A Wilhelm Scream

İyi müzik çok dinlenir, bu doğru bir felsefeyse bu albüm çok dinlenilecek. Politik duruşu belli olan bu grubun dinlenmesi de gezegenin hayrına olacağından bir an olsun underground punk havamdan uzaklaşıyorum. 1989′da kurulan grubun müzikalite açısından hala aç olduğu şarkılarda açıkça ortaya çıkarken zaman içinde ortaya çıkan teknik sound elemanların inancını kanıtlıyor. 20 yıldır bu işi yapan adamların hala daha iyi gitar çalmaya çalışması ve bu şevki de yanında harika bir albüm getiriyor. Önceki albümlerle bu son albüm arasında ciddi anlamda büyük farklılıklar var. İlk hallerini zaman içinde elde ettikleri stille harmanlayıp yeteneklerini sonuna kadar konuşturmuşlar desem albümün net bir eleştirisini yapmış olurum. “Black Crosses”, “Ghetto Heater” ve ” Dead Spaces” tekrar tekrar dinleyip hiç sıkılmadığım şarkılar.

Grup 20. yılını bu harika stüdyo albümüyle süslendirerek önemli bir iş başarmış. Grubun diskografisinde 7. stüdyo albümü olarak yer “Agents Of The Underground“un basım ve dağıtımını da Fat Wreck Chords üstlenmekte. Prodüktörlüğünü Cameron Webb‘in yaptığı albüm bu yıl melodik punk / pop-punk severlerin playlistlerinden çıkmayacaktır.

Myspace: http://www.myspace.com/strungout

New York’lu punk üstadı Stza Crack ve arkadaşlarının yepyeni albümü “Never Rest In Peace” aynı zamanda ismiyle özdeşleşme konusunda apayrı bir başarıya sahip olan bu grubun ikinci stüdyo albümü. Peki ilk albüm kadar var  mı bu albüm? Bence kesinlikle hayır. Heavy kısımları ve hızlı geçişleriyle dikkat çekiyor ilk dinleyişte ama sonradan baymaya başlıyor. Pek heyecanlı bir punk dinleyici olmak lazım bu albümün üçüncü ve beşinci kez dinleyebilmek için. İlk şarkı “3000 Miles Away” epey dikkat çekici. Sonrasında sıradanlıkllar silsilesi başlıyor. Vasat ve vasat altı şarkılarla devam eden albüm kendisine ismini veren klas şarkıyla sona eriyor. Bir dahaki albüm Fat Wreck Records etiketli olan bu albümden daha iyi olsun, lütfen! Bir lütfen de siz gelsin.

Myspace: www.myspace.com/starfuckinghipsters

Albümdeki parçalar konular ve konuklar üzerinden akarak yolunu buluyor su misali. En somut örneği “Dear Coach’s Corner”. Coach’s Corner Kanada ekranlarının Maraton’u. Şansal‘ı Don Cherry Erman Toroğlu‘nu da Ron MacLean oynuyor. Tek sporun futbol değil hokey olması. Ron MacLean kamera karşısına geçtiği vakit lafarası milliyetçilik pompalamaya bayılıyor. Kanadalılar çok seviyor bu insanı “Ron for the president” falan diyorlar, ama Chris Hannah, “Dear Coach’s Corner”da herkesin duymaya alışmadığı şeyleri söylüyor tabiki. Don Cherry‘den bir alıntıyla başlayan parça başladığı kadar neşeli bitmiyor.

“Human(e) Meat” isimli parça ise insanca öldürülmüş her hayvanın afiyetle yenilmesi gerektiğini öne süren Sandor Katz‘a ithaf edilmiş. Tümü hardcore vejetaryen olan grup parçada Sandor Katz‘ı insanca öldürmüş. Söz hayvanlara gelmişken Chris’in bu sene ölen kedisine yazdığı “Without Love” var. Albüm boyunca sürüyor bu hayvan sevgisi.

Bütün parçalar hardcore bütün parçalar politik. Dinleyip beğenmemiş olan varsa sözler bünyeye ağır gelmiştir derim.