İlk kez iki hafta önce dinledim bu grubu ve ilk EP’sini, nihayet de bir şeyler karalamaya fırsat buldum. İtalya’dan son zamanlardan dinlediğim en iyi gruplardan biri. Kaotik bir tarzları var, Converge‘i anımsatmıyor değil, ambient kesitler de var şarkılarında. Buralarda tanınmasa da The Dillinger Escape Plan, Underoath, Coalesce, Russian Circles, A Storm Of Light, These Arms Are Snakes, Agnostic Front, Knut, Darkest Hour, Torche, Kylesa gibi gruplarla aynı sahnede çalmış bu adamlar, henüz çok yeni bir grup olmalarına rağmen.

“The Long Procession” grubu ilk albümü, self-released bir albüm aynı zamanda. Venedik’ten çıkma bu grubungeçen yıla ait bir de s/t EP’si var, şuradan ulaşılabilir arkadaşlar bu EP’ye (#). Bu yılın sonunda da beklediğimiz albümleri geldi. 2010′un en iyi albümü listesi yapmaya kalkanlara saç baş yolduracak cinsten bir albüm. Eğer siz bu kişilerden biriyseniz listede önemli bir değişiklik yapmak zorundasınız artık.

Grup için Converge‘i anımsatıyorlar demiştim, soundlarını betimlemeye kaldığım yerden devam edeyim. Sludge etkileşimli bir post-hardcore’un hem brutal hem de clean vokallerle süslendiğini düşünün. Aynı zamanda enstrümanları daha teknik bir sound verecek şekilde kullanımı alışkanlığının hakim olduğunu varsayın. Mathcore gruplarından alışık olduğumuz soundun biraz daha melodikleştirip araya ambient skitler ekleyerek daha acıklı hala geldiğini de hayal edin. İşte bu düşünceler, varsayımlar ve hayaller bizi AVL‘ye sürüklüyor.

AVL, gerçekten gelecek vaat eden bir grup. Bu tarzda As We Draw ve Rise of Caligula’dan sonra beni en çok heyecanlandıracak grup, djent akımından gelenleri de es geçmeyeyim. Özellikle Neurosis, Converge karışımı bir şeyler arayanları fazlasıyla tatmin edecek bir albüm bu.

Ocak 2001 sayısını şimdiden çıkarıp sözde “2010′un en iyi albümlerini” bizlere sunan Decibel Magazine‘e iyi kapak olur bu albüm. Hee, o derginin de fanıyım ama AVL bu yılın sadece sert müzik dünyası için değil genel olarak en iyi albümlerinden birini kotarmış. Dinleyip hayran kalmamak mümkün değil. Böyle bir albümle 2011′e spektaküler bir giriş yapıyoruz, bakalım yeni yıl daha neler getirecek.

Albümün tracklist’i şöyle;

01. Empire
02. A New Aurora
03. My Hands Will Burn First
04. Ascending
05. Glances (Part I )
06. Glances (Part II )
07. Marasm
08. Nicholas
09. Infinite Sunset of the Sleepless
10. The Traitors’ March

01. Empire

03. My Hands Will Burn First

06. Glances (Part II )

]]> http://www.riffual.com/30/12/2010/amia-venera-landscape-the-long-procession/feed/ 0 http://www.riffual.com/23/06/2010/the-angelic-process/ http://www.riffual.com/23/06/2010/the-angelic-process/#comments Wed, 23 Jun 2010 16:36:06 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2011

Aktif olmayan bir gruptan bahsedeceğim, the Angelic Process. Genel olarak pek sevilmeyen drone türünün önemli gruplarından biri, 1999′da Georgia’da kuruldular ve sekiz yıl boyunca müzik yaptılar. Türün depresifliğini mükemmel ambianslarla besleyip sekiz yıl boyunca grubun adını ölümsüzleştirecek ve türün severlerinin hafızalarına kazınacak melodiler yarattılar. Benim sorunum ise grubun imajıyla ilgili,  bugün bu grup sık dinlediğim gruplardan biri değilse, bunu imajlarına borçlular. Yine de müzik olarak Neurosis ve My Bloody Valentine gibi iki önemli ismin buluştuğu noktadalar ve unutulmazlar arasındalar. Özellikle “Weighing Souls With Sand” dinlenilmesi gereken bir albüm.

Japonlar teknolojide dünyanın bir numarası olurken Kanadalılar manevi değerler üzerinde durup köklerinden gelen sanatçı ruhla birlikte ambient janrında kulakları erekse edici eserler ortaya çıkaracak müzisyen bir nesil yetiştirdiler. Kanadalı bir müzisyen olsam ben de büyük ihtimalle böyle bir müzik icra ederdim. Emotive genç kitlelerin debut albümüyle tapması gereken ama tahminimce henüz varlığından çoğunun haberdar olmadığı Secret and Whisper ikinci albümüyle gecikmeli olsa da aramızda, bu lafların üstüne albümün adının “Teeange Fantasy” olduğunu ekleyeyim. Yine emotive akışla giden post-hardcore ve klasik alternative rock öğeleri ve bunların arasında geçişlere müzikal anlamda üst seviyelere çıkaracak şekilde eklenmiş ambient kısımlar. Debut albüm “Great White Whale“i sevenler bu albüme tapabilir, o albümle grubun fanı olanlar ise muhtemelen ikinci albüme secdeye yatar. Atmosferik yoğunlaşmanın bol, duygusal kıpraşmalarının yırtıcı olduğu, vokal Charles Furney ile daha bir tat kazanmış, tadından yenmez nefis bir albüm “Teeange Fantasy“.

Fenotipiyle Danimarkalıyım diye bağıran ultra-advanced seviye müzisyen adam Jesper Kyd‘ı yazmazsam olmazdı. Unreal Tournament ve Hitman adlı oyun serileri için yaptığı müziklerle biliyorum bu arkadaşı. Çocuk yaşta piyanoyla müziği giriş yaptı diye biyografi saçması bir cümleye girmeyeceğim ama ebeveynlerden isteğim lüften imkanınız varsa çocuklarınızı küçük yaşlarda herhangi bir müzik aletiyle tanıştırın, gelecek nesillerin buna ihtiyacı var. Yeteneğini sonuna kadar kullanan bu kompozitör arkadaşın dillere destan “Apocalypse“i ile sözün bittiği yerde duruyorum tam olarak, Hitman Blood Money soundtrack albümünde yer almıştı bu şarkı.

Kaliforniya’nın son zamanlarda çıkardığı en sağlam gruplardan biri Rise Of Caligula. Metal türlerinin hepsinin arasında gidip gelmeyi seven bir dinleyici, hazine olarak nitelendirir bu grubu. Gerektiğinden uzun sürüp insanı sıkan death metal partisyonlarını bu grupta bulamıyorsunuz, ayrıca black metal devlerinin sahip olduğu ambient tarzına, tarzla birlikte bu olayın kalitesine de sahipler. Gary Bettencourt, Robert Morey, Kerry McCoy, John Kline ve George Clarke‘dan oluşan grubu tanımam 2008′de çıkardıkları “Libreeto” albümüyle başladı, bu yıl da 187 Records etiketli “Parading From Heaven’s Descent“‘i piyasaya sürdüler. İki albümde de elemanların yeteneklerini sonuna kadar kullandığını ve ortaya leziz mi leziz şeyler çıktığına şahit oluyorsunuz. Metal ziyafeti çekmek isteyenlere birebir, hele bir de Converge fanı falan iseniz o grubun biraz daha death metal versiyonuna kulaklarınızı verin derim.

Myspace: http://www.myspace.com/riseofcaligula

Team Sleep, Deftones’dan tanıdığımız, bildiğimiz, her fırsatta saygı duruşunda bulunduğumuz Chino Moreno ve lise yıllarındaki badisi Todd Wilkinson tarafından kuruldu. En az Mike Patton kadar proje insanı olan Zach Hill, Radiohead’den Johnny Cash’e kadar birçok isimle çalışmış olan DJ Crook ve basist Rick Verret’ın da gruba katılmasıyla Team Sleep’in kayıt yapmaması için hiçbir neden kalmadı.

Tembellikten mi yoksa Chino’nun trip-hop olaylarına yabancı olmasından mı bilinmez, ilk hard-copy işlerini ilk defa 2003 yılında Matrix : Reloaded’ın soundtrack albümünde görebildik. Bu albümdeki The Passportal ya da streaming müzik dinleyecisinin bildiği adıyla Appollonia, Team Sleep grubunun varlığının tek ispatıydı.

2005 yılında klişeyi bozmayarak çıkardıkları kendi adını taşıyan ilk albümlerinin kayıt aşamasında Chino’ya yardımcı vokal olarak vaktiyle Zach Hill ile dirsek temasında bulunmuş Pingback’ın vokali Rob Crow da geldi. 5 yıllık bir müzikal kasıntının meyvesi daha önce Myspace’de yayınlanmış parçaların remastera uğramış hallerinden oluşan bir albüm oldu. Unreleased toplayıcısı insanların gözünden kaçmaz bu tip şeyler. Misal, Star Wars fanı Chino’nun Queen Amidala’ya mehtiyeler düzdüğü Natalie Portman isimli şarkısı tekrar düzenlenip Live From The Stage diye saçma sapan birşeye dönüşütürülüyor. Al sana albümün 13. şarkısı.

Genelde basçı zaman zaman da klavyeci olan Rick Verret’in söylediğine göre bir sonraki albüm 2010 yılından önce olmayacakmış. Chino da onaylamış bu deklarasyonu. Bir dahakine insan gibi albüm yapın, yemeyin milleti.

Ofisyal : http://www.teamsleep.net
Myspace : http://www.myspace.com/teamsleep