Silkelenme vakti

Uzun zamandır dinlediğim en iyi all-female bandlerden biri The Like. Şu cümleyi kurarken derinlemesine çok düşünmedim ama hep kafamdaki grubu oluşturmayı başarmış bu dört hatun, yani nasıl olması gerekiyorsa o. Garage gitarlar, new wave bir sound ve çok yönlü bir vokal.

“Release Me” bu yılın en iyi albümleri arasında gösterilecek takvimler Aralık sonunu gösterdiğinde buna eminim. Aynı zamanda son albümleri olan bu yapıtta yukarıda saydığım özelliklerini sonuna kadar gösteren bu dört sevimli hatun aynı zamanda Nil Karaibrahimgil vari liriklerle de insanı kırıp geçiriyor, dinlerken sürekli 70lerde pop yapan eski seslerimizi hatırlatıyor, nakaratı dinledikten sonra Seyyar Taner‘in “yıllardır gülmedi yüzüm bir an” diye girmesini bekliyorsunuz.

Hangi fotoğraflarını koysam diye uzun zaman düşündüğüm bu birbirinden güzel Los Angeles’lı arkadaşların albümü yılın işlerinden biri, fazla uzatmaya gerek yok, Downtown Records yılın işlerinden birini kotardı yine. Amy Winehouse‘un “Back To Black“ini yaratan ünlü prodüktör Mark Ronson‘un da ismini telaffuz etmezsek büyük günaha gireriz. Yaz aşklarının hayalkırıklığını yaşayan kadın okurlarımız için geliyor, “Wishing He Was Dead“.

Haber niteliği taşıyan basit bir blog yazısıyla “Diamond Eyes“ı geçiştireceğimi okurları utandırmanın vakti geldi. “Saturday Night Wrist” ile grubun fanları bunu saymıyoruz demişlerdi. Bence o albüm de fena değildi ama nedense iyi tepkiler alamadı hiç. 2006′nın sonunda çıkan bu albüm grup üyelerinde de benzer bir etki bırakmış olacak ki 2007 sonunda yeni bir albüm yazmaya başladılar adı “Eros” olarak belirlenecek olan ancak tam o zamanlarda bassçı Chi Cheng‘in geçirdiği trafik kazası her şeyi alt üst etti. “Eros” grubun fanları için halihazırda efsanevi bir altıncı stüdyo albümüdür hala.

“Diamond Eyes“ta bass’ı Quicksand’tan Sergio Vega çalmış. Quicksand, Gorilla Biscuits‘ten tanıdığımız Walter Schreifels‘i de kadrosunda bulunduran post-hardcore grubu. Soundlarındaki alternative metal havasıyla da aslında Deftones‘a çok uzak değil yaptıkları müzik. Bu bilgiler bir yana Chi Cheng‘in eksikliğini çok hissettirmemek için midir bilmiyorum, Stephen Carpenter‘ın gitarları bu albümde epey sert ve bass üzerinde epey dominant. “Around the Fur” albümündeki bol distortionlı Deftones havasına geri dönüyoruz bu albüme desek abartmış sayılmam.

2000′li yıllarda çıkan en iyi albümlerden biri olan “White Pony” ile kıyaslanabilecek kalibrede bir albüm “Diamond Eyes“. Albüm öncesi Chino Moreno yaptığı açıklamalarda olabildiğimiz kadar optimist olacağız bu albümde demiş, sonuna kadar hissettiriyorlar o duyguyu insana. Misal bendeki etkisi dinlediğim süre boyunca yaz tatili planları yapmamı sağlamak olarak ortaya çıktı. Liriklerde de Deftones olgunluğundan bir Polyanna maskesi takmış Chino Moreno‘yu farkediyorsunuz. Albümde kötü ya da averaj şarkı yok, tamamı ile bir Deftones klasiği. İlk single olarak “Rocket States“in seçilmiş olması enteresan, sanırım albümdeki sound’u en iyi özetlediği için o şarkı seçilmiş. Başta “Beauty School” olmak üzere, Chino Moreno‘nun vokallerde tavan yaptığı “974-EVIL“, “Risk” ve diğerleri… İnanın hangi şarkıları sevdin derseniz tracklist’i yazmam gerekir buraya.

“Diamond Eyes” müzik tarihinin en iyi alternatif rock albümleri arasında yerini alacak ve bu albüm sayesinde Deftones dünyanın benim için en iyi grubu olma geleneğini de sürdürecek. “Saturday Night Wrist” sonrası daha hafif, daha enstrümental dokunuşlu bir albüm bekleyenlere bu zaman da böyle de albüm yapılır diyecek kadar iddialı bir albüm. Foo Fighters, Velvet Revolver, Stone Sour, Alice In Chains gibi gruplarla çalışmış olan prodüktör Nick Raskulinecz‘e de hakkını verelim. Özellikle “Beauty School” gibi klasikleşecek bir şarkıda onun büyük payı olduğunu düşünüyorum.

Albüm 4 Mayıs 2010′da piyasaya çıkacak, Frank Sinatra‘nın kurduğu ve bir Warner Bros. alt şirketi olan Reprise Records etiketiyle. Albümün yakalayacağı ticari başarıyı gerçekten merak ediyorum. Uzun zamandır hem heavy hem de melodik esintilerin estetikliğinden uzak kalmış Amerikan müzik piyasasının coşmasına sebep olabilir bu albüm, ama ne olursa olsun “Diamond Eyes“ta emeği geçen herkesi, hatta kaydın yapıldığı stüdyoya çay taşıyan kişiyi, ortaya çıkan bu başyapıttan dolayı kutlamak lazım.

Japonlar teknolojide dünyanın bir numarası olurken Kanadalılar manevi değerler üzerinde durup köklerinden gelen sanatçı ruhla birlikte ambient janrında kulakları erekse edici eserler ortaya çıkaracak müzisyen bir nesil yetiştirdiler. Kanadalı bir müzisyen olsam ben de büyük ihtimalle böyle bir müzik icra ederdim. Emotive genç kitlelerin debut albümüyle tapması gereken ama tahminimce henüz varlığından çoğunun haberdar olmadığı Secret and Whisper ikinci albümüyle gecikmeli olsa da aramızda, bu lafların üstüne albümün adının “Teeange Fantasy” olduğunu ekleyeyim. Yine emotive akışla giden post-hardcore ve klasik alternative rock öğeleri ve bunların arasında geçişlere müzikal anlamda üst seviyelere çıkaracak şekilde eklenmiş ambient kısımlar. Debut albüm “Great White Whale“i sevenler bu albüme tapabilir, o albümle grubun fanı olanlar ise muhtemelen ikinci albüme secdeye yatar. Atmosferik yoğunlaşmanın bol, duygusal kıpraşmalarının yırtıcı olduğu, vokal Charles Furney ile daha bir tat kazanmış, tadından yenmez nefis bir albüm “Teeange Fantasy“.

İcra ettikleri müzikte iki iki daha beş etmeyen gruplar vardır, Coheed and Cambri onlardan biri bence. Vokalin saçları güzel diye rüzgarına kapılan her ergene bu ne lan diye uçurtacak da güce sahipler aynı zamanda. “Year of the Black Rainbow” grubun geri dönüş albümü oldu. Geri dönüşleriyle birlikte albümün giriş şarkısının ardından gelen “The Broken” ve “Guns of Summer“ın verilen aranın gruba kazandırdıklarını işitiyoruz. Claudio Sanchez‘in bu arada üzerinde yoğunlaştığı solo projesi The Prize Fighter Inferno‘nun soundunda bu albümle benzerlikler olduğunu belirtmek gerek.  Grubun geldiği noktayı tahmin edebilecekler fanları utandırmayacak bu beşinci stüdyo albümü grubun diskografisinde ilk üç içinde bir yere yerleştiririm desem albüm hakkında bütün düşüncelerimi özetlemiş olurum sanırım.

Yıl 2010 olduğunda hala bu grubu dinliyor olacağımı biliyordum. Darbeli mood swinglerle dinleyicileri coşturup yerine dibine soktukları “Diamond Eyes” adlı albümle geri döndü Sacramentolu arkadaşlar.  Hoş ne yapsalar dinleyecektim ama spuıtnikmusic.com yazarına “better than white pony” yazdıracaklarını tahmin etmiyordum. Albüme ismini veren şarkı için bir youtube araması yapıp güzel bacaklı hatunları izlemek mümkün. Deftones’un son albümünü anlatmak için kelimeler yetersiz deyip hani belki okurlar da yine buralara gelirler -ilki inanılmazdı- diye yıkama yağlama yapıp sözlerimi bitiriyorum. Özetle; Deftones ile arzular şelale yine.

Lao Che Polonya’nın pek sevilen gruplarındandır. Orada çok sevilirken buradan niye sevilmesin değil mi? Crossover ile başlayan müzik yaşamları alaşımına fol karışmış enteresan bir alternatif müzik alaşımına dönüşmüş zamanla. Dinlemesi epey zevkli aslında, last.fm sıralamalarında en üstte olan şarkıları bizi yanıltmıyor.

Meksikalıların en tuttuğu gruplardan biri Cafe Tacuba. Amerika’nın kuzeyi ve güneyi dahilinde de oldukça popülerler hatta grammyleri bile var. Janrasal açıdan da daldan dala atlamış gruplardan biriler aynı zamanda. Akustik Latin müziğinden hiphop’a, oradan pop rock’a hemen hemen her türde yapıtları var. Ben özellikle indie parçalarını seviyorum bu grubun. “Dog: God” kanımca sözün bittiği yer.

Jared Leto bu grubu kurduğunda sarışındı. Zaten o döneminden bahsedeceğim grubun. “A Beautiful Lie“daki bütün şarkıları grubun Purevolume sayfasına verildiğinde ilk dinleyenler biri olmuş ve soundun tamamen zamanın trendi olan emoya kayıp gidişi karşısında şaşırmamış fakat üzülmüştüm. Grubun self-titled debut’suyla dinlemeye başlamışken yerli müzik kanallarının VJlerinin bile son zamanlardaki favorileri arasına girmesi takip etti bunu. İlk albümden sonra soranlara elektronik altyapılı progressive rock yapıyoruz diyorlardı, ben nu-metal diye dinliyordum. Sonradan farkına vardım ki dedikleri doğruymuş.

Yıllarca düşünsem bu hatunların iyi bir metal albümü yapacağını düşünmezdim. Tarzsal olarak metalcorea yapılan kayış sayesinde albümde modern metal müziğin ürünlerini daha çok görüyoruz. Son derece kaliteli ve oturaklı sololar ile scream-clean arası gidip gelen müthiş vokaller birleşerek ortaya dinlebilecek şeyler ortaya çıkıyor. “My Plague“, “Forgive and Forget” ve “Ready Aim Riot” üzerine gidilip metal marşı haline getirilebilecek parçalar. Hatta grubun geçmişte yaptıkları düşünülürse ağızları açıkta bırakabiliteleri de yüksek.

Blabbermouth yazarı Keith Bergman yeni Megadeth albümünün bir reggea plağı olmasına rağmen Kittie‘nin yaptığı albümün bu denli iyi olmasını 2009′un metal müzik dünyasındaki en büyük şoku olarak namlandırıyor. Hakikaten ben de çok şaşırdım.

I don’t think the world will be ready for this album.

Slipknot vokali Corey Taylor son albüm “All Hope Is Gone” çıkmadan önce albüm hakkında böyle konuşuyor. Adamın teki ise böyle cevap veriyor:

Then why the f**k do you release it?

No more stories
Are told today
I’m sorry
They washed away

No more stories
The world is grey
I’m tired
Let’s wash away

Albüm Brooklyn’de Muse, Glasvegas, Nine Inch Nails gibi gruplarla çalışman olan ünlü prodüktör Rich Costey ile kaydedilmiş. Zaten bilindiği üzere grubun elemanları geçen sene boyunca Kopenhag ve New York arasında mekik

dokudu. Bu esnada harika bir albüm ve konserlerde kullanacakları harika animasyonlar hazırlamışlar.Albümün dağıtıcısı ise Sony Music.

Grup bu albümde shoegaze ve progresif elementlerle dans eden bir rock müzik icra etmiş. Bu deneysellik grubun eski albümlerinde de vardı demeyin. Albümü dinlemeden bu yorumu yapmak dereyi görmeden paçayı sıvamaktır. Şarkı sözlerinde epik öğeler yerine eğlenceli terimler ve tamlamalar kullanılmaya çalışılmış, çok bariz belli oluyor bu. Albümden çıkan ilk single “Introducing Palace Players” için harika bir video çekilmiş, bol animasyon içeriyor tahmin edildiği üzere. Albümün son kısımlarındaki şarkılar neden bana daha ambient geldi. İnsanı dinlediği şeyin içine gömüp tıkıyor bu, bence iyi bir taktik.

Mew en çok Muse ile karşılaştırılan bir grup. Belli ki onların izinden gidiyorlar ve zamanlarını en güzel şeyleri ortaya çıkarmak için harcıyorlar. Albüme mükemmel diyemem, alışagelmiş tabirimle mükemmele yakın diyeyim ama albüm için sarfedilen bir senelik emek alkışı hakediyor ve Mew‘ü dünyanın en iyi grupları arasında sokmaya yetiyor. Sözlerimi bitirmeden parça listesini vereyim de tam olsun;

01 New Terrain
02 Introducing Palace Players
03 Beach
04 Repeaterbeater
05 Silas the Magic Car
06 Cartoons and Macramé Wounds
07 A Dream
08 Hawaii
09 Vaccine
10 Tricks of the Trade
11 Sometimes Life Isn’t Easy
12 Reprise

Resmi Site: www.mewsite.com
Myspace: www.myspace.com/mew

Zamanında en çok dinlediğim gruplardan biriydi Taproot. Nu-metalin ABD’de en çok dinlenen müzik türü olduğu zamanlarda onlarda piyasanın epey ekmeğini yemişlerdi. Artık albüm satışları 100,000′i geçmeyen bir grup olsalar da kendilerine hala büyük saygı duymaktayım, özellikle de “Gift” albümlerinden ötürü.

Grubun ilk albümünü çıkarışı ise epey çetrefilli olaylar dizisinden oluşuyor. İlk olarak Limp Bizkit vokali Fred Durst tarafından keşfediliyorlar. Fred, onları Interscope Records ile anlaşma yapmaya ikna etmeye çalışıyor. Bizim Michigan’lı elemanlar ise Atlantic Records ile anlaşıyorlar. Fred Durst daha sonra vokal Stephen Richards‘ı arayıp telesekreterden bir yığın küfür diziyor. Bu küfürler MTV’de milyon kez yayınlandı, merak edenler arşive baksın hatta ben o zamanlarda her MTV’yi açtığımda Fred Durst‘ü elinde telefonla küfür ederken görürdüm, şov amaçlı yapıyordu herhalde. Bu anlaşmazlıktan diğer bir başı yanan grup System Of A Down idi. Fred, Taproot elemanlarını onların ayarttığını düşünüp SOAD’ı Family Values 1999 line-up’ından çıkardı, yerine eklenen grup Staind idi. Hatırlatalım, Fred Durst benzer sorunları Cold ile de yaşamıştı, anormal bir şey değil yani.

2000′de “Gift” albümü çıktı, grubun halihazırda sürekli dinlediğim tek albümüdür. Jack Osbourne‘un da aracılığıyla Ozzfest‘te kendilerine yer buldular daha sonra. Ozzfest o sıralarda sadece çok şanslı nu-metal gruplarının seçkin gruplar olma yolunda ilk adımları attığı festivalld. Bu festivalin meyvesini 2002′de çıkardıkları “Welcome” albümü ile yediler, çünkü albüm yarım milyon satmıştı. Türe ilginin azalmasıyla onlar da sound değişikliğine gittiler. 2005′te “Blue-Sky Research” ve 2008′de “Our Long Road Home” adlı bir garip alternatif rock albümü geldi.

Bir dönemin müziğine damgasını vuran isimlerden biri olmuş bir grup Taproot, ülkemizde de hatrı sayılır bir fan kitlesine sahip idiler. Şarkı sözü yazma konusundan bence çok alt sıralarda biri grup idiler ama yine de onlardan bir dörtlükle bitireyim.

This song is a poem to myself, it helps me to live
In case of fire break the glass and move on into your own
your own

Resmi Site: http://www.taprootmusic.com
Myspace: http://www.myspace.com/taproot

Ortaya çıkardıkları nu-metal türü, sattıkları milyonlarca albüm ve peşlerinden sürükledikleri jenerasyonla müzik tarihinde kendine önemli bir yer edinmiş California’lı grup Korn yeni stüdyo albümünün kayıt çalışmalarına başladı. Nu-metalin kilometre taşı olmuş prodüktör Ross Robinson‘ın Twitter’dan verdiği habere göre iki şarkının davullarının kaydı bitmiş bile. Bu arada grubun kayıtlarda dört kişi olarak bulunduğu ekleyelim (vokalde Jonathan Davis, gitarda James Schaffer, bassta Reginald Arvizu ve davuldu Ray Luzier). Jonathan Davis’in açıklamalarına grup köklerine bir geri dönüş yaşayacak bu albümle. Oldschool Korn sound‘unu yeni haliyle dinleme fırsatına kavuşacağız açıkçası. Nu-metalin popülaritesi bitmiş ve türün grupları listelerden bir bir düşmüş olduğu halde Korn‘un böyle bir atılım yapması oldukça cesurca. Frontman‘in fanları heyecanlandıracak açıklamasını aynen paylaşıyorum;

It’s gonna be very raw, it’s gonna be old school like the first KORN records. Basically, it’s gonna be recorded as a four-piece band, with just Munky on guitars and Fieldy and  and me. We really want to go back to that old-school vibe. It was just really intense and emotional and, you know, I have a lot of built-up aggression toward certain things that I need to get out for this record.

Daha fazla heyecan için videoyu izleyiniz.

Korn – new album video teaser

90′larında başında sırtında hırkayla gezen adamlardan değildim ama grunge sevgim eskilere dayanır biraz. Pearl Jam dinlemem de “Jeremy” adlı videolarını izlememle başlamıştır, bugüne kadar sürdü. Bugün çıkaracakları dokuzuncu albümden “The Fixer” adlı yeni singlelarını yayınlandılar, dinlemek için www.myspace.com/tenclub adresine göz atmanız yeterli. Grubun çıkaracağı albümün adı “Backspacer” olacak. Grup CD ve 180 gramlık vinyl formatında basılacak, ayrıca resmi sitelerinde beyaz vinyl versiyonu da bulunacakmış albümün. 24 sayfalık bir booklet ve Tom Tomorrow imzalı bir kapağı olacak albümün 20 Eylül’de yayınlanması planlanıyor. Bu arada ilk single “The Fixer“ın Major League Baseball All-Star Game yayını esnasında çaldığını ve bugün (20 Temmuz) itibariyle de ulusal ve lokal pekçok Amerikan radyo istasyonunda çalmaya başlayacağını sözlerimize ekleyelim.

ve son olarak “Backspacer” tracklist’i:

01. Gonna See My Friend
02. Got Some
03. The Fixer
04. Johnny Guitar
05. Just Breathe
06. Amongst The Waves
07. Unthought Known
08. Supersonic
09. Speed Of Sound
10. Force Of Nature
11. The End

Bir başka yıldızı parlayan Kanadalı grup; Wolf Parade. Başarılı beş müzisyenden oluşan bir indie-rock grubu Wolf Parade.

Aslında grubun kuruluş hikayesi oldukça ilginç. Her şey, Greanadine Records’tan Alex Megelas’ın eski Frog Eyes üyesi Spencer Krug’a götürdüğü teklifle başlıyor. Krug, üç hafta içinde bir grup oluşturup sahneye çıkacaktı. Önce Atlas Strategic’in eski üyesi ve aynı zamanda yakın dostu olan Kanadalı gitarist Dan Boeckner ile bir araya gelip Krug’un dairesinde şarkı yazmaya başladılar. Bir süre drum machine kullandılar. Ancak daha sonra Krug, Arlen Thompson’ı baterist olarak gruba davet etti. Grup, tam kadro olarak ilk provasını, ilk performansından bir gün önce yaptı. Tur boyunca Wolf Parade kayıtlar yaptı ve 2003 yılında, kendi adını taşıyan dört şarkılık ilk EP’sini yayınladı.

2004 yılında, Hadji Bakara, Wolf Parade’e katıldı. Aynı yıl içerisinde, grup ikinci bağımsız, kendi adını taşıyan altı şarkılık EP’sini yayınladı.

Dante DeCaro (eski Hot Hot Heat üyesi), 2005 yılında ikinci gitarist ve perküsyonist olarak gruba dahil oldu. Wolf Parade, Modest Mouse’tan Isaac Brock’un desteğiyle Sub Pop ile anlaşma imzaladı.

Eylül 2005’te, grup, ilk albümü olan “Apologies to the Queen Mary“i Sub Pop etiketiyle yayınladı.

Ve Wolf Parade, 2008’de, yine Sub Pop etiketiyle yayınlanan albümleri “At Mount Zoomer” ile tekrar karşımızda.

Albüm, Arcade Fire’ın sahibi olduğu Petite Église adlı bir kilisede kaydedildi. Prodüktörlüğünü de grubun bateristi Arlen Thompson üstlendi. Bu sefer “Apologies to the Queen Mary” üzerinde etkisi bulunan Isaac Brock tamamen “dışarıda” tutulmuştu.

Albümdeki şarkıların sözleri Arcade Fire’ın genel yapısı ile paralel sayılabilir. Cenaze törenleri, şehirler, hayaller, hiçbir anlam ifade etmeyen şeyler…

“Soldier’s Grin” ile oldukça güzel bir giriş yapılıyor albüme. Başlangıçta klavye ve gitar tonları ile tutup çekiyor kendine. Ve Boeckner sesleniyor: “In my head, there’s a city at night”, diyerek. Bizleri kendisine hayran bırakan o tedirgin ve çaresiz tonla devam ediyor ve “This place here is no friend of mine” diyerek şarkının bütün iyimser havasını bir anda silip atıyor. Ardından “Call It A Ritual” ile Krug dinleyiciyle buluşuyor. Belki sesi, Boeckner’e göre daha az “rahatsız edici” ama en az onun kadar içine işliyor dinleyenin. Ve “Language City”, “We’re tired, we can’t sleep” sözlerini kazıyor aklımıza Krug ve Dan.

Albümün belki de en göze batan çalışması geliyor; altı dakikalık, altıncı şarkı: “California Dreamer”. Gerçekten çok güzel söz ve müziğe sahip. “And I just thought I might have heard you on the radio but the radio waves were like snow.” diyerek çaresizliğin en güzel halini anlatıyor bize.

“An Animal In Your Care” ise dikkat çeken bir başka çalışma. “And when I die, you can put on costumes – in the style of the clothes I wore and sing the songs your lover taught you” adeta öğüt niteliğinde sözler. Kapanışı ise yaklaşık 11 dakikalık son derece güzel bir çalışma olan

“Kissing The Beehive” ile yapıyor albüm. Krug ve Dan’in birlikte yazdıkları tek şarkı olması da bunu ilginç kılıyor.

“At Mount Zoomer” ile birlikte Wolf Parade, kendilerini bize sevdiren o tarzını korumuş ve ilk albümle gelen başarının ardından çoğu grubun yakalandığı ikinci albüm sendromuna yakalanmadan oldukça kaliteli bir çalışmayı önümüze sunmuş.

White Rabbits bozuk ritimleri ve alışılagelmedik ikincil bestelerin korusu olmuştur hep. Son çıkan albümleri “It’s Frightening” ile olayı bambaşka bir boyuta sürüklüyorlar. Baştan söylemeyelim ki çömezlik gayretlerinin müziklerine yansıdığı dinleyicinin ruhunu kıpırtadan nameler eksik bu albümde ama artık dinleyici daha çok zorlayacak dallı budaklı bestelerle geri döndüklerini de eklemeliyim.

Debut albüm “Fort Nightly“den sonra elbette ki beklentilerim yüksekti gruptan. Zira eski çömez olarak kabul etmeyenlerdenim artık onları. Grup kesinlikle şarkıları kaydederken bestelere, şarkı yapılarına ve enteresan aranjmanlara ağırlık vermiş. Kanımca sadece zevk için değil, artık derin müzisyeniz mesajı vermeye çalışmışlar bu hareketlerinle. Derin müzisyen nasıl olur diye bana sormayın, albümü dinleyin.  Elemanlar arasındaki uyum ve işbirliği anlayışı da profesyonelleşme konusunda White Rabbits’in önemli adımlar attığını gösteriyor. Debut albümden “Kid on my Shoulders,” “Navy Wives,” ve “While we go Dancing” gibi şarkılar Stephen Patterson‘ın harika vokalleriyle başarılı şarkılardı. An itibariyle kritize etmekte olduğum son albümde ise hem Stephen Patterson‘ın şarkı söyleme yeteneklerini geliştirdiğini, hem de grup elemanların enstrüman hakimiyetiyle bu sesi kaldırabilecek düzeyde müzik yapabildiğini gördüm ben.

Albümün açılış parçası “Percussion Gun” debut albümden ikinci albüme aralıksız geçiş yapma fırsatı veriyor dinleyiciye. “Company I Keep” hoş bir down-tempo tonuna sahip hit adayı, ayrıca albümün en çılgın şarkısı “The Lioness“a geçiş yapmak için de harika bir dinleti. “Midnight and I” çift soluklu bariton vokalleri ve vasi gitar nota düzeniyle bana göre albümün en iyisi.

Bambaşka bir güzelliği de sunuyor bu albüm. Kayıtlar aşamasında ses mühendisliğini kimin icra ettiğini bilmiyorum ama harika bir stereofoniklik var kayıtlarda. Ortanın biraz altı bir kalitede bir kulaklık ile bu albümü dinlerseniz kendini stüdyoda hissetmemeniz kaçınılmaz. Saatlerce canlı performanslarını izleyip ayakta beklemekten iyi midir bilmiyorum ama en azından Türkiye’de çalma ihtimalleri şu an çok düşük gözüktüğünden bu bahsettiğimi denemenizi öneriririm.

White Rabbits müzik yaparken ampirik çalışmalara devam edecek mi yoksa müzik hayatları boyunca bize bu son elde ettikleri soundu mu dayatacaklar, kendi kendime albümü dinledikten sonra soruduğum soru bu. Müzikal olgunluklarının bu albümle iyice göz önünde bulunduğunu ve bizlere debut albümde sunulanın bu albümde bulunamayacağını da sözlerim eklerim. Uzun bir yol düşünün ve yolun ikinci bölümünün başladığını hayal edin. Etrafınızda gördüğünüz şeyler yolun ilk kısmında göreceğiniz şeylerde tamamen farklı olacaktır. Bu laf salatasıyla da durumu özetleyebilmenin mutluluğunu yaşıyorum.

Track List:

1. “Percussion Gun”
2. “Rudie Fails”
3. “They Done Wrong / We Done Wrong”
4. “Lionesse”
5. “Company I Keep”
6. “The Salesman (Tramp Life)”
7. “Midnight and I”
8. “Right Where They Left”
9. “The Lady Vanishes”
10. “Leave It at the Door”

• Label: TBD Records
  
• Ofisyel: WhiteRabbitsMusic.com
  

Bazı grupların öyle yaratıcı isimleri var ki insan okuyunca inceden tebessüm ediyor. Mesela, Accidental Decapitation Through Masturbation. hahaha. Jesus On Extacy var, ironik tarafından. Gülüyoruz bunlara, ama Margot and the Nuclear So and So’s‘a anlam veremiyoruz. Margot, The Royal Tenenbaums‘taki Gwyneth Paltrow ve sigarası oluyor. Neden öyle diyorum? Çünkü fim boyunca bir kere bile bırakmıyor hatun elinden sigarayı. Nuclear, Bush‘un çok ağzına yakıştığı için seçiliyor. Melezlediğiniz vakit, Margot and the Nuclear So and So’s. İyi kayıtlar yapan bir grup için çok büyük talihsizlik olarak görüyorum bu tür bir ismi.

2006 kaydettikleri debut’yu sonrası önü açılan ve yerel bir plak şirketinden Virgin Records‘a terfi eden grup olgunlaşma döneminde kaydettiği EP’si ile kendisine kitle yaratmayı başarıyor. 2008′de Animal – Not Animal ikilisini piyasaya sürerek indie evreninde yerlerini sağlamlaştırdılar. “Broadripple is Burning” ve iki albümde de bulunan “A Children’s Crusade On Acid” gibi of çektiren şaheserle dolu iki albümün kesişimi oldukça yoğun duygular yüklü.

Bu arada Richard Edwards sonraki 3 albümü hiç tanımadığı insanlar üzerine yapmayayı düşünüyormuş. Elinizde kendinizle ilgili ne var ne yoksa (aşk mektupları, fotograflar, röntgen filmleri) Richard’a gönderirseniz, bu 3 insandan biri olabilirmişsiniz. Ben şahsen Bergama’nın protest kimliği Oktay Konyar için kaydedilmiş bir albüm isterim.

Margot and the Nuclear So and So’s – A Children’s Crusade On Acid

Sarah settle down,
put your helmet on
walk through streets of gold
with cigarettes you hand rolled
i don’t know you
and I don’t owe you a thing
…

Ofisyel : http://www.margotandthenuclearsoandsos.com
MySpace : http://www.myspace.com/margotandthenuclearsoandsos

Depeche Mode hakkında bir şey diyeceğim yok. Türk dinleyicileri için çok önemli bir olay buraya gelmeleri. Daha önce zannedersem bir kez Abdi İpekçi Spor Salonu‘nda, bir kez de Turkcell Kuruçeşme Arena’da çalmışlardı. Tour of the Universe ile birlikte bu üçüncü gelişleri oluyor Türkiye’ye, daha doğrusu İstanbul’a.

Konserin mekanı SantralIstanbul, Efes Pilsen One Love 7 ile test etmiştik, onaylamıştık. En iyi Depeche Mode konserlerinden biri olmaya aday mekan seçimi sayesinde. Konserin organizatörü Binboamania ise müzik eleştirmenleri tarafından sağlam referanslara sahip olarak görülen bir şirket, eminim yine eksiksiz olacaktır her şey.

• Ayrıntılı Bilgi: http://www.touroftheuniverse.net
• Biletix: http://www.biletix.com/event.htm?id=KLDM1

Yazının başlığından anlaşılacağı üzere “White Pony” albümünün giriş şarkısı “Feiticeira“dan bahsedeceğim bu kez. Joana Prado (kendisi hemen sol tarafta)adlı Brezilyalı bir hanımefendiye dair olabileceği yazıyor nette, bu bayanın nickname’i ise Portekizce’de “cadı” anlamına gelen “Feiticeira“. Pekçok Deftones parçasında olduğu gibi bu parça da insana duygusal gelgitler yaşatır. Zirveye yükseltir, dibe sokar. Erkeklerde libido yükseltir, kızlara striptiz yaptırır.

Müzikal olarak şarkıdan ne kadar bahsetmem gerek bilmiyorum ama yine fantastik davul bölümleri mevut. Teknik kısmına fazla girmeden bir ekşisözlük yazarının konu hakkında fikrine danışıyorum…

şu alemlerde yapılmış en bi güzel gecenin köründe sokaklarda sarhoş sarhoş kendi etrafında dönüp bağırarak söyleme şarkısı. arada düşmek falan da lazım.

Lafı fazla uzatmadan Chino Moreno‘nun şarkı hakkında yaptığı yoruma da değinmek lazım.

The working title was New Murderer, the name itself is some Brazilian name that I read in a magazine and just liked. It’s loosely based on the scenario of being taken captive. It’s completely fictional. I want people to listen to it and feel like they’re in the situation, because I do put myself in the story. It’s up to the people to listen to it and figure out whether I’m enjoying myself or not, even though it sounds a little eerie

Parçanın adı “New Murderer” olarak kalsaydı bu kadar vurucu olur muydu, sanmıyorum. Sanırım blogda bizim Battlestar Galactica serisiyle yakaladığımız gibi bir hava yakalamış olmalı Deftones elemanları. Her şeyin sonunda yine de tarihe geçecek bir melodi birikimi ortaya çıkıyor. En azından benim için öyle, 40 yaşımda da dinleyeceğimden eminim bu şarkıyı, ve tabi Deftones’u…

 Sözleri de vermek lazım tabii…

stop i’m drunk
but i’m off my knees
the police stopped chasing
i’m her new cool meat
she pops the trunk
and she removes me
and a machine that takes
pictures of us
now my jaw and my teeth hurt
i’m choking from gnawing on the ball
and just before i come to move to
the back of the car she makes me
touch the machine
new murderer
first untie me
untie me for now
you said you would, right?
and you were right
(soon i’ll let you go)
soon this will be all over
well i hope soon
she sang
so she sang
(soon i’ll let you go)

Team Sleep, Deftones’dan tanıdığımız, bildiğimiz, her fırsatta saygı duruşunda bulunduğumuz Chino Moreno ve lise yıllarındaki badisi Todd Wilkinson tarafından kuruldu. En az Mike Patton kadar proje insanı olan Zach Hill, Radiohead’den Johnny Cash’e kadar birçok isimle çalışmış olan DJ Crook ve basist Rick Verret’ın da gruba katılmasıyla Team Sleep’in kayıt yapmaması için hiçbir neden kalmadı.

Tembellikten mi yoksa Chino’nun trip-hop olaylarına yabancı olmasından mı bilinmez, ilk hard-copy işlerini ilk defa 2003 yılında Matrix : Reloaded’ın soundtrack albümünde görebildik. Bu albümdeki The Passportal ya da streaming müzik dinleyecisinin bildiği adıyla Appollonia, Team Sleep grubunun varlığının tek ispatıydı.

2005 yılında klişeyi bozmayarak çıkardıkları kendi adını taşıyan ilk albümlerinin kayıt aşamasında Chino’ya yardımcı vokal olarak vaktiyle Zach Hill ile dirsek temasında bulunmuş Pingback’ın vokali Rob Crow da geldi. 5 yıllık bir müzikal kasıntının meyvesi daha önce Myspace’de yayınlanmış parçaların remastera uğramış hallerinden oluşan bir albüm oldu. Unreleased toplayıcısı insanların gözünden kaçmaz bu tip şeyler. Misal, Star Wars fanı Chino’nun Queen Amidala’ya mehtiyeler düzdüğü Natalie Portman isimli şarkısı tekrar düzenlenip Live From The Stage diye saçma sapan birşeye dönüşütürülüyor. Al sana albümün 13. şarkısı.

Genelde basçı zaman zaman da klavyeci olan Rick Verret’in söylediğine göre bir sonraki albüm 2010 yılından önce olmayacakmış. Chino da onaylamış bu deklarasyonu. Bir dahakine insan gibi albüm yapın, yemeyin milleti.

Ofisyal : http://www.teamsleep.net
Myspace : http://www.myspace.com/teamsleep

Lisedeyken tarih derslerini pek sevmezdim ama az biraz geçmişe değinmekte fayda var. Thursday bugüne kadar çıkardığı albümlerle her çevreden müzikseveri tatmin edebilmiş bir grup değil kanımca. Peki grubun önemi nereden geliyor o zaman? Bence kapıyı açanlar onlar da ondan. Hali hazırda bir punk rock independent label’ı olan Epitaph Records ile çalışıyorlar ya da firmaya bol para kazandırıyorlar, ne derseniz diyin. Last.Fm dinlenme sayısına bakarsanız hatrı sayılırdan öte bir başarıya sahip olduklarını anlamamak kör ya da gerizekalı olmayı gerektiriyor. 10 yılda geldikleri nokta bu ve bir Thursday albümü elime geldiğimde ilk hissettiğim önemli bir grup dinlemek üzere olduğum.

“Common Existence” albümü için prodüktörlük koltuğunda Flaming Lips, Weezer, Mogwai ile de çalışmış olan Dave Fridmann oturmuş. Böylesine önemli isimlerle çalışmış bir stüdyoda-müzisyen-rahatsız ediciden(!) iyi bir şeyler beklersiniz elbet. Koyu bir Thursday fanını kesinlikle tatmin edebilecek bir albüm “Common Existence” ama ilk kez bu albümü dinleyerek Thursday’e başlayan biri asla grubun delisi olmayacaktır ilk üç şarkıdan sonra. Japon grup Envy ile çıkardıkları split albümden “As He Climbed The Dark Mountain“ı tekrar kaydedip yeni versiyonu albümde kullanmaları hoş olmuş ki en sevdiğim Thursday şarkılarından biridir. “Friends In The Armed Forces” adından anlaşılabilecek sosyal mesaj içeren bir Thursday şarkısı ve hoş durmuş bence albümde. Giriş şarkısı ve albümün bence gerçek hiti “Resuscitation Of A Dead Man” ve “Subway Funeral” ilk dinleyişlerimden sonra kulağımda en çok çınlayan şarkılar.

Kritiğimin son paragrafında genel bir değerlendirmeye varmam gerekiyor ve diyorum ki Thursday için averaj fakat tür için güzel bir çalışma “Common Existence” ve Thursday‘in başarısının devamını getireceği garanti. Koyu fanlar için vazgeçilmezliğini yitirmezler bu albümle ama daha iyisini de yapabilirlerdi. 

Unutmadan www.myspace.com/thursday den albümün bütün şarkıları dinlenebiliyordu, şansınız varken kısa zamanda deneyin derim.