Üç DJ’in bir araya gelip kurduğu glitch hop denilen hip-hop’a yakın bir elektronik müzik türü icra eden topluluk the Glitch Mob. Bu arada glitch sound’u bilgisayarların ya da makinelerin hata verdiklerinde ortaya çıkan ses efektlerinin kullanımıyla elde ediliyor. İlginç tabi, konserlerde ne halt yiyorlar bilemiyorum.

Elektronik müzik dinlerken yaşadığım en büyük sıkıntı birkaç kez albümü dinledikten sonra sıkılmış olmam (The Dust Brother, The Prodigy, Orbital gibi isimleri dışarıda bırakıyorum bunu söylerken). Yukarıda saydığım şekilde elde edilen soundlar pekçok Taksim gencine “ne abudik gubidik bi’ müzikmiş ehehe” yorumunu yaptırır muhtemelen, kendince haklıdır da ama önyargılı dinleyiciye çok şey kaybettiren topluluklardan biri the Glitch Mob.

“Drink The Sea” bu arkadaşların son albümü. Glitch soundlarında heavy house ve trance havalarını sezmemek için sağır olmak lazım. Belki de o glitch’i bana da daha farklı, daha fonksiyonel, daha versatil gösteren o. Albümden çıkacak ilk single olarak seçilen “Drive It Like You Stole It” GTA oyuncularına hitap etmesinin yanı sıra elektronik müziğin nasıl akılda kalıcı ve dinleyici sıkmayan bir hit çıkacağının ispatı, ama ben yazının sonuna başka bir parça ekleyeceğim.

Albümün tek falsosu ikinci yarısından itibaren başlayan uyumsuzluk, ilk single dışındaki son beş şarkı ilk beş şarkının kalibresinden uzak. Sıradaki albümleri biraz daha dengeli olursa unutulmazlar aralarına girebilirler. Bu yazıyı okuyup da grup üyeleriyle irtibatta olan birileri varsa o arkadaşları kutladığımı ama sözünü ettiğim eksikliğin de önümüzdeki çalışmalarda giderilmesi gerektiğini güzel bir dille anlatırsa memnun olurum.

Benn Jordan öğrendiğimiz kadarıyla pek çok nickname altında elektronik müzik icra eden bir meslek sahibi.”Arboreal” adlı son albümünü çıkarmasa kendisinden bihaber yaşamaya devam edecektim muhtemelen, iyi oldu çıkardığı.

Albüm için şimdiden yılın en iyisi diyenler de var, aynı şeyi elektronik müzik kategorisine indirgeyenler de ama bir gerçek var ki gerçekten çok başarılı bir albüm “Arboreal“. Çocukluğunu gitarıyla jazz parçaları çalıp geçirildiği bir geçmişe sahip, idm icra eden bir müzisyenden beklenen albüm. Her şarkı birbirinden farklı hemen hemen ama bir araya gelince anlamlı bir bütün oluşturuyorlar. Farklı renklerden, farklı mevsimlerden oluşan enfes bir mozaik oluşturulmuş Alphabasic Records tarafından dağıtımı yapılan albümde.

Albümün giriş şarkısı olan ve yukarıdaki görsel ile bütünleştirilip sonbahar ambiansı yaratılan “Undiscovered Colours” ile sizleri yepyeni renkleri keşfetmeye davet ediyorum. Hayatındaki eksik taşları yerine yerleştirmek isteyenlere geliyor.

Kuzey İrlandalı indie pop triosunun ilk albümü gelecekleri açısından türün pek çok dinleyicisini heyecanlandıracak nitelikte. Adamların memleketi turistik bir yer olunca da debut albümlerinin isminin “Tourist History” olması kaçınılmaz olmuş, neden kaçınılmaz olmuş orasını bilemedim. Bizim Bodrum’dan, Antalya’dan böyle gruplar çıkabileceğini sanmıyorum ama yine de Hande Yener‘i kabullenebilmemiz önemli bir adım.

Albümün kayıt aşamasıyla ilgili bilgiler vermek lazım. Londra’da Eastcote Studios‘ta kaydedilen albümün miksleri Phillipe Zdar‘ın yeni stüdyosunda yapılmış ki bu stüdyo daha önce sadece Phoenix‘in son albümü için kullanılmış ve o albüm Grammy ödülünü götürmüştü. “Wolfgang Amadeus Phoenix” adlı bu albüme 2009′un en iyileri arasında biz de yer vermiştik.

Okuduğum bir yorumda kronolojik oraları janrları sıralayan bir müzik eleştirmeni aynen şöyle söylüyor. Arz talep kanununa bağlı olarak bir müzik türü piyasada maksimum 5 yıl kalabiliyor. 80′lerde synthpop ve hard rock tüketilirken bunun yerini 90′larda grunge ve nu-metal aldı. İçinde bulunduğumuz 2000′li yılların müzikleri de radyoların pohpohladığı efektli vokalli R&B ve indie pop. Indie popun ne kadar popüler olduğunu anlamak içinse alışveriş merkezlerinde giysilerin arasında boğuluyorken kulağınızı birkaç saniyede tavandaki hoparlörlere vermek gerekiyor.

Kuzey İrlanda’da böyle bir albüm yapılıyorsa savaşın izleri artık tamamen siliniyor diyebiliriz. Hayata tamamen pozitif bakabilmek için herkese indie pop dinlemeyi ya da icra etmeyi öneriyorum. Albümün ilk birkaç şarkısı dışında zevkle dinlediğimi söyleyebilirim ama özellikle “I Can Talk” ile başlayan ve sonra dinleyiciyi kendine bağlayabilen başarılı bir albüm. Yılın en iyileri arasında olmasa da ilk albümünü çıkaran bir grup için umut verici. Türün ilgisiyseniz ya da ilgili olmak istiyorsanız mutlaka kulak verin.

Unutmadan, albümün harika bir kapağı var.

Bu adamları ilk dinleyişim çoğu Türk genci gibi ortaokul yıllarına dayanıyor. Sanıyorum o dönemlerde bilgisayarla yeni tanışan her erkek evladının Fifa 98 ile de aynı şeyi yapması maksimum üç gün sürmüştür. Oyunu oynarken Brezilya’yı alıp salonda rakiplere onar küsür gol atarken yaptığım bir şey de soundtrackleri deli gibi dinlemekti.  Oyun o döneme nasıl damgasını vurduysa the Crystal Method da o şekilde etki yapmıştır o döneme. Dinler dinler eski günleri getiririm aklıma.

“Vegas” grubun ders olarak okutulması gereken albümü, yolun başındaki herkese günde iki kez zorla dinletilmeli aynı zamanda. O albümden bu yana “Tweekend“, “Legion of Boom” ve “Drive: Nike +  Original Run” gelmiş t-shirtlerine göz koyduğum Ken Jordan ve Scott Kirkland ikilisinden. Yaptıkları en efsane çalışma tabii ki “Keep Hope Alive“dır ama ona saygımı iletip sizlerle daha Texas kokan “More“u paylaşıyorum.

2009′da hayatıma giren en güzel şeyler Passion Pit ve Tumblr.Com‘du diyebilirim beş saniye düşündükten sonra. “Manners” albümü bizim de yılın en iyileri listemizde yerini almıştı hatırlarsanız. Sevgililerden ayrıldıktan sonra, kötü geçen sınavlardan sonra bürünmemiz gereken pozitif moda bu beş genç ve yetenekli müzisyen arkadaş sayesinde büründük bir yıl boyunca, isimlerini zikredip kulaklarını çınlatalım; Michael Angelakos, Ian Hultquist, Ayad Al Adhamy, Jeff Apruzzese, Nate Donmayer. Kulaklarını çınlatabildiysek hakkımız olan yeni albümü de talep edelim.

Bir üç yıldır dinlediğim amatörlükten profesyonelliğe geçiş aşamasında olan bir grup Dead Flirt. İtalya’nın Bergamo şehrinden kopmuş bu üç müzisyen arkadaş ve sesi güzel olan hatun anti-seksist imajlarıyla seslerini insanlara duyurmaya çalışıyor. Yapmaya çalıştıkları şeyleri beğenmeme karşın bu zamana kadar bir albümle karşılarıma çıkamamaları üzücü aslında. Grubun aktifliği bile sorgulanabilir durumda aslında. Myspace yoluyla grubun tatlı vokali sXe imajlı Roberta ile kontağa geçebilirsiniz, sorularınızı cevapsız bırakmayacaktır eminim.

Ben de onları Levi’s reklamıyla tanımıştım, şu elemanların kollarının bacaklarının döndüğü ters dikişli pantolonların promosyonun yapıldığı efsane reklamdan. “Woman In Blue” şarkıları ise şimdilerde lolipop reklamlarını asiste ediyor. Benim için maalesef “one hit wonder”lık bir grup Pepe Deluxe fakat ülkeleri Finlandiya’da oldukça sevilmekteler. Grubun Last.Fm biyografisini yazan kişi primitif şekilde dans ettirir insanı demiş, haksız da değil. Ne zaman dinlesem maymunlaşasım geliyor.

En sevdiğin Avustralyalı topluluk kim diye sorsalar bu grubun ismi hayatta aklıma gelmez. Akabinde The Avalanches ? sorusuyla karşılaşsam evet onlar deyip cevabımı değiştiririm. Fanlığım mazide kalsa da turntable’a merak saldığım zamanlarda ilah gibi bir gruptu The Avalanches. İlgili radyo programlarını kaçırmayıp binlerce plaktan oluşan bir arşivi hayal ettiğim dönemlerin über albümüydü “Since I Left You“. Kayıtlarda şu kadar bin albümden sample kullanılmış mitini geçip sizlere MTV video rotasyonunda da önemli yer elde etmiş “Frontier Psychiatrist”i sunuyorum.

Danimarka’nın bana sakinmiş gibi görünen ama röportajlarında kişisel sorunlarını, ruhsal bozukluklarını, fobilerini açıkça söylemekten kaçınmayan bir ilginç grubu Alcoholic Faith Mission. Kanada yapımı bir film olan “Point Traverse“e dayanıyor onlarla tanışmam. Brooklyn’de kaydettikleri “421 Wythe Avenue” albümünden bir parça geliyor, “Gently“.

Jared Leto bu grubu kurduğunda sarışındı. Zaten o döneminden bahsedeceğim grubun. “A Beautiful Lie“daki bütün şarkıları grubun Purevolume sayfasına verildiğinde ilk dinleyenler biri olmuş ve soundun tamamen zamanın trendi olan emoya kayıp gidişi karşısında şaşırmamış fakat üzülmüştüm. Grubun self-titled debut’suyla dinlemeye başlamışken yerli müzik kanallarının VJlerinin bile son zamanlardaki favorileri arasına girmesi takip etti bunu. İlk albümden sonra soranlara elektronik altyapılı progressive rock yapıyoruz diyorlardı, ben nu-metal diye dinliyordum. Sonradan farkına vardım ki dedikleri doğruymuş.

Londra’da Westminster University’de audio production okurken tanışan Philadelphia’lı Mathieu Gendreau and Brükselli Pieter Van Dessel‘den kurulu electro pop duosu Plastic Operator. Pek keyifli bir müzik yapıyorlar. Fine Day Records ile çalışıyorlar ve kısa döneme yeterince kayıt sığdıracak kadar çalışkanlar. Müziklerini dinlerken arkadaki akademik gücü hissediyorsunuz.

Asking Alexandria

Myspace: http://www.myspace.com/askingalexandria

1. First Train Home
2. Wait It Out
3. Earth
4. Little Bird
5. Swoon
6. Tidal
7. Between Sheets
8. 2 – 1
9. Bad Body Double
10. Aha!
11. The Fire
12. Canvas
13. Half Life

Myspace: http://www.myspace.com/imogenheap

Fotoğraftaki adam aslında tanıdık ama bu açıdan çıkartmak zor biraz (dövmesinden anlayacak kadar obsesif olan hayranları es geçiyorum). Fazla uzatmadan açıklayalım, Wolf Parade ve Atlas Strategic‘ten tanıdığımız Kanadalı dostumuz Dan Boeckner‘den başkası değil. Boynuyla ilgilendiği hanımefendi ise eşi Alexei Perry.

Kanada’dan çıkan ender iyi şeylerden olan bu ikilinin oluşturduğu Handsome Furs, 2006′nın sonlarına doğru bağımsız müziğin öncü plak şirketlerinden Sub Pop ile bir anlaşma imzaladı. Dan Boeckner ile önceki gruplarından da yakın ilişkileri olan Sub Pop için rahat bir anlaşma olduğunu söylemek mümkün.

22 Mayıs 2007, 2006 sonlarında kaydedilen Plague Park‘ın çıkış tarihiydi. Albümün adı, Helsinki, Finlandiya’da salgın nedeniyle hayatını kaybedenlerin yer aldığı büyük bir mezarlığın bulunduğu park olan Ruttopuisto‘dan geliyor(plague: salgın hastalık).

Bu albümde “Cannot Get Started“, “Dumb Animals“, “Radio’s Hot Sun” gibi can alıcı şarkılar bulunmakta. Cannot Get Started’ın videosu şuradan izlenebilir, izlenmesi tavsiye edilir. Albümün genel yapısı Wolf Parade ile paralel ancak daha baskın olan elektronik alt yapı varlığını hissettiriyor.

Şarkılarında davul makinesi, klavye ve elektro gitar kullanan Handsome Furs’un tarzı için “elektro punk indie rock” denebilir.

Aralık 2007′de, Boeckner, yeni şarkılar üzerinde çalıştıklarını ve Face Control adını verecekleri bir albümün çıkacağını açıkladı. Röportajdan bir bölüm şöyle:

“Alexei ile Rusya’dan döndüğümüzde bir EP yapacaktık ama bir albüm de hazırlayacağız çünkü çok fazla şarkımız var. Son albümden daha farklı bir şey olacak.”

Gerçekten de Boeckner’in bahsettiği o “farklı şey”i yakaladı ve dinleyicinin beğenisine sundu Handsome Furs. 10 mart 2009′da yayınlanan Face Control, Alexei Perry ve Dan Boeckner‘in şarkıları birlikte yazdıkları bir albüm oldu. Arlen Thompson tarafından kaydedilen ve mikslenen albümün kayıt yeri ise “Mount Zoomer”. Wolf Parade dinleyenlerin yüzlerinde bir tebessüm oluşturmuştur bu isim çünkü Wolf Parade’in 2008 yılında çıkan albümlerinin adı “At Mount Zoomer” idi.

Albümün adının hikayesi ise oldukça ilginç. Doğu Avrupa turnesi sırasında Rusya‘ya giden ikili, bölgenin gece kulübü kültüründe ilginç bir olayı öğrenmişler. Eğer insanlar bir gece kulübünde masa rezerve etmek istiyorlarsa yüklü bir miktarda parayı ödemeleri gerekiyormuş. Ancak yine de masaları garanti olmazmış. Kulübün girişine geldiklerinde ya reddedilirler, ya da içeri alınırlarmış. Bu uygulamaya da “Face Control” adı verilirmiş. Bir nevi “tipe göre muamele” de denebilir.

12 şarkıdan oluşan albümde “Officer of Hearts”, “I’m Confused”, “Evangeline” ilk dinleyişte akılda yer eden parçalar. İlk albümdeki sakin ve masum tavrından uzaklaşan grup, albümün ilk videosu “I’m Confused”da görülebileceği üzere “yaramaz” ve “seksi” bir hale bürünmüş.

HF şuralardan  takip edilebilir:

• www.handsomefurs.com
• www.myspace.com/handsomefurs
• www.subpop.com/artists/handsome_furs

]]> http://www.riffual.com/25/07/2009/handsome-furs/feed/ 0 http://www.riffual.com/19/07/2009/so-many-dynamos-the-loud-wars/ http://www.riffual.com/19/07/2009/so-many-dynamos-the-loud-wars/#comments Sun, 19 Jul 2009 12:04:05 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=624

Günümüzün bütün kesimlere bulaşmış indie kültürü müzik dünyasında dinleyiciler yeni alt-ürünler sunmaya devam ediyor. İnternette şöyle bir küresel araştırma yaptığımda yabancı bloglarda okuduklarım So Many Dynamos‘un son zamanlarda çıkan en farklı gruplardan biri olduğu sonucuna varmamı sağladı ve bu da bir merak doğurdu doğal olarak. Bir müzikseverin mutlu olması için sahip olması gereken şey merak sanırım. İşte bu merakla grubun son çıkardığı albümü “The Loud Wars“a kulak verdim.

Grubun ilk albümü “Flashlights”ı dinleme şansım olmamıştı. Öncelikle söylemeliyim ki bir yeni bir indie dinleyicisini epey şaşırtacak bir albüm “The Loud Wars“. Zira benim daha çok death metal içerisinde aşine ve tutkunu olduğu teknik altyapı aynen bu müzik içine işlenmiş. Arada bir günümüzün jazz stillerine kayışlar da mevcut. Bu açıdan dinleyici epey tatmin edecek bir albüm. Ayrıca keyboardlarla da müziklerini çok iyi süslemeyi bilmiş So Many Dynamos elemanları. Vokal Griffin Kay’in sesi kulakları albüme kitlemeye yetiyor.

Bütün şarkılarda grup elemanlarının açıkça “yetenekliyiz bir arkadaşım” diye bağırdığı harika bir albüm olmuş Vagrant Records etiketiyle piyasaya çıkan “The Loud Wars“. Myspace sayfalarını vereceğim ama  fanı iseniz sakın kaçırmayın grubu.

Tracklist :

1. Artifacts of Sound
2. Glaciers
3. The Novelty of Haunting
4. New Bones
5. If You Didn’t Want to Know
6. Oh, the Devastation
7. Keep It Simple
8. Friendarmy
9. It’s Gonna Rain
10. The Forumlap

• Myspace : http://www.myspace.com/somanydynamos
• Albümü satın almak için iTunes | Vagrant Records

Depeche Mode hakkında bir şey diyeceğim yok. Türk dinleyicileri için çok önemli bir olay buraya gelmeleri. Daha önce zannedersem bir kez Abdi İpekçi Spor Salonu‘nda, bir kez de Turkcell Kuruçeşme Arena’da çalmışlardı. Tour of the Universe ile birlikte bu üçüncü gelişleri oluyor Türkiye’ye, daha doğrusu İstanbul’a.

Konserin mekanı SantralIstanbul, Efes Pilsen One Love 7 ile test etmiştik, onaylamıştık. En iyi Depeche Mode konserlerinden biri olmaya aday mekan seçimi sayesinde. Konserin organizatörü Binboamania ise müzik eleştirmenleri tarafından sağlam referanslara sahip olarak görülen bir şirket, eminim yine eksiksiz olacaktır her şey.

• Ayrıntılı Bilgi: http://www.touroftheuniverse.net
• Biletix: http://www.biletix.com/event.htm?id=KLDM1

Hepimizin günlük hayatı film gibidir. Eğer severek müzik dinleyen biriyseniz de mutlaka hayatınızın soundtrack’i diyebileceğiniz şarkılar vardır. Devamlı kulaklarınızca çınladığını hissettiğiniz, nereye gitseniz melodilerini size hissettiren tınılar vardır ve hepimizin hayatlarından parçalar sunan filmlerde çalan şarkılar da varoluşumuzdaki boşlukları doldururlar, film müzikleri bu yüzden farklıdır. Şimdi bu işi dünyada en iyi yapanlardan biriyle, Kiril Dzajkovski ile tanıştırmak istiyorum sizleri.

Kiril Dzajkovski‘nin müzik yaşamı 1980lere uzanıyor. Şimdilerin önemli yönetmeni Milčo Mančevski ile bir araya gelerek Bastion adlı elektronik müzik grubu kuruyor ki bu o zamanlar Makedonya’sı için bir ilk. Ardından Leb i Sol adlı rock grubuyla ortak projeler ve Balkanlar çapında bir ün getiriyor zaman Kiril Dzajkovski‘ye.

90larda Balkanlar karışıyor ve soluğu Avustralya’da alıyor bu ünlü kompozitör. Artık memleket özleminden mi kaynaklanıyor bilemiyorum ama orada Avustralya’ya gidene kadar icra ettiği elektronik müziği Balkan etnik çalgılarından elde ettiği seslerle kombine ediyor ve ortaya bugün onu Kiril Dzajkovski müzik çıkmaya başlıyor. Bu konuda Avustralya’ya yaptığı gurbet açılımı müzik hayatında bir dönüm noktası gibi önemini korur.

2000 yılında Tone Casualties adlı Amerikan label firması etiketiyle Kiril Dzajkovski imzalı “Homebound” adlı bir albüm çıkar. Elektronik öğelerle Makedon etnik müziğinin kombinasyonu burada da mevcuttur. Dünyanın her yerinden eleştiriler albümü harika olarak tanımlar, Hırvatistan’da yılın albümü seçilir.

Kiril Dzajkovski‘nin rüştünü ispatlaması “The Great Water” (Türkçe çevirisiyle “Yağmuru Beklerken”) adlı filmin müzikleriyle gerçekleşir ki ben de kendisini bu filmi izledikten sonra tanıdım. 2005′te yapılan film festivallerinin pek çoğunda bu filmin yılın en iyi film müziği ödülü almasına şaşırmak çok zor. Eğer hala bu albümü dinlememiş ya da filmi izlememişseniz, bu yazıyı okumayı bırakıp derhal bu eksikliğinizi kapatın ya da bu büyük hatayla yaşamaya devam edin.

Bu kadar bahsetmişken Kiril albümleri edinmek için size burada çeşitli alternatifler sunuluyor. Ayrıca sanatçının resmi myspace sayfasını ve resmi web sitesini görmekte de fayda var.

Prodigy sevmeyen ortamı terk etsin 90′lı yılların sonunda en popüler klişe olmuş laftı gençlik arasında. Prodigy dinleyerek anlatılırdı Sıdıkanın son bölümündeki olaylar. Cnbc-e yoktu, İngilizce bilen daha azdı, sözler kafadan uydurularak söylenirdi şarkılar, kasetler değiştirilirdi ve hep Prodigy dinlenilirdi. Ne dinlersin sorusuna “Metallica, Prodigy“…, “Boyzone, Prodigy“…, “Ferdi Tayfur, Prodigy“… şeklinde cevaplar alırdınız.

Firestarter, Breath, Smack My Bitch Up, Outer Space, Jericho… efsane Prodigy şarkılar ve bu şarkılar Prodigy t-shirtlerini perşembe pazarı tezgahlarına kadar getirmişti. The Fat of The Land ile Always Outnumbered, Never Outgunned arasında 7 yıl vardı Baby’s Got A Temper EPsini ve The Dirthchamber Sessions compilation’ını saymazsak. İnsaniyet namıma onlardan albüm bekleyen çoktu. Prodigy ‘den yeni bir şey dinlemeye hasret hatta pek çoğu Prodigy ismini bile unutmuş kitleye 2004’de Always Outnumbered, Never Outgunned ile geri dönüş yaptılar. Geçen zaman içinde beklentiler değişmiş, yeni trendler gelişmişti. Tatmin edemediler kimseyi o albümle lakin hala başarılı olduklarını düşünürüm grup üyelerinin o yapıtta.

2009 geldi çattı ve Essex çıkışlı akli dengesi düzgün olmayan insanlardan oluşan bu grup bu kez Invader Must Die ile geri döndü ve bu kez topu ağlara göndermeyi başardı.Buradan “bu da mı gol be hakim bey, yine mi ofsayt” diyen Ofsayt Osman’a “gol ulan gol” şeklinde feedback’te bulunan sevgili hakim amcaya saygılarımı gönderirim. Prodigy bu kez kesinlikle ofsaytta deği ve ilk single’a verilen tepkilere bakarsa sanırım doksana çaktılar. Prodigy’yi severek dinleyen benim gibi bir dinleyici için gereken şey ise onlardan bir hat-trick izlemek.