin olmayan fakat direkt vurucu ve hit olmaya aday şarkılardan oluşan albümler tabi, fazla soğutmayalım motoru.

Daha önce hiç Mansun dinlediniz mi diye sormak bir kadını elde etme yolunda atılacak en iyi ilk adımlardan biridir diyerek giriş yapıyorum İngiliz indie’si kokacak yazıma. Mansun aktif olduğu 1995-2003 yılları arasındaki dönemin en vurucu şarkılarını yapan gruplardan biri kesinlikle. Bir The Verve b-side’ı olan “A Man Called Sun“dan mı gelir grubun ismi yoksa yazım hatası mıdır bilemem, umrumda da değil açıkçası.

Elinizde içki, üstünüzde deri ceketle caddede yürürken ve dünya umrunuzda değilken duyduğunuz hazzı herhangi bir Mansun şarkısında da tatmanız mümkün, ya da psikolojiniz sizi küresel ısınmanın kutupları erittiği gibi yiyip bitiriyorsa aradığınız ilacı o şarkılardan birinde de bulmanız mümkün. Benim o şarkılar arasında favorim Spawn filminin soundtrack’inde de yer alan “Skin Up Pin Up“. Debut albümden “Wide Open Space“i de dinleyin derim. İki şarkı bana yetmez derseniz alın size grubun diskografisi:

• 1997 Attack of the Grey Lantern
• 1998 Six
• 2000 Little Kix
• 2004 Kleptomania (3 CD Box Set)
• 2006 Legacy: The Best Of Mansun (CD and DVD Compilation)

Daha fazla bilgi için

Ofistyel site: http://www.mansun.co.uk
Ofisyel myspace: http://www.myspace.com/mansunspace

]]> http://www.riffual.com/07/05/2009/mansun/feed/ 0