riffual.com » Britpop

Mansun

Oguz — Thu, 07 May 2009 13:53:00 +0000

Daha önce hiç Mansun dinlediniz mi diye sormak bir kadını elde etme yolunda atılacak en iyi ilk adımlardan biridir diyerek giriş yapıyorum İngiliz indie’si kokacak yazıma. Mansun aktif olduğu 1995-2003 yılları arasındaki dönemin en vurucu şarkılarını yapan gruplardan biri kesinlikle. Bir The Verve b-side’ı olan “A Man Called Sun“dan mı gelir grubun ismi yoksa yazım hatası mıdır bilemem, umrumda da değil açıkçası.

Elinizde içki, üstünüzde deri ceketle caddede yürürken ve dünya umrunuzda değilken duyduğunuz hazzı herhangi bir Mansun şarkısında da tatmanız mümkün, ya da psikolojiniz sizi küresel ısınmanın kutupları erittiği gibi yiyip bitiriyorsa aradığınız ilacı o şarkılardan birinde de bulmanız mümkün. Benim o şarkılar arasında favorim Spawn filminin soundtrack’inde de yer alan “Skin Up Pin Up“. Debut albümden “Wide Open Space“i de dinleyin derim. İki şarkı bana yetmez derseniz alın size grubun diskografisi:

1997 Attack of the Grey Lantern
1998 Six
2000 Little Kix
2004 Kleptomania (3 CD Box Set)
2006 Legacy: The Best Of Mansun (CD and DVD Compilation)

Daha fazla bilgi için

Ofistyel site: http://www.mansun.co.uk
Ofisyel myspace: http://www.myspace.com/mansunspace

Lock, Stock and Two Smoking Barrels Soundtrack

Oguz — Fri, 01 May 2009 09:11:40 +0000

Soundtrackleriyle özleşen filmler arasında en özel ve en güzel olanlardan biridir Lock, Stock and Two Smoking Barrels. Guy Ritchie yönetmenliğinde çekilen film 4 ingiliz gencin ve çetelerin birbirleriyle olan komedi ve aksiyon dolu mücadelesini konu alıyor henüz izlememiş olanlara filmden biraz bahsetmek gerekirse. Gülüyorsunuz, heyecanlanıyorsunuz, eğleniyorsunuz, sonlara doğru dumur oluyorsunuz ve olması gerektiği gibi çekilmiş bir finalle bu muhteşem başyapıtın tadına tam olarak varıyorsunuz ama bizim şimdi olayımız soundtrack tabi.

Fimde çalan parçalarla Londra sokaklarında gelişen olayların etkileyiciliğinin arttığını hissediyorsunuz ki soundtracklerde zaten bu yüzden vardır. Filmin soundtrack albümü 1998′de Island Records tarafından basılmış, 99′da ABD’de release’i yapımış.

Soundtrack içinde rock, pop, brit pop ve reggae türlerinden güzel örnekler bulmanız mümkün. Flmdeki conversationlardan alıntılar skit formatında albüme serpiştirilmiş ve albümü dinlemek filmi bu yüzden daha da unutulmaz kılıyor. Uzatmadan tracklist’i veriyorum…

“Hundred Mile High City” by Ocean Colour Scene11

“It’s a Deal, It’s a Steal” by Tom, Nick & Ed*

“The Boss” by James Brown

“Truly, Madly, Deeply” by Skanga*

“Hortif***inculturalist” – Winston

“Police and Thieves” by Junior Murvin

“18 With a Bullet” by Lewis Taylor & Carleen Anderson*

“Spooky” by Dusty Springfield

“The Game” by John Murphy & David Hughes*

“Muppets” by Harry, Barry & Gary

“Man Machine” by Robbie Williams*

“Walk This Land” by E-Z Rollers

“Blaspheming Barry” by Barry

“I Wanna Be Your Dog” by The Stooges

“It’s Kosher” by Tom & Nick

“Liar Liar” by The Castaways*

“I’ve been shot” by Plank & Dog

“Why Did You Do It” by Stretch

“Guns 4 show, knives for a pro” by Ed & Soap

“Oh Girl” by Evil Superstars

“If the Milk Turns Sour” by John Murphy & David Hughes (with Rory)*

“Zorba the Greek” by John Murphy & David Hughes

“I’ll Kill Ya” by John Murphy & David Hughes (with Rory)*

“The Payback” by James Brown

“Fool’s Gold” by The Stone Roses*

“It’s Been Emotional” by Big Chris

“18 With a Bullet” by Pete Wingfield

Maximo Park

Oguz — Sat, 25 Apr 2009 07:23:57 +0000

Tahmin edilenin aksine bilgisayarındaki harddisc’inden oyunlar az yer hatta şu an için çok az yer kaplayan bir insanım. Başladı mı sevdiğim oyunlar vardır elbet. Kimi oyunlar da var ki müziklerini severim. Bu konuda da EA Sports ailesinin en popüler ürünü olan FIFA‘da hep başarılı işler görürüm. Oyunun 2008 versiyonunu oynarken beni kendine aşık ettiren Maximo Park’tan bahsetmem lazım diye düşündüm artık, yıl olmuş 2009.

2000′de kuruluyor grup ve hala aynı kadroyla devam ediyorlar. Bu konuda da epey bir takdirimi kazanmış insanlardır ayrıca. Vokalde Paul Smith, gitarda Duncan LLoyd, bassda Archis Tiku, klavyede Lukas Wooler ve davulda Tom English‘den kurulu bir indie rock fabrikasıdır adeta Maximo Park. Grubun isminin nereden gelirdiğini merak ederdim, ulaştığım bilgiler elemanların Küba’da bulunan Maximo Gomez Park adlı mekandan etkilendiklerini ortaya koymakta.

2004′e kadar Manchester’ın irili ufaklı mekanlarında amatörce işlerler müziklerini. 2004′ün Mart ayından “Graffiti” adlı bir 7″ vinyl demo çıkarırlar bir arkadaşlarının fonlamasıyla. Dance-electronic janrasına hitap eden Warp Records‘ın da bir şekilde eline geçer bu demo ve grupla anlaşma imzalar. O andan itibaren Maximo Park için profesyonelleşme dönemi başlamıştır.

2005′te “A Certain Trigger” piyasaya çıkar, 300,000 kopya satar. Bir debut albümü için mükemmel bir rakam İngiltere’de. Ne mainstream akımının içinde sindirilip giderler, ne de underground’ta kalmanın zorlukları yorar onları. 2007′de “Our Earthly Pleasures” piyasaya çıkar, albümün promosyonu için aynı isimle yapılan turnenin biletleri dakikalar içinde tükenir. 2009′da da “Quicken the Heart” piyasaya çıkar. Bu albümün kayıtları diğerlerinden farklı olarak Los Angeles’ta yapılır. Yani kayıt için bu kez karşı kıtada, ABD deplasmanındadırlar. Albümün prodüktörlüğünü de Nick Cave & Grinderman ile çalışmış olan Nick Launay üstlenir. Son olarak bu yıl ki Reading ve Leeds festivallerinde çalacaklarını duyurdu grup üyeler.

Üç albümle önemli bir yol katetti Maximo Park. Bugün mainstream isimlerin katıldığı festivallerin line-uplarının alt sıralarının ismi olmazsa olmaz gruplarından biriler bence. Hala dinlemediyseniz çok geç sayılmaz.

Ofisyel site
Myspace

Lilly Allen – It’s Not Me, It’s You

Oguz — Wed, 18 Mar 2009 21:34:54 +0000

Son yıllarda İngiltere’den çıkan en güzel şey Lilly Allen. Sesi iyidir, güzel şarkı sözü yazar, pek de sevimli birisidir. “Allright Still” albümü İngiltere’de akabinde de dünyada listeleri sallamıştı. Bu sallantının yanında aslıda İngiliz medyası tarafından fazla abartılması da var aslında ama “Smile” ve “LDN” gibi hit şarkılar Lilly Allen debut’sunun uluslararası camiada önemli satış rakamlarına ve büyük başarıya ulaşmasına yetti.

İkinci albümlerin müzisyenler için çok önemli olduğu söylenir, özellikle de ilk albümü ile büyük çıkış yakalayan müzisyenler için. Lilly Allen‘ın da bu gruba girdiğini söylemem parmaklarımı klavyemin başında boşa çalıştırmama sebep olur. Acımasız eleştirmenleri ve daldan dala konan serçe misali supersonic hızda tüketen dinleyicileri tatmin edebilmek için tamamen iyi parçalardan oluşan bir ikinci albüm hazırlamak gerekir. Şimdi gelelim Lilly‘nin neler yaptığına…

Amy Winehouse vakasından sonra Ada’dan çıkan bayan vokallerin lanetli olduğuna inanmaya başlamıştım ki Lilly’nin skandalları ardı ardına geldi. Kabul etmeliyim, die-hard Lilly fanı değilim ama bu tatlı kızın da yaşadığı olumsuz şeyler dudak uçurtlatan cinstendi. Kötü günlerden sonra arada müzik yapmayı hatırlamış olmalı ki “It’s Not Me, It’s You” adlı albümle geri döndü.

“Allright Still” albümünün taşadığı retro hava ardından pekçok taklidi getirmişti. Lilly Allen ise yaptığı açıklamada bu durumda sıyrılmak için farklı bir şey yapmak istediğini bu yüzden “Allright Still”i kaydederken prodüktörlük koltuğunda oturan Mark Ronson ile çalışmak istemediğini söylemişti. Bu arada Mark Ronson‘ın o albümle Grammy‘lerde Yılın Prodüktörü Ödülü aldığını es geçmeyelim. Elimize geçen yeni Lilly Allen albümü ise bir öncekine göre içerdiği elektronik öğelerle kesinlikle farkını belli ediyor.

“Everyone’s At It” ile açılıyor albüm ve giriş için bu şarkının seçilmesinin gerçekten vurucu olduğunu söylemem gerekir. Diğer şarkılarla da pek heyecanını yitirmeden devam ediyor albüm. Eğer evde herhangi bir işle meşgulsanız kafanızı dağıtmadan rahatlıkla dinleyeceğiniz bir albüm ”It’s Not Me, It’s You“. Albümün hit parçası olarak düşünülen “The Fear“ın listelerde yakaladığı başarıların dışında albümde ikinci şarkı olduğunu ve bu yepyeni yapıtın sürükleyiciğine çok şey kattığını anti parantez içinde belirtmek isterim. Albümün benim için gizli hiti olan “Back To The Start” ve kahkahalarla dinleyebileeğiniz “Fuck You” diğer göze çarpan parçalar.

Mainstream akımı da sempatik kılabilecek bir şeyler yapmaya devam ediyor Lilly Allen. Türkiye’de de bu işi yapan Nil Karaibrahimgil‘in yerine koyarım onu hep. Kimilerine göre ”It’s Not Me, It’s You” tam bir balon. Belki gerçekten de öyle ve bunu kendime itiraf edemiyorum ama yine de sıkılmadan dinleyebildiğim bir albüm. Çok daha iyilerini bekliyorum aynı zamanda.