Uzun zamandır dinlediğim en iyi all-female bandlerden biri The Like. Şu cümleyi kurarken derinlemesine çok düşünmedim ama hep kafamdaki grubu oluşturmayı başarmış bu dört hatun, yani nasıl olması gerekiyorsa o. Garage gitarlar, new wave bir sound ve çok yönlü bir vokal.

“Release Me” bu yılın en iyi albümleri arasında gösterilecek takvimler Aralık sonunu gösterdiğinde buna eminim. Aynı zamanda son albümleri olan bu yapıtta yukarıda saydığım özelliklerini sonuna kadar gösteren bu dört sevimli hatun aynı zamanda Nil Karaibrahimgil vari liriklerle de insanı kırıp geçiriyor, dinlerken sürekli 70lerde pop yapan eski seslerimizi hatırlatıyor, nakaratı dinledikten sonra Seyyar Taner‘in “yıllardır gülmedi yüzüm bir an” diye girmesini bekliyorsunuz.

Hangi fotoğraflarını koysam diye uzun zaman düşündüğüm bu birbirinden güzel Los Angeles’lı arkadaşların albümü yılın işlerinden biri, fazla uzatmaya gerek yok, Downtown Records yılın işlerinden birini kotardı yine. Amy Winehouse‘un “Back To Black“ini yaratan ünlü prodüktör Mark Ronson‘un da ismini telaffuz etmezsek büyük günaha gireriz. Yaz aşklarının hayalkırıklığını yaşayan kadın okurlarımız için geliyor, “Wishing He Was Dead“.

Sakin ama kararlı başlayan vokalin tekrarlı liriklerine arkadan başka iki sesin daha katılması ve oturduğunuz yerde yer çekiminin ince ince azalması. Şekilli girizgâh yapmak için bu kafaları yapıyorum zannedeceksiz, ama EP’lerinin ilk parçası (“Stars”) girerken ellerimi açıp süzülmüşlüğüm var dolmuşun içinde. EP bünyemde bu tesiri yarattıysa uzunçalar ne haltlar yememe neden olur kestiremiyorum. Üstelik bu güzide müziği icra edenlerin alayı xx kromozomlu. Zaten grubu bağrıma basmamın bir diğer nedeni ise davulcusunun Shannyn Sossamon olması. Amma velakin kızcağız oyunculuk kariyeri nedeniyle fazla zaman ayıramaması nedeniyle davula da klaveye de Stella Mozgawa bakıyor. Bu arada RHCP ile yollarının ayıran John Frusciante albüm kayıtlarında da Warpaint‘in ellerinden tutacakmış. Bu nedenle EP’de olduğuna nazaran daha fazla akustik gitar olacaktır diye tahmin ediyorum.

Aşağıdaki parça “I will break your heart to keep you from where all dangers start” şeklinde başlıyor, aman fazla tribe girmeyin.

Cnbc-e izleyenlerin çok sevdiği ya da seveceği bir isimle bloglamaya devam ediyorum. İlk cümlemde gelecek zamanlı fiil kullandığım kişiler “gossip girl reklamında çalan şarkı“nın kime ait olduğunu merak edenler (bu cümle arama motoru optimizasyonu için burada). Hem Norveçli hem de pek tatlı bir bayana ait bu şarkı, “Fortress Ronud My Heart” albümünde yer alıyor ayrıca. Indie rock severleri pek tatmin edecek bir albüm aslında. Yukarıdaki fotoğraftan da myspace üyesi hanımkızlarımız pek ilham alabilir mesela.

Müziklerinden gürültü de pek eksik olmayan İskoç twee pop grubu Camera Obscura. Kurulduğu yıl olan 1996′dan beri Tracyanne Campbell ile birlikte anılır aslında bu grubun adı, gayet de istikrarlı bir şekilde seyreden bir kariyerlere sahipler grup olarak. “Underachievers Please Try Harder” ile 2003′te attıkları sağlam adımı peşi sıra iki albümle sürdürmeyi başardılar. Son olarak geçen nisan ayında çıkan “My Maudlin Career” üzerinde 4 AD Records etiketi taşımaktaydı. 3 senede bir albüm çıkaran bu grubun yeni yapıtı için daha çok uzun bir süre olduğunu da sözlerime ekleyeyim.

Alternatif rock’ın membaı Georgia‘da, yakın bir geçmişe kadar screamo ‘yu başarıyla icra etmiş şahane bir gruptur, Nationale. Etmiş diyorum çünkü kendilerinden röportaj sözü almamızın hemen akabinde, dağıldıklarını dillendiren bir maille grubu lağvettiler. Dağılmalarını nedeni hanım vokal Carrie‘nin New York’a taşınmaya karar vermesiymiş. Yağmur çamur demeden yapılan 10bin kilometrelik kış turnesinden sonrasında yapılır mıydı bu be, Carrie’ciğim.

Swan Lee‘yi ilk dinlemeye başladığım ilk zamanlarda onların Danimarkalı bir grup olduğundan bihaberdim hatta hayalimde Japonyalı bir bayan vokal büyütmekteydim. Ufak bir araştırma bütün hayalleri yıktı tabi. Dahası 2006′da dinlemeye başladığım grubun 2005′te dağıldığını öğrenerek yıkımın da ötesine geçti. O yıla kadar kendilerine ait olan Gogo Records etiketli iki adet full-length albümleri var. Benim dinlemem James Bond serisinden “Tomorrow Never Dies” adlı filme ithafen yazılan aynı isimli şarkının Hitman Blood Money oyununa girmesiyle başlamıştır ve devam etmektedir (şarkı oyunun orijinal soundtrack albümünde bulunmamakta). Roskilde Festival gibi önemli sahnelerde de yer almış bir grup Swan Lee.

Amerika’nın 20′sine girmeden yıldız diye müzik dünya piyasasına sunduğu isimlerden biriydi Michelle Branch. Gitarıyla, yazdığı sözlerle, sesiyle hepimizin sevgilisi oluvermişti adeta. Santana ile “The Game of Love” düetiyle Grammy bile kaldırmıştı. Kesinlikle yetenekli bir hatundu zira yeterince de güzel değildi -fiziği epey iyidir, ona lafım yok- ve buna rağmen TRL’de zirveye oynardı. Bir Michelle Branch vardı ya hakikaten, noldu ona diye kendi kendinize sorduğunuzu duyar gibiyim şu anda da.

Santana düetinden sonra rastlatamadım kendisine açıkçası, müzik kanallarında rotasyonlara pek giremedi sanırım videoları ama popülaritesini yine koruyor ABD’de. Uzun dönemdir arkadaşı ve back vokali olan Jessica Harp The Wreckers‘ı kurmuş kendisi. 2005-2007 arasında sürmüş bu beraberlik, noldu arkadaşlığa? Neyse, bu yıl Michelle’in son albümü “Everything Comes and Goes” çıkacak. Bakalım nasıl bir albümle dönecek Michelle ???

Hiç dinlememiş olanlara müziğini global düzeyde insanlara duyurmasını sağlayan “All You Wanted” parçasını öneririm. Pop rock sevenler eminim bayılacaktır şarkıya da, sözlere de. Bir de bunun piyanist versiyonu Vanessa Carlton bir yazıyı ve “neredesin sen” şarkısını hak ediyor. İkisi de aynı dönemde patlak vermişti Amerikan popüler müzik piyasasında zannedersem, yanlışım var düzeltin.

• Resmi Site:  www.michellebranch.com
• Resmi Myspace www.myspace.com/michellebranch

Eyes Set To Kill ismiyle bir müzik dinleyicisini cezbedebilecek gruplardan. Poplaşmış metalcore çizgisinizi emotive elementlerle bürüyerek yaptıkları müzikle her ne kadar Amerika’da Paramore kadar popüler olamasalar da müzikal açında oldukça başarılıydılar bence.

Son albümleri “The World Outside” ile de klasik çizgilerinden taviz vermeden ilerliyor. Bu müziğe yeni başlamış 14-16 yaş arası genç kitleleri kendilerine taptırabilirler. Açıkçası My Chemical Romance dinleyerek büyüyen liseli gençliğin bu gruba denk gelmesi beni sevindirir. ADSL metalciliğinin tavan yaptığı bu dönemde nasıl böyle bir şey gerçekleşmiyor, onu da anlayabilmiş değilim. Bu arada grubun üst yaş grubu dinleyicileri yanlış anlamasın bu sözlerimi -anlamayacaklardır da-, zira ben de onlardan biriyim.

Bu albümde grubun yetişkinlik dönemine geçtiğine ilişkin bariz izler var. Genelde Amerikan alternative rock gruplarının yaşadığı bir şey bu, Eyes Set To Kill’de de rahat bir şekilde gözlemlenmekte. Ancak müzikal gelişim kaydettikleri bir dönemde benzerlerinden epey iyi bir gelişme kaydettiklerini de sözlerime eklemem gerek. Albüm harika bir bitişe sahip. 4, 11 ve 12 numaralı şarkılara dikkat deyip tracklist olayına giriyorum:

1. Heights
2. Hourglass
3. Deadly Weapons
4. Interlude
5. The World Outside
6. March of the Dead
7. Wake Me Up
8. The Hollow Pt. 1
9. The Hollow
10. Risen
11. Her Eyes Hold the Apocalypse
12. Come Home

Biraz da albümün şu ana kadar elde ettiği başarılardan bahsedeyim ticari anlamda. Albüm ilk haftasında ABD sınırları içerisinde 2,400 kopya satmış ve Heatseekers Chart‘a 9. sıradan gelmiş. Bu arada Heatseekers Chart, Billboard tarafından hazırlanan ve Bilboard Top 200′ın ilk 100′lük kısmında asla yer alamayan isimleri dahilinde bulunduran sıralamadır.

Albüm Los Angeles’ta kaydedilirken prodüktörlüık koltuğunda Dave Aguilera oturmuş. Bu adamı bilen Otep, Bleed The Dream ile yaptığı çalışmalardan bilir. Mixer ise Thom Flowers adlı beyefendi.

Screamo ile başlayan bir grubun olgunlaşma döneminin en güzel örneği “The World Outside” hatta bir belgesel niteliği taşımakta. Ayrıca grubun lirikal anlamda da çok yol katettiğini söylemem lazım, şu açıklama da grubun vokali Alexia Rodriguez‘den geldi:

There were things that I put into this record that I’ve never told anyone before, not even my sister or some of my best friends, writing was like therapy to me, because there are times when I feel so alone that I don’t know how to express myself other than through music. This is who I am and what I do.

Grubun güzel sesli vokali Alexia Rodriguez’in Amerikan radyo istasyonu The FOX‘ta sık sık akustik performasının da yayınlandığını sözlerimize ekleyelim.

Kulak pası gidermekten öte üstüne bir de bu organlarımızın tadabileceği lokum-vari lezzetler sunan vokaller pek az şu dünyada. Bugüne kadar yaptığı çalışmalarla kulaklarımın yanı sıra gönlümü de fethetmiş olan Anneke van Giersbergen onlardan biri. Son projesi Agua de Annique -aynı zamanda sol bir proje- ile de bizleri melekimtrak sesiyle kaliteli müzik turuna çıkarıyor.

Anneke van Giersbergen‘i tanıyan The Gathering‘te tanıyacaktır. 2007 yılında grupla yollarını ayırmıştı. Az değil tam on üç yıl birlikte müzik yapmışlar the Gathering olarak. Sözlerimden grubun dağıldığı gibi bir yanlış anlaşılma benimsenmesin bu arada, Silje Wergeland‘ın eline mikrofonu verne grup müziğe devam ediyor. The Gathering’in bir doom metal grubu olarak başlayan müzik hayatını alternative rock icra ederek devam ettirdiğini de ekleyeyim, fazla bilgi söz çıkarmaz.

Bahsettiğim ayrılıktan sonra Agua de Annique yılları başladı karizmatik vokalimiz için. Grubun “Air” ve “Pure Air” adlarında Allah bağışlasın diyeceğim iki albümü var. Alternative rock semalarında geziniyorlar sound olarak, van Giersbergen‘in sesi yine rüyasal bir kulak dinletisi çıkartıyor sizlere.

Anneke van Giersbergen başka gruplarla olan çalışmalarıyla da ün salmış bir hatuncuktur. Lawn, Farmer Boys, Ayreon, Napalm Death, Moonspell ve Within Temptation gibi gruplarla ortak çalışmaları var. Özelllikle Napalm Death‘in 2006 çıkışlı “Smear Campaing” albümünün “In Diference” adlı parçasının sonundaki vokalleriyle şarkıyı tam bir kıyamet senfonisine bürüdüğünü söylemem lazım. Daha önce dinlemediyseniz ölmeden önce yapmanız gerekenler listesine yeni bir madde de ben eklemiş olayım. Bahsettiğim kadar güçlü bir sesi olduğuna kendi kulaklarınızla şahit olacaksınız.

Olmalısınız da.

• Ofisyel site: www.aguadeannique.com
• Ofisyel MySpace: www.myspace.com/aguadeannique

Piyano tuşlarından gezinen sihirli parmakların ve berrak mı berrak bir sesin ürünü Aziza Mustafa Zadeh‘in müziği. Batı müziğini kendi ritm ve tınılarımızla harmanlayarak Azerbaycan’dan dünyanın her noktasına önemli bir açılım yaptı zaman içinde. Yaptığı müziği dinlerseniz yabancılık çekmeniz çok zor, çünkü kesinlikle kendinizden bir şeyler bulacaksınız. Gezegenin her köşesinde devam eden medeniyetler çatışması olayının esprisini bir kenara bırakıyorum. Eğer her iki medeniyetin çağlar boyunca kümülatif olarak bugüne getirdiği müziksel gelişimin birbine vurulmuş halini dinlemek istiyorsanız Aziza Mustafa Zadeh (nam- diğer Die Prinzessin des Jazz) tam da kulaklarınızın ihtiyaç duyduğu bir mozaik. 

Aziza Bakü’de ünlü piyanist Vagif Mustafazadeh‘in kızı olarak dünyaya gelir, belki de en büyük şansı budur onun. Babanız bir müzisyense onun mesleğini kapmamanız pek zor oluyor. Johann Sebastian Bach ve Frédéric Chopin hayranlığıyla geçen bir çocukluk ve henüz 17 yaşındayken efsanevi jazz piyanistinin adını taşıyan Thelonious Monk Piyano Yarışması‘nda kazanılan birincilik yaşar ilerleyen yıllar içerisinde. Onun müzisyen olmasında en büyük paya sahip olan kişiyi, babasının kendi onuncu yaş gününde kalp krizi nedeniyle kaybetmesi de çocukluğunun kötü anılarındadır.

Debut ve self-titled albümü 1991′de 21 yaşındayken çıkar, buradan da Aziza Mustafa Zadeh‘in yaşını hesaplayanlar olacaktır. Her zaman yaptığı müzik övgü alır, dünyanın en önemli salonlarında, en büyük jazz festivallerinde çalar. Diskografisini de vereyim hemen : 

• Aziza Mustafa Zadeh (1991)
  
• Always (1993)
  
• Dance of Fire (1995)
  
• Seventh Truth (1996)
  
• Jazziza (1997)
  
• Inspiration – Colors & Reflections (2000)
  
• Shamans (2002)
  
• contrasts (2006)
  
• contrasts II (2007)

Bu yılın sonunda, sanırım Altın Portakal Film Festivali‘nde de performansıyla karşımızda olacak jazzın prensesi. Şu an için verilen tarih 17 Kasım ancak zaman neler gösterir bilinmez.

Son yıllarda İngiltere’den çıkan en güzel şey Lilly Allen. Sesi iyidir, güzel şarkı sözü yazar, pek de sevimli birisidir. “Allright Still” albümü İngiltere’de akabinde de dünyada listeleri sallamıştı. Bu sallantının yanında aslıda İngiliz medyası tarafından fazla abartılması da var aslında ama “Smile” ve “LDN” gibi hit şarkılar Lilly Allen debut’sunun uluslararası camiada önemli satış rakamlarına ve büyük başarıya ulaşmasına yetti.

İkinci albümlerin müzisyenler için çok önemli olduğu söylenir, özellikle de ilk albümü ile büyük çıkış yakalayan müzisyenler için. Lilly Allen‘ın da bu gruba girdiğini söylemem parmaklarımı klavyemin başında boşa çalıştırmama sebep olur. Acımasız eleştirmenleri ve daldan dala konan serçe misali supersonic hızda tüketen dinleyicileri tatmin edebilmek için tamamen iyi parçalardan oluşan bir ikinci albüm hazırlamak gerekir. Şimdi gelelim Lilly‘nin neler yaptığına…

Amy Winehouse vakasından sonra Ada’dan çıkan bayan vokallerin lanetli olduğuna inanmaya başlamıştım ki Lilly’nin skandalları ardı ardına geldi. Kabul etmeliyim, die-hard Lilly fanı değilim ama bu tatlı kızın da yaşadığı olumsuz şeyler dudak uçurtlatan cinstendi. Kötü günlerden sonra arada müzik yapmayı hatırlamış olmalı ki “It’s Not Me, It’s You” adlı albümle geri döndü.

“Allright Still” albümünün taşadığı retro hava ardından pekçok taklidi getirmişti. Lilly Allen ise yaptığı açıklamada bu durumda sıyrılmak için farklı bir şey yapmak istediğini bu yüzden “Allright Still”i kaydederken prodüktörlük koltuğunda oturan Mark Ronson ile çalışmak istemediğini söylemişti. Bu arada Mark Ronson‘ın o albümle Grammy‘lerde Yılın Prodüktörü Ödülü aldığını es geçmeyelim. Elimize geçen yeni Lilly Allen albümü ise bir öncekine göre içerdiği elektronik öğelerle kesinlikle farkını belli ediyor. 

“Everyone’s At It” ile açılıyor albüm ve giriş için bu şarkının seçilmesinin gerçekten vurucu olduğunu söylemem gerekir. Diğer şarkılarla da pek heyecanını yitirmeden devam ediyor albüm. Eğer evde herhangi bir işle meşgulsanız kafanızı dağıtmadan rahatlıkla dinleyeceğiniz bir albüm ”It’s Not Me, It’s You“. Albümün hit parçası olarak düşünülen “The Fear“ın listelerde yakaladığı başarıların dışında albümde ikinci şarkı olduğunu ve bu yepyeni yapıtın sürükleyiciğine çok şey kattığını anti parantez içinde belirtmek isterim.  Albümün benim için gizli hiti olan “Back To The Start” ve kahkahalarla dinleyebileeğiniz “Fuck You” diğer göze çarpan parçalar. 

Mainstream akımı da sempatik kılabilecek bir şeyler yapmaya devam ediyor Lilly Allen. Türkiye’de de bu işi yapan Nil Karaibrahimgil‘in yerine koyarım onu hep. Kimilerine göre ”It’s Not Me, It’s You” tam bir balon. Belki gerçekten de öyle ve bunu kendime itiraf edemiyorum ama yine de sıkılmadan dinleyebildiğim bir albüm. Çok daha iyilerini bekliyorum aynı zamanda.

Hiç duymamış cahiller ve “isimini duydum” insanları için Brody‘i inceden anlatalım. Daha önce kendisini şöyle tanımlamışım :

Rancid vokalisti Tim Armstrong‘un Avustralya’dan ithal ettiği inanılmaz yaratık öyle ki; ne tanrının varlığını değilleyenler gördüm Brody Dalle‘ı görünce dipleri düştü, yaradana secde ettiler.

Bu kızcağızımız Avustralya’da elektrik gitarıyla atlayıp zıplarken festivalin birinde Rancid’in Tim Armstrong‘uyla tanışıyor. Tabi o zaman daha 17 yaşında. Tim Amstrong kolundan tutup bu kızı States’e getiriyor. Zaman içinde büyüyüp serpilip Distillers‘ı kuruyor. Çok geçmeden Tim Amstrong’dan da kurtuluyor. 3 albüm sonra kendi grubunu lağvedip, Tony Bevilacqua‘yı da kanatlarının altına alıp Spinnerette‘yi kuruyor.

Spinnerette‘in albümünü beklerken aslında bir Distillers 2.o albümü bekliyorduk ama umduğumuzla bulduğumuz pek aynı olmadı. Zaten beklerken dinlememiz için verdikleri “Case of The Swirls” ve “Mashup“ı dinledikten sonra Brody‘nin Josh Homme‘dan yaptığı çocuğun birşeyleri değiştirdiğini anlamıştım. EP’ye adını veren “Ghetto Love “parçasını MTV için yapılmış gibi. “Distorting A Code“un liriklerini pek yakında şampuan kokulu kızlarımızın kişisel iletilerini süslerken görebiliriz. Harvery Oswald’lı, JFK’li, “Valium Knights” ise albümün en Distillers şarkısı olmuş.

I will be your hero and your whore (Valium Knights).

Ofisyel : http://www.spinnerettemusic.com
Myspace : http://www.myspace.com/spinnerettemusic