Post-hardcore olayının piri idiler, şimdi bu türde müzik yapan bütün gençlere ilham verdiler. Stüdyo albümleriyle, EPlerle, Coalesce, Snapcase, Shai Hulud gibi isimlerle çıkardıkları split albümlerle efsanelere arasındaki yerlerini aldılar. Bugün düşündüm, grup dağılalı üç yıl olmuş. Dinlemeden okula gidemediğim zamanlar olurdu. where’s your anger, where’s your fucking rage? derken öfkelendirip, I used to be a lot like you but now I’m only me diyerek de duygulandırabilen bir gruptu. An itibariyle bu ikisini onlar kadar yapabilen grup yokken, Boysetsfire da üzerine düşününce artık sadece duygulandırıyor.

Hardcore punk tam zamanında Avrupa’ya gelmiş diyorum bu grubu dinleyerek. New York’tan, DC’den, Boston’dan çıkıp dünyayı kavuracak kültürün İsveç’teki en güzel yansımalarından biri 59 Times the Pain. Adını bir Hüsker Dü parçasından aldığı aşikar olan grup 2001 yılından beri aktif değil. Son olarak çıkardıkları 2000 tarihli “Calling the Public” en iyi albümleri arasında gösterilebilir. Bu zamanlarda aktif olmamaları yeni dinleyiciler açısından onları underrated konuma soksa da unutulmaması gereken, zamanının önemli gruplardandır. Son albümlerinin açılış şarkısı “Rock the City” grubun müziğini özetliyor, hardcore punk gerçekte ise bu grup da o!

İşte ABD’de hardcore diskolara kadar sokabilen bir İsveç’li grup. “New Noise” adlı şarkısı dışında da pek tanınmayan hatta mainstream çevreler için one-hit-wonder sayılabilecek bir grup ama yine de 98′de çıkan “The Shape of Punk to Come“ın etkilerini göz ardı edebilmek mümkün değil. 90ların ortasında bu tarzda çıkan Snapcase benzeri metalik soundlu bol groovelu grupları aslında sevmişimdir epey. Son zamanlarda İsveç hardcore’u bayrağını taşıyan Raised Fist’ten de bahsetmek gerekecek. Kült film “Crank“ta da sürekli çalan efsanevi şarkıyla bitireyim ben.