Kendi resmi web sitelerindeki deyimle emekli Amerikalılar için manyetik çekim noktası olan Güney Florida’dan çıkmış enerjik mi enerjik bir metalcore topluluğu Remembering Never. İsminin kalitesini müziğine yansıtmış ve janra içinde birbirinin klonu olan tonla grup arasından sıyrılarak gözüme girmişlerdir, hatta çok ciddi fanı olmuşumdur kendilerinin. Sıkı fanları olmama rağmen “Suffocates My Words to You” adlı 2001 tarihli EPlerini hala dinlememiş olmanın ezikliğini hissetmekteyim ama ilk albümleri “She Looks So Good In Red” kanaatimce bir şahseser. İsmini albümün introsu olan “To the Girl I Loved for an Hour“dan alan bu yapıt her ne kadar tracklisti ilk kez görene şarkı isimleri sebebiyle tırıvırı emocore grubu imajı uyandırsa da önyargının bir müzik dinleyicisine çok şey kaybettirebileceğinin ispatıdır. Ardından gelen “Women And Children Die First“ü pek dinleme fırsatı bulamadım ama fanlar tarafından genel olarak beğenilmişti o albüm. Üçüncü albümün adı “God Save Us“tı, 2006′da çıktı ve fanlığımı sürdürmemi sağladı. Bu yıl içerisinde “This Hell is Home…” çıkacaktı, çıktı mı henüz haberim yok doğrusu. Bu arada bünyesinde piyasadaki en sağlam hardcore gruplarını bulundurmayı kendine misyon edinmiş Ferret Records‘un sadık gruplarındadır kendileri. Oldschool hardcore imajını ve straight edge felsefesini her bir yerlerde bulundurup emotive dokunuşlu metalcore icra eden ve Justin Daily gibi hem clean hem de brutal vokalleri bir arada mükemmel yürüten bir insana sahip olan bu gruba saygımı yineliyor, üçüncü albümden “Suicide Hotline On Speed Dial“ı huzurlarınıza sunuyorum.

Metalcore furyasının ağır toplarındandır Shadows Fall. 2000′li yıllarda kurulup ününe ün katmış pekçok gruba göre daha bir duruş sahibidir tabiri caizse. Örneğin Trivium “Ascendancy” ile ortalığı kasıp kavurdu haklı şekilde, o zamanlar en iyi metalcore albümüydü belki de. Akabinde seyreden turnelerdeki sahne şovlarında Metallica‘dan bariz şekilde abartılarak esinlenilen hareketleri sonraki albümlerinin thrash soundlu olacağının haberini veriyordu ki elemanların Metallica hayranlığı sözleri devamlı yayınlandı durdu haber sitelerinde. Bunca fan kazandıktan ve açıklamalardan sonra tabii ki sonraki albümler “The Crusade” ve “Shogun” son derece thrashy idi. Shadows Fall da ilk zamanlardan beri melodic death metal etkileşimini ön planda tutardı. Onlar da icra ettikleri tarzda değişikliğe gittidiler ama her zaman Shadows Fall gibi olup benliklerini korudular. Kerrang‘a kapak olacak kadar meşhur olmasalar da pekçok aklı selim insanın en çok tuttuğu yeni dönem metal gruplarındandırlar, ben öyle düşünüyorum. Bu arada Trivium ile ilgili söylediklerimden sonra değişimi kötülediğim falan düşünülmesin. Değişim zor olduğu gibi gelişime inanlarında yaptıklarının bir sonucudur ancak bahsettiğim tür metalcore olunca durumun cümlelerinin içinde popülarite kelimesinin geçmesi metal ahlakına tamamen ters düşüyor.

Gelelim “Retribution“a. Albüm yine harika gitar ve onları çok iyi destekleyen bass partisyonları barındırıyor. Davullar yine muhteşem. Metal aleminin en sağlam vokallerinden biri olan Brain Fair‘in performansı yine muhteşem. Saniyesinde bile insanı bıktırmayacak Shadows Fall’a yakışan bir albüm olmuş. Albümün çıkış parçası “King Of Nothing” favorim. Albüm yakın zamanda Ferret Records tarafından release edilecek ancak pre-order yoluyla sipariş edebilir ya da iTunes’dan indirebilirsiniz. İlgili bağlantılar için http://www.myspace.com/shadowsfall sayfasını ziyaret edin mutlaka. Bu arada grubun yeni albümle birlikte mükemmel bir t-shirt koleksiyonu da hazırladığını belirtelim. Ben tasarımları oldukça beğendim. Tracklist’ini vereyim albümün.

1.The Path to Imminent Ruin
2.My Demise
3.Still I Rise
4.War
5.King of Nothing
6.The Taste of Fear
7.Embrace Annihilation
8.Picture Perfect
9.A Public Execution
10.Dead and Gone

15 Eylül’de albüm çıkmış olacak. Bir hafta sonra ise grubun ABD turnesi başlıyor. Daha sonra Avrupa’ya gelecekler, ardından Avustralyalı turlayıp ülkelerine geri dönecekler. Maalesef Avrupa turnesinde Türkiye ayağı olmayacak ancak kesinlikle canlı izlenmesi gereken gruplardan biriler artık, hele ki şu son albümden sonra.

Bir de her ne kadar death metal tutkunu olsam da sanırım artık gerçek metalin thrash metal olduğunu gerçeğini kabullenmeye başlıyorum.

Şimdi şöyle bir şey var ki Ferret bize bastığı albümlerin promolarını göndermemekte diretiyor, sevgili okur. Yine de biz elimizden geleni yapıyoruz. Badilerimizle sürekli takas durumundayız. Ordan alıp, oraya veriyoruz. O kadar ki, dinlemeden takasa kurban giden albümler geçiyor elimden. Buradan tüm plak şirketlerine sesleniyorum : -Dostlarım siz ecnebilerin bir lafı var “you scratch my back and i’ll scratch yours.” Uzun lafın kısası gönderin lan demoları, binbir zorlukla yazıyoruz.

Rollin’ With Tha Mutha‘ya keskin dönüş. Pro kaykaycı Mike Vallely‘nin punk vokallerinin altına yüksek safiyette heavy metal rifflerinin döşenmesiyle vücut bulan şahane bir albüm. Çok kudurtmadan kendinden emin şekilde headbang yaptıran debutyusuyla stonerseverlerin de beğenisini kazanan Revolution Mother aynı ata tekrar oynamışa benziyor. Büyük bir Black Flag hayranı olan Mike V‘nin içine Henry Rollins kaçmış olması bir hayli muhtemel gözüküyor. Albümle aynı adı taşıyan ilk parça Rollins‘in BF sonrası yaptığı işleri bayağı andırır cinsten bir çalışma olmuş. Bunun gibi 11 tane daha introdan öfkeli parçayı arka arkaya eklerseniz, Rollin’ With Tha Mutha‘ya ulaşıyorsunuz. Ahahha bayağı Indiana Jones bir yazı oldu bu, görevli süprizli falan.

Bu adamların çok fantastik bir MySpace profili var bu arada.

http://www.myspace.com/revolutionmother

2006′da çıkardıkları “Versions” albümünden sonra bu adamların bir sonraki albümde neler yapacağını ciddi biçimde merak edenlerdendim. Hip-hop icra etmeyeceklerinden eminim ama bugüne kadar mainstream post-hardcore akımı içinde en farklı işlerle uğraşıp tabuları yıkan adamlardı. Ferret Records etiketiyle çıkan “The Tropic Rot” ile de şaşırtmadılar beni, müziklerindeki evrimsel değişim her albümde olduğu gibi tüm hızıyla devam ediyor.

Benim bu albümde dinlediğim Poison The Well kesinlikle eskisine göre daha gürültülü. Bugüne kadar dinlediğimiz PTW soundu içine biraz daha klasik öğeler, blues, country ve hatta flamenco rendelenmiş. Kafada kurması epey karışık ama Miami’li post-hardcorecuların icra ettiği şey fantastiklik boyutunun da ötesinde. Jeffrey Moreira vokallerde yine dengeli, birbirinden çok başka türlerin dengeli biçimde eklenerek hazırlanan pastanın üzerindeli lezzetli çikolata sosu gibi adeta.

Grup ile birlikte yaşlanan insanlara bunu hissettirecek, kitleyi hiç hayalkırıklığıa uğratmadan takibe devam ettirecek mükemmel yakın bir albüm olmuş “The Tropic Rot“.

Tracklist

1. “Exist Underground”
2. “Sparks It Will Rain”
3. “Cinema”
4. “Pamplemousse”
5. “Who Doesn’t Love a Good Dismemberment”
6. “Antarctica Inside Me”
7. “When You Lose I Lose As Well”
8. “Celebrate the Pyre”
9. “Are You Anywhere”
10. “Makeshift Clay You”
11. “Without You and One Other I Am Nothing”

Albümü satın almak için; Ferret Records | Amazon.Com

The Devil Wears Prada önceki albümleriyle çok da beğenimi kazanamamıştı ancak Ferret Records etiketiyle çıkan son albümleri “With Roots Above and Branches Below” beklediğimden iyi. Hala kendimi grubun fanı sayamam ama son albümleriyle epey beğenimi kazandılar ve kesinlikle tatmin edici bir metalcore albümü benim açımdan.

Klavyenin başında bulunan James Baney’nin albümün kayıtlarındaki başarısının hayat boyunca devam ettirmesini dilerim. Son zamanlarda bir metal albümünde dinlediğim en iyi keyboardlara sahip albüm. Ayrıca piyanonun girdiği bölümlerle de christian imajı bulunan grup albüme biraz gospellik katmış.

Sky Eats Airplane ile kıyaslanan grup bu albümle onlara göre biraz da post-hardcore havasında bence. Post-hardcore janrasına yakın durup da metalcore havalarından ve sertliklerinden de taviz vermiyorlar tabi. Bu balans ayarı bu albümle iyi oturtulmuş ve gözümde ‘nın değer kazanmasının en büyük sebeplerinden biri.

Sevabına tracklist:

1. Sassafrass
2. I Hate Buffering
3. Assistant to Regional Manager
4. Dez Moines
5. Big Wiggly Style
6. Danger: Wildman
7. Ben Has a Kid
8. Wapakalypse
9. Gimme Half
10. Louder Than Thunder
11. Lord Xenu

Ayrıca grubun hem göze hem de kulağa hitap eden myspace sayfasına buradan ulaşabilirsiniz. Bu arada kaç yıl oldu, şeytan hala prada giymeye devam ediyor, öyle değil mi?