İlki

Herkes İsveçli melodik metal gruplarına hasta olur, ben ise daha gürültülü crust / grind gruplarına kafayı takarım, metal aleminde de Nasum derim başka bir dememci biri olarak Afgrund büyük bir eksikliği dolduracak bir grup. 2006′da kurulup ertesi sene ilk albümü “Svarta Dagar“ı yayınlayıp üstüne Relevant Few adlı grupla split yayınlayarak çalışkanlığını da gözler önüne seren grup, halihazırda turnelere devam etmekte. Denk gelse de buralara uğrasalar, gidip izlesek. Grindcore’un Arsene Wengerlerinin kaçırmaması gerek bence bu grubu.

Metal müzik dinlemeye başlamasaydım acaba hayatım bugün nasıl olurdu diye düşünmeden edemem bazen. Benim gibi pek çok insan düşünüyordur aslında böyle hatta çoğunun benden anlatacak daha çok şeyi vardır bu müzik türü adına. Mesela ilk hangi albümü dinlediğimi hatırlayamıyorum, hangi grubun beni özellikle bu türe yönlendirdiğini de. Şu an bildiğim tek şey ise metalci diyeceğim insanın cilalı thrash metal ve çiğ death metal dinleme zorunluluğun bulunması.

2010 yılına girerken dar, yırtıklı kot pantolon ve kot ceketli arkadaşları gururlandıracak thrash metal albümü Overkill‘den gelmişti. “Ironbound“dan özellikle söz ettik blogda, yazısı şuradan okunabilir. Metal müziğin çiğ tarafında çığır açacak albüm ise NY’lı topluluk Immolation’dan geldi; “Majesty and Decay“.

Çeyrek asra dayanan bir müzik geçmişi, Roadrunner Records gibi marka olmuş bir label ile çıkarılan debut albümü, sonra metal müziğin diğer önemli plak şirketlerine transfer olmalar ve çok uzun aralıklar vermeden 90lar ve 2000ler boyunca çıkarılan albümler… Koskoca bir 25 yıl ancak böyle özetlenebilir. Bütün bu yılların tecrübesine yakışacak, taçsız death metal krallarına taçlandıracak bir albüm… Böylece beklentileri de özetlemiş olduk.

2009′da kayıtlarına başlanmıştı Ross Dolan, Bill Taylor, Robert Vigna ve Steve Shalaty kadrosuyla. Sıkı death metal takipçileri bu arkadaşların hepsinin daha önce hangi gruplarda nasıl performanslar gösterdiğini biliyordur. Bu albüm bu arkadaşları bile şaşırtabilir, ağır death metal ağabeyleri enerjilerini toplamış olacaklar ki tamamen konser dostu ve modern bir albümle karşımızdalar. “The Purge“, albüme ismini veren “Majesty and Decay“, ve de özellikle “A Glorious Epoch” bu sene festivallerde çok can yakacak şarkılar. Bill ve Robert gitarlarda yeteneklerini ustaca sergilerken dinleyicilerin heyecanında saniyelik eksilmelere bile yer vermiyor. Bunları yaparken de modern jazz dinleyen olgun insan tribine sokmuyor bizi tabi.

Millbrook Sound Studios‘ta verilen aylarca çalışmaya değmiş doğrusu ve Zack Ohren sen nasıl bir insansın? Son yıllarda dinlediğim en iyi metal albümlerinin arkasında mixer olarak bu insanüstü var, prodüktör de Paul Orofino. Albüm Nuclear Blast Records tarafından basılıyor, arşivciler için orijinalinin kısa zaman içinde Türkiye’ye ulaşacağını düşünüyorum. Son olarak “Majesty and Decay” şu ana kadar yılın en karanlık death albümü ve yine bu yılın “Ironbound” ile birkaç underground black metal grubunun albümüyle bile birlikte dinlediğim en iyi extreme yapıtlarından.

İsmini bir Counting Crows şarkısındaki sözlerden etiklenip alan bir grubun death metal icra etmesi çok da akla mantığa yatacak bir vizayet değil. “Fifty million feet of earth between the buried and me” sözünden bu kadar etkilenen Kuzey Carolina’lı progresif death metal / metalcore grubu son albümü “The Great Misdirect” ile huzurlarımızda. Hatırlarsanız 2006′nın “The Anatomy Of” adlı cover albümünde de Between The Buried and Me bir ilkin altına imzasını atarak adı “Ghost Train” olan o pop rock şarkısını coverlamıştı. Bir yıl sonra çıkan “Colors” albümü kendileri için bir dönüm noktasıydı müzikal anlamda. Dönüm noktalarından sonra atılacak adımlar büyük öneme sahiptir, o adım da bugünlerde çıkmış olan Victory Records etiketli “The Great Misdirect“.

Between The Buried And Me’nin kendini geliştirmeyi bilen zeki elemanlardan kurulu olduğunu bu albümle ispatlamak mümkün. Az önce bahsettiğim ve bir dönüm noktası olarak nitelediğim “Colors” albümü üzerinde yaratılmış bir albümle çıkmışlar karşımıza. Fazla alengirli olaylara girmeden harika olan önceki albümlerini yapısal olarak biraz daha geliştirip ortaya leziz bir müzik çıkarmışlar. Özenerek bezenerek kaydedilen eski albümü rafine etmişler adeta. Bu albüme “Mirrors” adlı önceki albümün introsuna göre nispeten daha yumuşak bir şarkıyla girmişler. Ardından albümden daha önce yayınlanmış ilk şarkı olan “Obfuscation” geliyor ve bize dokuz küsür dakikalık bir müzik ziyafeti çektiriyor. Bunu takiben grup elemanlarının yeteneklerini cömertçe sergilediği onar dakikadan uzun olan “Disease, Injury, Madness” ve “Fossil Genera – A Feed from Cloud Mountain” geliyor. Daha sonra grubun gitaristi Paul Waggoner’in vokalleri üstlendiği “Desert Of Song” ve on sekiz dakikaya yakn süren epik çalışma “Swim to the Moon” ile albüm bitiyor. Modern bir şekilde icra edilmiş kaliteli metal müziğe bir saatini ayıracak herkese tavsiyedir bu şık albüm. Sonuç olarak 2003′ün “The Silent Circus” albümünün gazlamasının onda birini barındırmasa da ultra ahenkli bir albüm olmuş.

I don’t think the world will be ready for this album.

Slipknot vokali Corey Taylor son albüm “All Hope Is Gone” çıkmadan önce albüm hakkında böyle konuşuyor. Adamın teki ise böyle cevap veriyor:

Then why the f**k do you release it?

Dez Fafara vokal olarak da şarkı sözü yazarı olarak tuttuğum bir adamdır Coal Chamber zamanlarından beri. Devildriver ile karşımıza çıktığında yadırgmamıştım biraz ama Roadrunner Records onsuz yapamıyor sanırım. Blood Has Been Shed, Killswitch Engage, Chimaira, Shadows Fall gibi grupların başarısından sonra metalcorea dönmeleri tabii ki sürpriz olmadı.

Açıkçası oldschool metalheadler tarafından da tutulan bir grup Devildriver ki bu alanda en başarılı metalcore grubu sanırım Killswitch Engage oldu. Grubun kurucusu, her şeyi olan Dez Fafara‘nın nu-metal geçmişi leş metalciler tarafından ignore edilmelerini sağlayamadı çok ilginçtir. Bunun sebebi ise grubun gerçekten iyi müzik yapması olsa gerek.

Grubun iyi müzik yaptığından bahsediyorum, bu gelenel “Pray For Villains” albümünde de devam ediyor. Baştan sona kulakları hapseden bir albüm bu. Son dönemde çıkan metalcore ya da death metal gruplarında sık rastlanmayacak bir olay bu. Müzik eleştirmeni Ryan Ogle çok güzel özetlemiş albümü şu cümleyle;

Straight out of the gate, this fucker reaches out with an iron grip that refuses to let go. The calculated combo of rapid-fire riffing, gigantic grooves and anthem-like choruses makes “Pray For Villains” a disc worthy of an extended stay in your player.

Amerikan death metali, melo-death, metalcore, Lamb of God, Iron Maiden ne dinlerseniz dinleyin seveceksiniz bu albümü. Yılın en iyi metal albümlerinden biri olmaya aday olduğunu bile söyleyebilirim şimdiden. Kesinlikle favorilerim arasındalar.

Resmi Site: http://www.devildriver.com
Myspace: http://www.myspace.com/devildriver

Avrupa’da metal müzikte söz sahibi ülkeler arasında gösteririm Danimarka’yı. Danimarka’nın da çıkardığı en iyi beş gruptan biridir Hatesphere, hiç şaşmaz. Avrupa turnelerinde Türkiye’de dört şehirde çalmayı planlıyorlar ki Türk seyircisine geçilebilecek en güzel kıyaktır bu. Zira Opeth izlemekten sıkılmıştık, hayranları kusura bakmasın.

www.myspace.com/hatesphere adresinde okuyabildiğimiz üzere grubun turne listesinde şöyle bir bölüm var.

5 Kas 2009 Eskisehir
6 Kas 2009 Istanbul
7 Kas 2009 Ankara
8 Kas 2009 Izmir

Coğrafyası temel düzeyde olan biri Eskişehir’den İstanbul’a geçip tekrar başkenye gitmenin abesle iştigal ettiğini hemen kavrayabilir. Henüz kesinleşmiş de değildir bu konserler, zira en az bir tanesinin, belki de hepsinin birden iptal olma ihtimali her zaman bulunmaktadır. Sudan sebeplerle iptal olan Soilwork konseini hatırlayınız.

Gelsinler ama bence, gider izleriz.