riffual.com » Folk

The Dodos

Oguz — Fri, 04 Nov 2011 08:59:17 +0000

Güzel bir albüm “No Color”.

How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know that you need me?

Anya Marina

Oguz — Thu, 10 Jun 2010 17:49:55 +0000

Last.Fm biyografisinde anası babasına takılmış bir biyografi sahibi, (bir taraf İrlandalı Katolik, öteki taraf Rus agnostik, ikisi de profesör) şirin mi şirin iyi aile kızı Anya Marina, üstelik hem yazıp hem de söyleyeninden. Gossip Girl ve Grey’s Anatomy‘nin de dahil olduğu çeşitlik Amerikan serilerinin soundtracklerinde güzel yerler bulduktan sonra 2009′da “Slow & Steady Seduction: Phase II” adlı albümünü çıkarıp biz dinleyenleri adet mest etti. Övüyorum bu kadar çünkü istese bu kızın kovboyu bile olurum, öyle cool gözüküyor gözüme.

Emily Jane White

Oguz — Fri, 04 Jun 2010 14:58:32 +0000

Epeydir bilgisayar başına oturamamış olduktan sonra yeni birşeyler karalamak için ciddi bir konsantrasyon gerekiyor insana. Sağolsun Atlantik’in öteki yakasında yeterince feyz aldığım Emily Jane White gerekli ilhamı verdi bana.

“Victorian America” harika albümdür ama “Dark Undercoat” benim için klasiktir. Geceleri uyku tutmadığında antidepresan niyetine aldığım, tek başıma evde kaldığımda sahil kenarında hissetmem için gereken bütün ambiansı yaratabilen bir albümdür. Alto vokalleri ve akustik gitarıyla duygusal etkileşimin üst seviyede olduğu bir müzik icra ediyor Emily Jane White. Bu müzik için dark folk da yazıyor sağda solda, sadcore da. PJ Harvey, Hope Sandoval, Nick Cave gibi isimlerle mukayese ediliyor ki gerisini siz düşünün.

Geçmişinde pekçok metal ve punk grubunda yer alıp ardından gelen Fransa yıllarıyla birlikte daha sakin ama karanlık bir hava almış Emily’nin dünyaya bakışı, dolayısıyla müziği. Aslında çoğumuzun geçtiği yollardan da geçmiş diyebiliriz. İşte bu yüzden dinlediğinizde çok yabancılık hissetmiyorsunuz, ilk kez yapıyor olsanız bile, mutlaka sizden bir şeyler oluyor. Hele bir de 20lerinizin ortasındaysanız.

2007 çıkışlı albüm “Dark Undercoat“tan -benim için klasik olan- “Dagger” geliyor güzel kulaklara.

The Tallest Man on Earth

Oguz — Tue, 20 Apr 2010 16:00:44 +0000

İsveçli müzisyen Kristian Matsson‘un projesi The Tallest Man on Earth. Bu yıla kadar yayınladığı bir EP ve bir stüdyo albümüyle folk severleri utandırmayan Matsson, bu yıl ise “The Wild Hunt” albümüyle karşımızda. Albüm hakkında yurt dışındaki mecmualarda okuduğumuz güzel cümlelerin ardından bizim de albümü dinleyip bir iki laf etmemiz gerekiyor.

Folk müzik dinleyenler liriklerin ne kadar önemli olduğunu bilirler. “The Wild Hunt“da da insana umut aşılayan, yerine göre güldüren liriklerin Kristian Matsson‘un kendine özgü asidik vokalleriyle ayrı bir tat buluyor. Bütün bunların üstüne bir de akustik gitardaki ustalığı eklediğiniz de tadından yenmez bir albüm ortaya çıkıyor. Erken konuşmamak lazım ama “The Wild Hunt” bu yılın en iyi folk albümlerinden biri hatta en iyisi olabilir. Abarttığımız düşünenleri Pitchfork, Sputnikmusic gibi internet sitelerinde yapılan Bob Dylan karşılaştırmalarını okumaya davet ediyorum. Siz onları okuyana kadar da burada “Love Is All” dönsün dursun.

Lao Che

Oguz — Fri, 22 Jan 2010 16:33:41 +0000

Lao Che Polonya’nın pek sevilen gruplarındandır. Orada çok sevilirken buradan niye sevilmesin değil mi? Crossover ile başlayan müzik yaşamları alaşımına fol karışmış enteresan bir alternatif müzik alaşımına dönüşmüş zamanla. Dinlemesi epey zevkli aslında, last.fm sıralamalarında en üstte olan şarkıları bizi yanıltmıyor.

Furland

Oguz — Fri, 11 Dec 2009 11:36:14 +0000

İspanyolca en klişe gitar soundunu güzelleştiren bir lisan. Meksikalı indie/folk-pop grubu Furland ise kesinlikle benzerlerinden daha psychedelic. Ülkemizin metal müzik forumlarında arkadaş grubu yağlayan siyah giyinmiş yosmalardan farklı bir uslüp takınıp son albüm “Historia de la Luz”u dinlemeniz gerektiğini söylüyorum. Bu janrada folk etkisi benim kulağıma bu kadar iyi gelmemişti. Yetersiz İspanyolcama rağmen grubun bu konseptsel albümde anlatmak istediğini anlamış bulunmaktayım ki bu da ayrı bir sevindirici durum şahsım adına. Aşağıda verdiğim etiketlere aşık insanlar bu grubu henüz keşfetmedilerse, eksiklerini kapatmak için fazla beklemesinler. Ben onlara albümün ilk şarkısı “Colores Colores Colores“armağan ediyorum hatta.

Yeasayer

Oguz — Wed, 02 Dec 2009 11:30:38 +0000

Middle Eastern-pysch-snap-gospel… Adamlar kendi müziklerini böyle nitelendiriyor. Özellikle konserlerinde kullandıkları psychedelic altyapıyla zaten yeteneklerini ortaya koyuyordu bu Brooklyn’li arkadaşlar. İsimlerinin telaffuzunu Last.Fm biyografisi sayesinde öğrendiğim bu grup adı “Odd Blood” yeni albümünü önümüzdeki Şubat ayında da yayınlıyormuş Pitchfork röportajına göre. Şimdiye kadar tek uzunçalarları olan “All Hour Cymbals” da ekyifli anlar yaşatan bir albüm. Bu arada grupta en sevdiğim adam olan Ira Wolf Tuton bu fotoğrafta yok ama onun da epey fotojenik olduğunu söyleyeyim.

Alcoholic Faith Mission

Oguz — Thu, 19 Nov 2009 16:28:42 +0000

Danimarka’nın bana sakinmiş gibi görünen ama röportajlarında kişisel sorunlarını, ruhsal bozukluklarını, fobilerini açıkça söylemekten kaçınmayan bir ilginç grubu Alcoholic Faith Mission. Kanada yapımı bir film olan “Point Traverse“e dayanıyor onlarla tanışmam. Brooklyn’de kaydettikleri “421 Wythe Avenue” albümünden bir parça geliyor, “Gently“.

Alamaailman Vasarat

Oguz — Sat, 10 Oct 2009 06:16:58 +0000

Finlandiya’nın bağrından kopup söyleyeceklerini bütün dünyaya anlatabilen gruplardan Alamaailman Vasarat. Adamların yaptığı müzikte arayıp da bulamayacağınız şey yok. Tango, klezmer, jazz, psychobilly, cabaret, circus music, new age, progressive avant-garde, heaviest of heavy metal… Eleştirilerde grubun tarzı “ethnic brass punk” ya da “kosher kebap jazz” olarak tanımlanmakta. Kirli, weird bir indie soundu ile Avrupa folkunun birleşimi diyorum ben de. Sessiz, sakin günlere neşe, pozitif enerji saçan bu grubu illa ki dinlemek lazım. Sesimi duyan organizatörlerden de bu adamlarını bize izletmelerini istiyorum.

Myspace: http://www.myspace.com/alamaailmanvasarat

Hotel Of The Laughing Tree – Old Dominion

Oguz — Mon, 13 Jul 2009 20:05:47 +0000

“Old Dominion” ile kulak vermeye başladığım bir grup Hotel Of The Laughing. New York çıkışlı grubun epey folk bir havası var. Bunun yanında Coheed and Cambria tarzı bir progressive rock tarzını da barındırıyorlar icra ettikleri müziğin içinde. Epey zengin bir sounda sahipler kısacası. Özellikle saksafon çalan vokal epey şey katıyor. “Old Dominion” da bütün bu zenginliklerden optimum düzeyde nasibini almış bir albüm. The Dear Hunter fanlarına şiddetle önermekteyim bu grubu, The Dear Hunter dinlemediyseniz hemen başlayın, sonra Hotel Of The Laughing‘e geçin. Bir de bu HOTL elemanlarının inanılmaz bir “Lost” saplantısı var. Hatta Myspace sayfalarına göz attığınızda sizleri Namaste diye selamlayarak etkilendiklerini isimler arasında dizinin de olduğunu belirtiyorlar. Sonuç olarak lezzetli bir gruptan lezzetli bir albüm gelmiş, sakin pazar sabahları dinlenilesi bir albüm.