riffual.com » Experimental

A Lot Like Birds

Oguz — Mon, 08 Feb 2010 16:09:24 +0000

Uzun zaman oldu bloga yazmayalı. Bu uzun ara müziksiz geçmedi tabi. İşte son zamanlarda dinlediğim en leziz topluluk. Sacramento, CA çıkışlı bu yedi genç arkadaş duru post-hardcore’u inanılmaz bir deneysellikle icra ediyor, dinleyince eminim siz de şaşıracaksınız. “Plan B” adlı bir albümleri, albümün bütün şarkılarına Last.fm üzerinden ulaşmak mümkün. Kaçırılmamalı bu grup.

Deerhoff

Oguz — Fri, 15 Jan 2010 14:42:24 +0000

Kısa boylu Japon hatunlarını böyle projelerde vokal olarak görmeye bayılıyorum. Satomi Matsuzaki‘nin 14 yıldır vokal ve bassist olduğu grubun bünyesinde Rob Fisk ve Greg Saunier var. 2004′teki “Milk Man” ve 2007′deki “Friend Opportunity“i epey sevmiştim. Beyoğlu’nda kafem olsa ikinci saydığım albümün ilk parçasını hergün çalarım, o fantezimi şimdi blog düzeyinde gerçekleştiriyorum.

Yeasayer

Oguz — Wed, 02 Dec 2009 11:30:38 +0000

Middle Eastern-pysch-snap-gospel… Adamlar kendi müziklerini böyle nitelendiriyor. Özellikle konserlerinde kullandıkları psychedelic altyapıyla zaten yeteneklerini ortaya koyuyordu bu Brooklyn’li arkadaşlar. İsimlerinin telaffuzunu Last.Fm biyografisi sayesinde öğrendiğim bu grup adı “Odd Blood” yeni albümünü önümüzdeki Şubat ayında da yayınlıyormuş Pitchfork röportajına göre. Şimdiye kadar tek uzunçalarları olan “All Hour Cymbals” da ekyifli anlar yaşatan bir albüm. Bu arada grupta en sevdiğim adam olan Ira Wolf Tuton bu fotoğrafta yok ama onun da epey fotojenik olduğunu söyleyeyim.

The Rise Of Science – Casey

Oguz — Wed, 09 Sep 2009 18:02:22 +0000

The Rise Of Science Georgia çıkışlı yepyeni bir grup. Kendileri hakkında pek bir bilgim olmasa da bana bu yılın en ilginç albümlerinden birini dinlettikten sonra ilgim artık. “Casey” konseptsel albümlerden hoşlananlar için biçilmiş kaftan. Albüm boyunca grup elemanlarının yarattığı Casey adlı hayali kahramanın yaşadığı olaylar anlatılmakta. Hikaye ailevi sorunlarla başlıyor ama tamamını anlatmayacağım tabii ki. Olayın diğer bir güzelliği de bütün albüm bir hikayenin parçasını oluşturak şarkılardan meydana gelmesine rağmen tek tek şarkıları dinlediğinizde de kendinizce anlamlar çıkarabiliyorsunuz. On bir parçadan oluşan bu şık albümü post-hardcore ile indie arasına ben yerleştiririm, müziği yapanlar deneysel post-hardcore diyor. Açıkçası kendimizi herhangi bir türe sokamayız demeyecek kadar da mütevaziler. 70 dakikalık bu şahane albümü hepinizi tavsiye ederim, kesinlikle dinlemeye değer. Bu arada söylemeyeyim diyordum ama kötü sonla bitiyor hikaye. Bir de Myspace sayfasındaki t-shirtlere bakın derim, güzlük polar altına çok şey çıkar.

Myspace: http://www.myspace.com/theriseofscience

Jesu

Kutay — Mon, 27 Jul 2009 18:24:42 +0000

Son zamanlarda Jesu ile bağlandım hayata. Bulunduğunuz odanın atmosferini dolduran sakin vokallerle mükemmel şekilde kompoze edilmiş inceden gelen davullar akşam rüzgarının kaldırdığı perdeyi yalayarak camdan çıkıyor ve dağılıyor sonsuz kozmosun derinliklerinde. Jesu albümlerini dinlerken şu bedene hazla dolu altın vuruşlar yapıyorum adeta. “Baba ne diyorsun sen, Jesu ile haz aynı cümlede telaffuz edilir mi?” diyenlerinizi duyar gibiyim. Mutluluktan kuyruğumu titreten şey elbette en aydınlık ortamı bile karanlığa boğabilen deteknik Jesu parçaları değil. Beni mutlu eden şey grubun arkasındaki beyinin bir zamanların Napalm Death üyesi, Godflesh‘in kurucusu Justin Broadrick olması. Hayvan gibi metal kariyerine aldırmadan müziğin diğer elementlerine de bulaşması harikulade bence. Godflesh‘ten sonraki her projesinde Trent Reznor abimiz gibi tek adamı oynayan Justin Broadrick, post-metal kariyerinde yaptığı işleri Avalanche Recordings bünyesinde toplayıvermiş.

“ Grind camiası özünde ince adamların teşekkülüdür.” -İbrahim Lincoln

MySpace : http://www.myspace.com/officialjesu

Handsome Furs

Ali — Sat, 25 Jul 2009 19:19:40 +0000

Fotoğraftaki adam aslında tanıdık ama bu açıdan çıkartmak zor biraz (dövmesinden anlayacak kadar obsesif olan hayranları es geçiyorum). Fazla uzatmadan açıklayalım, Wolf Parade ve Atlas Strategic‘ten tanıdığımız Kanadalı dostumuz Dan Boeckner‘den başkası değil. Boynuyla ilgilendiği hanımefendi ise eşi Alexei Perry.

Kanada’dan çıkan ender iyi şeylerden olan bu ikilinin oluşturduğu Handsome Furs, 2006′nın sonlarına doğru bağımsız müziğin öncü plak şirketlerinden Sub Pop ile bir anlaşma imzaladı. Dan Boeckner ile önceki gruplarından da yakın ilişkileri olan Sub Pop için rahat bir anlaşma olduğunu söylemek mümkün.

22 Mayıs 2007, 2006 sonlarında kaydedilen Plague Park‘ın çıkış tarihiydi. Albümün adı, Helsinki, Finlandiya’da salgın nedeniyle hayatını kaybedenlerin yer aldığı büyük bir mezarlığın bulunduğu park olan Ruttopuisto‘dan geliyor(plague: salgın hastalık).

Bu albümde “Cannot Get Started“, “Dumb Animals“, “Radio’s Hot Sun” gibi can alıcı şarkılar bulunmakta. Cannot Get Started’ın videosu şuradan izlenebilir, izlenmesi tavsiye edilir. Albümün genel yapısı Wolf Parade ile paralel ancak daha baskın olan elektronik alt yapı varlığını hissettiriyor.

Şarkılarında davul makinesi, klavye ve elektro gitar kullanan Handsome Furs’un tarzı için “elektro punk indie rock” denebilir.

Aralık 2007′de, Boeckner, yeni şarkılar üzerinde çalıştıklarını ve Face Control adını verecekleri bir albümün çıkacağını açıkladı. Röportajdan bir bölüm şöyle:

“Alexei ile Rusya’dan döndüğümüzde bir EP yapacaktık ama bir albüm de hazırlayacağız çünkü çok fazla şarkımız var. Son albümden daha farklı bir şey olacak.”

Gerçekten de Boeckner’in bahsettiği o “farklı şey”i yakaladı ve dinleyicinin beğenisine sundu Handsome Furs. 10 mart 2009′da yayınlanan Face Control, Alexei Perry ve Dan Boeckner‘in şarkıları birlikte yazdıkları bir albüm oldu. Arlen Thompson tarafından kaydedilen ve mikslenen albümün kayıt yeri ise “Mount Zoomer”. Wolf Parade dinleyenlerin yüzlerinde bir tebessüm oluşturmuştur bu isim çünkü Wolf Parade’in 2008 yılında çıkan albümlerinin adı “At Mount Zoomer” idi.

Albümün adının hikayesi ise oldukça ilginç. Doğu Avrupa turnesi sırasında Rusya‘ya giden ikili, bölgenin gece kulübü kültüründe ilginç bir olayı öğrenmişler. Eğer insanlar bir gece kulübünde masa rezerve etmek istiyorlarsa yüklü bir miktarda parayı ödemeleri gerekiyormuş. Ancak yine de masaları garanti olmazmış. Kulübün girişine geldiklerinde ya reddedilirler, ya da içeri alınırlarmış. Bu uygulamaya da “Face Control” adı verilirmiş. Bir nevi “tipe göre muamele” de denebilir.

12 şarkıdan oluşan albümde “Officer of Hearts”, “I’m Confused”, “Evangeline” ilk dinleyişte akılda yer eden parçalar. İlk albümdeki sakin ve masum tavrından uzaklaşan grup, albümün ilk videosu “I’m Confused”da görülebileceği üzere “yaramaz” ve “seksi” bir hale bürünmüş.

HF şuralardan takip edilebilir:

Zu – Carboniferus

Oguz — Sat, 16 May 2009 22:00:34 +0000

Yeni yıla nasıl girerseniz öyle geçer derler, ben bu yıl çok sağlam albümler dinleyeceğimi düşünerek geçirenlerden biriydim desem ne kadar inandırıcı olur bilemiyorum. Magazin programı falcısı gibi 2009′da sağlam albümler birer birer düşecek dedim tanıdıklarıma. Fantomas, ISIS, Secret Chiefs 3, Old Man Gloom beni morartmayacak işler çıkardı ortaya. Ama şu kadar dinlediğim albümler arasında en iyilerden biri, belki de en iyisi İtalyan grup Zu‘dan geldi.

Zu hakkında öncelerde farklı düşüncelere sahiptim (bilmeyenler için metal, math, jazz, punk gibi türlerin deneysel bir karşımını icra ettiklerini söyleyeyim). Yaptıkları müzikle de alakalı değildi bu durum aslında. Grubu Secret Chiefs 3′nin altında çalarken canlı canlı izleyen Londra sakini arkadaşlarımın tavsiyeleri ile başlamıştım dinlemeye. Son olarak da “Carboniferous” geçti elime. Dinlemeden önce hissettiğim heyecana kesinlikle değdi, çünkü son zamanlarda dinlediğim en iyi albümlerden biri kesinlikle. 2009′un henüz yarısına gelmedik ama bu albüm mutlaka yıllık listemin ilk beşine girecektir. Hemen albümün detaylarına giriyorum.

Albümün girişinde harika bir teknohipnotik bass&drum sound’u merhaba diyor size, ben biraz distortion yedirilmiş saksofona benzettim bunu. Şarkılar ilerlerken grup elemanlarının bütün yeteneklerini kullanarak asla kontrolü kaybetmediğini duyabiliyorsunuz. Kesinlikle kayıt aşamasında çok profesyonel prosesler geliştirilmiş ki bence bizim gruplarımız bunu mutlaka örnek almalı. Jazz etkileriyle de her an dinleyicinin ağzını açıkta bırakacak sürprizleri barındıran bir albüm, dinlediğinizde çok net farkedeceksiniz bunu. Bugüne kadar Zu‘nun yaptığı türü bir dikdörtgen olarak düşünün, hep merkezden ve alışılmıştan uzakta ve devamlı farklı köşeleri gezerek yapmışlar bu albümü. Bu farklılık ise asla dinleyicinin kulağını tırmalamıyor, olayın da güzelliği bu zaten.

Albümde Fantomas‘dan Mike Patton (aslında pekçok gruptan kendisi) ve Buzz Osbourne, perküsyonist Alessandro ‘Pacho’ Rossi ve gitarist Rago Favero albüm ayıtlarında misafir sanatçı olarak yer almış. Okuduğum yorumlarda hep Patton‘ın en azından bir albüm için gruba katılmasına yönelik arzular dile getirilmiş kritizerler tarafından. Bu arada albümün dağıtımı Ipecac Records tarafından yapılmakta.

Bu yılın en iyilerinden biri, başka bir şey demiyorum.

Myspace: http://www.myspace.com/zuband

The Dillinger Escape Plan

Kutay — Sat, 14 Mar 2009 14:35:37 +0000

Lise yıllarımda numetalin yaptığı çıkışı bugün metalcore grind atarak yapıyor sanırım. O yıllarda Linkin Park dinleyemeyecek kadar stil sahibi arkadaşlar, Atreyu dinlerdi. Ama yeni milenyumda müzik anlayışı da birleşmiş bir hale geldi öyle ki herkesin üstünde Avenged Sevenfold tişörtü var. İstiklal Caddesi’nde yaptığımız yalandan gözlemler sonucu The Dillinger Escape Plan‘in kimselerde tişörtü olmadığını saptadık. Yakındır, sevgili çekirgeler.

Evvel zaman içinde grubun çehresi bir hayli değişti. DEP‘nin kurucusu aynı zamanda vokali olan Dimitri Minakakis‘in üç kere para diyerek illüstrasyona daha fazla zaman ayırmak için gruptan ayrılması, Brian Benoit‘in sahnede muzurluk yaparken sol elini geri dönüşü olmayacak şekilde sakatlaması ve tüm bunlar dışında gelip-geçen, vurup-kaçan birçok çalgıcı eskitmiş grubun ilk halinden sadece Ben Weinman kaldı.

2001 yılında hiperaktif velet Greg Pucaiato‘nun katılmasıyla DEP istikrar emareleri göstermeye başlıyor. 2002′de kısa sürelide olsa Mike Patton’ın “Irony is a Dead Scene” için grubu kollarına alması Greg’in biraz önünü kesse de Miss Machine projesiyle yeni DEP sahnelerin tozunu atıyor. 1999 çıkışlı “Calculating Infinity Miss Machine”e göre daha bi mathcore olmasına rağmen bir grubun hayranları tarafından geriye gidiş olarak değerlendirilmedi. Ama 2006 yılında bastıkları “Plagiarism” isimli cover albümleri “bu kadar deneyselliğe gerek yoktu birader” dedirtecek cinsten. Zira Justin Timberlake coverına ne gerek vardı. Sen değil miydin arkadaşım popüler kültürün kuklası olacağıma Ebay’den oyuncaklarımı satarım diyen.

Son albümleri “Ire Works”te tracklar arası astral seyahatlere çıkmışken albümün açılış parçası “Fix Your Face”te konuk vokal olarak katılan Dimitri ile gaz yapan bünyeler haddinden fazla Mars Volta olmuş final parçası “Mouth of Ghosts” ile romantik salınımlara geri dönebilirler. Aradaki enstrümantal şarkıları da yemek müziği olarak kullanabilirsiniz. DEP‘ye nereden başlamalıyım diyenlere cevabım; erken dönemlerini dinleyin ve orada kalın.

Myspace : www.myspace.com/dillingerescapeplan