Riffual’daki ilk yazıma, dünyanın yaşayan jazz efsanelerinden biri olan Pat Metheny ile  başlamak istedim. İlk kez Jim Hall ile 99’ da çıkardığı albümde “The Birds and the Bess” parçasını ve Jerome Kern’in “All the things you are” klasiğinin şiir gibi olan yorumunu dinledikten sonra, çalışılsa belki bu kadar iyi jazz müzisyeni olunur be oğlum! gazına gelmiştim ama derinlemesine inceleyince Pat Metheny’nin daha 19 yaşındayken Berklee College of Music’in en genç hocası olarak tarihe geçtiğini gördüm ve içkiye vurdum kendimi.

“Bright Size Life” albümü Pat Metheny’nin 1976 yılında , 22 yaşındayken çıkardığı ilk albüm. Albümde 6 telli ve 12 telli elektrik gitar kullanan Metheny’e,  bass gitarda Jaco Pastorius ve davulda Bob Moses eşlik ediyor. Çoklu amfi ve dijital delay line kullanarak elde ettiği chorus’lu ton, günümüzde bile artık en çok kullanılan jazz gitar tonlarından biri haline gelmekte.Albümdeki şarkıların incelemelerine baktığımızda görüyoruz ki “Bright Size Life”, karmaşık fakat akılda kalıcı soloları ve modal interchange konusu ya da ileri jazz akorları için kitap niyetinde hazırlanmış armonik yapısı ile her jazz muzisyeninin oturup kafa patlatması gereken muhteşem bir albüm.

Sakin ama kararlı başlayan vokalin tekrarlı liriklerine arkadan başka iki sesin daha katılması ve oturduğunuz yerde yer çekiminin ince ince azalması. Şekilli girizgâh yapmak için bu kafaları yapıyorum zannedeceksiz, ama EP’lerinin ilk parçası (“Stars”) girerken ellerimi açıp süzülmüşlüğüm var dolmuşun içinde. EP bünyemde bu tesiri yarattıysa uzunçalar ne haltlar yememe neden olur kestiremiyorum. Üstelik bu güzide müziği icra edenlerin alayı xx kromozomlu. Zaten grubu bağrıma basmamın bir diğer nedeni ise davulcusunun Shannyn Sossamon olması. Amma velakin kızcağız oyunculuk kariyeri nedeniyle fazla zaman ayıramaması nedeniyle davula da klaveye de Stella Mozgawa bakıyor. Bu arada RHCP ile yollarının ayıran John Frusciante albüm kayıtlarında da Warpaint‘in ellerinden tutacakmış. Bu nedenle EP’de olduğuna nazaran daha fazla akustik gitar olacaktır diye tahmin ediyorum.

Aşağıdaki parça “I will break your heart to keep you from where all dangers start” şeklinde başlıyor, aman fazla tribe girmeyin.

Japonlar teknolojide dünyanın bir numarası olurken Kanadalılar manevi değerler üzerinde durup köklerinden gelen sanatçı ruhla birlikte ambient janrında kulakları erekse edici eserler ortaya çıkaracak müzisyen bir nesil yetiştirdiler. Kanadalı bir müzisyen olsam ben de büyük ihtimalle böyle bir müzik icra ederdim. Emotive genç kitlelerin debut albümüyle tapması gereken ama tahminimce henüz varlığından çoğunun haberdar olmadığı Secret and Whisper ikinci albümüyle gecikmeli olsa da aramızda, bu lafların üstüne albümün adının “Teeange Fantasy” olduğunu ekleyeyim. Yine emotive akışla giden post-hardcore ve klasik alternative rock öğeleri ve bunların arasında geçişlere müzikal anlamda üst seviyelere çıkaracak şekilde eklenmiş ambient kısımlar. Debut albüm “Great White Whale“i sevenler bu albüme tapabilir, o albümle grubun fanı olanlar ise muhtemelen ikinci albüme secdeye yatar. Atmosferik yoğunlaşmanın bol, duygusal kıpraşmalarının yırtıcı olduğu, vokal Charles Furney ile daha bir tat kazanmış, tadından yenmez nefis bir albüm “Teeange Fantasy“.

Geçen yılın en iyi post-rock albümlerinden birinin altına imzasını atıp beni de fan kitlesi arasına alan grup Scraps of Tape. Geçen yıl dediysem zannedilmesin  bu yıl dinlemiyorum “Grand Letdown“ı. Grubun diskografisine hakim değil ama 2004′te çıkardıkları debut albümü “Read Between the Lines at All Times” da zamanında pekçok dinleyicinin ve eleştirmenin ilgisini çekmiş.

Grubun yaptığı müzik post-rock için devrim niteliğinde dese abartmış sayılmam. Şu zamanlarda çok popüler olan math rock gruplarının genel alt yapısına kurulduğundan beri sahip olan grup, genel olarak post-rock gruplarının yaptığı şarkıyı yavaşça çalıp melodilerin kümülatif biçimde ilerlemesi gibi dinleyenin sabır taşını çatlatıcı aktiviteler yerine yumuşak-dreamy tınılarla agresif ve gürültü tonlar arasında gidip geliyorlar ki bu da müziklerinde math etkiden kaynaklanıyor. Tek ısınamadığım şey grubun vokali oldu bu zamana kadar, nedense post-rock gruplarının vokal kullanması bana kulak tırmalıyıcı geliyor, eğer çok çok iyi bir vokal değilse söz konusu olan.

Grubun albümleri A Tenderversion Recording ve Japon label Zanky Records tarafından release ediliyor. Ayarlayabilirseniz de sık sık turladıkları Avrupa’da bir konserlerine denk gelebilirsiniz. You.May.Die.In.The.Desert ve hemşerileri Solander grubun en çok birlikte turladığı iki grup.

Kuzey İrlandalı indie pop triosunun ilk albümü gelecekleri açısından türün pek çok dinleyicisini heyecanlandıracak nitelikte. Adamların memleketi turistik bir yer olunca da debut albümlerinin isminin “Tourist History” olması kaçınılmaz olmuş, neden kaçınılmaz olmuş orasını bilemedim. Bizim Bodrum’dan, Antalya’dan böyle gruplar çıkabileceğini sanmıyorum ama yine de Hande Yener‘i kabullenebilmemiz önemli bir adım.

Albümün kayıt aşamasıyla ilgili bilgiler vermek lazım. Londra’da Eastcote Studios‘ta kaydedilen albümün miksleri Phillipe Zdar‘ın yeni stüdyosunda yapılmış ki bu stüdyo daha önce sadece Phoenix‘in son albümü için kullanılmış ve o albüm Grammy ödülünü götürmüştü. “Wolfgang Amadeus Phoenix” adlı bu albüme 2009′un en iyileri arasında biz de yer vermiştik.

Okuduğum bir yorumda kronolojik oraları janrları sıralayan bir müzik eleştirmeni aynen şöyle söylüyor. Arz talep kanununa bağlı olarak bir müzik türü piyasada maksimum 5 yıl kalabiliyor. 80′lerde synthpop ve hard rock tüketilirken bunun yerini 90′larda grunge ve nu-metal aldı. İçinde bulunduğumuz 2000′li yılların müzikleri de radyoların pohpohladığı efektli vokalli R&B ve indie pop. Indie popun ne kadar popüler olduğunu anlamak içinse alışveriş merkezlerinde giysilerin arasında boğuluyorken kulağınızı birkaç saniyede tavandaki hoparlörlere vermek gerekiyor.

Kuzey İrlanda’da böyle bir albüm yapılıyorsa savaşın izleri artık tamamen siliniyor diyebiliriz. Hayata tamamen pozitif bakabilmek için herkese indie pop dinlemeyi ya da icra etmeyi öneriyorum. Albümün ilk birkaç şarkısı dışında zevkle dinlediğimi söyleyebilirim ama özellikle “I Can Talk” ile başlayan ve sonra dinleyiciyi kendine bağlayabilen başarılı bir albüm. Yılın en iyileri arasında olmasa da ilk albümünü çıkaran bir grup için umut verici. Türün ilgisiyseniz ya da ilgili olmak istiyorsanız mutlaka kulak verin.

Unutmadan, albümün harika bir kapağı var.

İcra ettikleri müzikte iki iki daha beş etmeyen gruplar vardır, Coheed and Cambri onlardan biri bence. Vokalin saçları güzel diye rüzgarına kapılan her ergene bu ne lan diye uçurtacak da güce sahipler aynı zamanda. “Year of the Black Rainbow” grubun geri dönüş albümü oldu. Geri dönüşleriyle birlikte albümün giriş şarkısının ardından gelen “The Broken” ve “Guns of Summer“ın verilen aranın gruba kazandırdıklarını işitiyoruz. Claudio Sanchez‘in bu arada üzerinde yoğunlaştığı solo projesi The Prize Fighter Inferno‘nun soundunda bu albümle benzerlikler olduğunu belirtmek gerek.  Grubun geldiği noktayı tahmin edebilecekler fanları utandırmayacak bu beşinci stüdyo albümü grubun diskografisinde ilk üç içinde bir yere yerleştiririm desem albüm hakkında bütün düşüncelerimi özetlemiş olurum sanırım.

Yıl 2010 olduğunda hala bu grubu dinliyor olacağımı biliyordum. Darbeli mood swinglerle dinleyicileri coşturup yerine dibine soktukları “Diamond Eyes” adlı albümle geri döndü Sacramentolu arkadaşlar.  Hoş ne yapsalar dinleyecektim ama spuıtnikmusic.com yazarına “better than white pony” yazdıracaklarını tahmin etmiyordum. Albüme ismini veren şarkı için bir youtube araması yapıp güzel bacaklı hatunları izlemek mümkün. Deftones’un son albümünü anlatmak için kelimeler yetersiz deyip hani belki okurlar da yine buralara gelirler -ilki inanılmazdı- diye yıkama yağlama yapıp sözlerimi bitiriyorum. Özetle; Deftones ile arzular şelale yine.

Sheffield çıkışlı punk dokunuşlu sevimli mi sevimli bir indie pop grubu the Long Blondes. 2004′te hayat bulan grubun Rough Trade Records etiketli “Couples“ı ağır taşı konumunda. Romantik geceleri eğlenceye başlamak için bir TLB CD’sini müzik setinize takmaktan daha iyi bir çözüm olamayacağı kanısındayım. Romantizm demişken vokaldeki hatunun homofobiye kaçan ilginç açıklamaları var, Google’dan aratınız.

Geçen sene metal alemi açısında tam bir sludge yılı olarak geçti arşiv sayfalarına ama geçen yıl dinlediklerimin arasında beni en çok vuran sludge grubu ne Mastodon ne de bir başkasıydı. Kylesa‘yı uzun zamandır yazmak istiyordum bloga, sonunda şansımı buldum ve bunu değerlendiriyorum. Decibel Magazine’in listesinde de albümleri harika bir yerde, benim için de öyleler. “Static Tensions” mükemmel bir albüm, Prosthetic Records tarafında release edildi bu albüm. Maalesef label hakkında fazla bilgiye sahip değilim. Dinleyici yormadan harika bir şekilde icra ediyorlar türlerini. Zamanında müzikle neden uğraşmadım hiç diye kızarım kendime ama eğer müzikle uğrasaydım yapmak istediğim müzik sanırım Kylesa‘nın yaptığı müziğe çok yakın olurdu. Dinlenilmesi, dinletilmesi farz olanlardan bu grup.

Amerika’nın tüysüz ergen gençlerince en sevilen müzik türü emotive post-hardcore grupları olsa gerek. Küçümsediğim düşünülmesin, ben de bir zamanlar Boysetsfire dinlerdim, ki hala dinlerim. PMToday de debut albümünü bu yıl içerisinde çıkaran Rise Records‘un çiçeği burnunda gruplarından bahsini ettiğim janra ait. “And Then The Hurricane” harika bir albüm kapağına sahip bir albüm. Albümü dinlediğinizde bu genç arkadaşların poplaşan türün içine yeteneklerini sergileyebildikleri progresif soslar da eklediğini duyabiliyorsunuz. Yetenekli insanları desteklemeye devam ediyoruz Riffual.Com olarak !

Yılın ilk çatışması 16 Mart akşamı Beyoğlu’nda gerçekleşecek. Tahmin edileceği üzere bu güzel aktivite de Riot Promotions tarafından düzenleniyor, yer yine Kemancı. Zamanında Terror‘ü para verip DVD’si alınacak tek grup ilan etmişliğim vardır kendimce, canlı performanslarının nasıl olacağını mevzusuna girmiyorum bu yüzden ama bilmeyenler için söyleyeyim, rakibi öpen bir gruptur.

Kıta insanlarının “next big thing” olmak gibi hırslarının olmaması çok erdemli bir hareket olsa da müzik dinleyicisi için de bir o kadar üzücü. Ruhunu plak şirketlirine satmamış Canberra‘lı bir çok grubun last.fm’de tek bir skropu dahi yok mesela. Hal böyle olunca etiketsiz grupların sosyal ağlara düşmeleri için uzun bir süreç gerekiyor ki denizleri aşıp bizlere ulaşabilsin.

Hoodlum Shouts diyorduk. Hepsi vokal yapabilen 4 kişiden oluşan post-punk grubunun “Horses and Human Hands” isimli EP’si 2009 Mayıs’ında dağıtılmaya başlanmış. Post-bir şeyler dedik diye Avusturalya’nın sıcacık yağmurlarnın altında uçuşan riffler ve tripli klavye paternleri gibi denyo lisanında bir sunum yapmayacağım. Grup verdiği röportajlarda Midnight Oil, The Drones gibi gruplardan etkilendiklerini dillendiriyor. Diğer taraftan “History’s End”deki vokaller bana felaket derecede Ian Curtisvari geldi. Diğer parçalarda ise country esintileri var, ama leş country değil. Nick Cave işi cilalı country. Kısacası grubun gideri var abi. Last.fm’de 300 skropta kalması da şaka gibi bir olay zaten. EP radyolara düşene kadar LP’yi çoktan basar bunlar. Kimsenin de ruhu duymaz.

Vokal Jemina Pearl Abegg‘in canlı performanslarda sağa sola koşarak ve bir de yukarıda gördüğünüz gibi çılgın atarak seyirciyi coşturması kesinlikle görülmesi gereken şey. Bir de dinlemesi gereken iki albüm bu genç müzisyen arkadaşlar tarafından kaydedilmiş. 2006′daki self/titled albümleri ve ve 2008′deki “Get Awkward” bu albümler, daha öncesinde de XL Records tarafından basılmış EPler mevcuttur arşivciler için.

Kısa boylu Japon hatunlarını böyle projelerde vokal olarak görmeye bayılıyorum. Satomi Matsuzaki‘nin 14 yıldır vokal ve bassist olduğu grubun bünyesinde Rob Fisk ve Greg Saunier var. 2004′teki “Milk Man” ve 2007′deki “Friend Opportunity“i epey sevmiştim. Beyoğlu’nda kafem olsa ikinci saydığım albümün ilk parçasını hergün çalarım, o fantezimi şimdi blog düzeyinde gerçekleştiriyorum.

Yukarıdaki adamlar 2012′de uzaylıların dünyayı istila edeceğini ve kıyametin kopacağını düşünüp intihar adamlar değiller tabi. Arkadaşlarla yapılacak müzik sohbetlerini katledecek bir isime sahip grubun üyeleri kendilerini. Biraların ıslatıp fıstıkların şenlendirdiği hiçbir ortamda “oğlum Big D and the Kids Table’ın son albümü olmuş” diyemem doğrusu.

Kendileri hakkında yazmamın sebebi Melt-Banana ile çıkardıkları split oldu esasında. Arşivde tesadüfen denk geldiğim splitten sonra bu adamların da blogda bir yazısı olması gerektiğine kanaat getirdim. Epey eğlenceli müzik icra ediyorlar, ska sevenler kesin dinlesin. Bahsettiğim splitte biraz daha metalik bir soundları var albümlerine göre bu arada.

Güzel grup, dinleyin.

Lise yıllarımda tanışamadığım için üzüldüğüm bir grup Melt-Banana. Hani bu müziği bana o zaman verselerdi acaba hayatımdaki olaylar ne yönde gelişirdi diye düşünmeden edemiyorum. 1992′de kurulmuş deneysel rock, grindcore, no wave, psychedelic, hardcore punk, post-punk gibi akımlardan etkilendiği albümlerinde net bir şekilde farkedilen bir noise grubu, aynı zamanda da Japonlara aşık olma sebebi. Japon zekasıyla death metal davulları ve olabildiğince çılgın riffler buluşuyor grubun müziğinde, üstüne bir de live messenger alert’i gibi ses çıkarabilen bayan vokali siz ekleyin. Kısaca dünyanın en güzel gürültüsü.

]]> http://www.riffual.com/05/01/2010/melt-banana/feed/ 0 Lise yıllarımda tanışamadığım için üzüldüğüm bir grup Melt-Banana. Hani bu müziği bana o zaman verselerdi acaba hayatımdaki olaylar ne yönde gelişirdi diye düşünmeden edemiyorum. 1992′de kurulmuş deneysel rock, grindcore, no wave, psychedelic, hardcore punk, post-punk gibi akımlardan etkilendiği albümlerinde net bir şekilde farkedilen bir noise grubu, aynı zamanda da Japonlara aşık olma sebebi. Japon zekasıyla death metal davulları ve olabildiğince çılgın riffler buluşuyor grubun müziğinde, üstüne bir de live messenger alert’i gibi ses çıkarabilen bayan vokali siz ekleyin. Kısaca dünyanın en güzel gürültüsü. Lise yıllarımda tanışamadığım için üzüldüğüm bir grup Melt-Banana. Hani bu müziği bana o zaman verselerdi acaba hayatımdaki olaylar ne yönde gelişirdi diye düşünmeden edemiyorum. 1992′de kurulmuş deneysel rock, grindcore, no [...] http://www.riffual.com/31/12/2009/since-yesterday/ http://www.riffual.com/31/12/2009/since-yesterday/#comments Thu, 31 Dec 2009 12:05:13 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1499

Uzun süredir Ankara’da önemli işler yapan bir topluluk Since Yesterday. An itibariyle kayıt teknolojisi olarak çok çok ilerideler, last.fm’de milyon kez skroplanıp onların seviyesinde olmayan grupları sayabilirim bu konuda. 2010 için de yepyeni merchandising ürünleriyle  giriyorlar, meraklılar http://www.myspace.com/sinceyesterdaytr adresine göz atsın. Yakın zamanda grubun ilk uzun çaları “The Artifical Truth” da çıkmış olmuş olacak ve albümün ardında ngelecek bir iki sağlam konserle kesinlikle uluslararası hardcore arenasında ismi saygıyla anılacak olan bir grubumuz olacak. Çok umutluyum, çok.

İyi bir müzik dinleyicisinin iyi bir gizli hit kategorisi bulunmalıdır. Söz konusu kategorimin en nadide isimlerinden biri The Astroglides. Etnik havalarda dolaşıp hardcore punk ve thrash dokunuşlu surf icra ediyor bu adamlar, hele bir de havalarına enstrümanları da ekledikleri bir “Turkish Delight” adlı parçaları var ki beni alıp çok uzaklara değil hemen Beyoğlu’na götürür her dinlediğimde. Keşke bu şarkı İstanbul’un tanıtım reklamlarında kullanılsa diye düşündüğüm de çok olur. Sshaking Records -ne şirin bir label ismi- çıkmış  “Selling Out With…” adlı bir albümü var bu grubun, tavsiyedir, ötesidir. Kötü haberi sonda vereyim, grup dağılmış.

Middle Eastern-pysch-snap-gospel… Adamlar kendi müziklerini böyle nitelendiriyor. Özellikle konserlerinde kullandıkları psychedelic altyapıyla zaten yeteneklerini ortaya koyuyordu bu Brooklyn’li arkadaşlar. İsimlerinin telaffuzunu Last.Fm biyografisi sayesinde öğrendiğim bu grup adı “Odd Blood” yeni albümünü önümüzdeki Şubat ayında da yayınlıyormuş Pitchfork röportajına göre. Şimdiye kadar tek uzunçalarları olan “All Hour Cymbals” da ekyifli anlar yaşatan bir albüm. Bu arada grupta en sevdiğim adam olan Ira Wolf Tuton bu fotoğrafta yok ama onun da epey fotojenik olduğunu söyleyeyim.

Born From Pain Avrupa’nın çok önemli topluluklarından. Türkiye’ye gelişi de yılan hikayesine dönmüş gruptur aynı zamanda, daha önce iki kez denediler. Bu kez kesinlikle geliyorlar ve yanlarında Belçika’dan The Set-Up‘ıda getiriyorlar. Riot Promotions tarafından düzenlenen konser de çalacak bir diğer grup ise tahmin edeceğiniz üzere UÇK Grind. Konserin en büyük güzelliklerinden birisi ise Almancı rapper Volkan T ile Ayben‘in aynı sahneyi paylaşacak olması ki bu ortama Hellfest 2005 boyutu katacak, merak edenler tonla hardcore grubunun yanında sahneyi çıkan Public Enemy‘yi görebilir o festivalde. 5 adet afişi var bu konseri, en afillisi buydu gördüklerimin arasında. Türkiye tırıvırı afişlerle barda festival yapılan bir ülke olduğu için insan böyle şeylere değer veriyor. Tarih, mekan bellidir.

Alternatif rock’ın membaı Georgia‘da, yakın bir geçmişe kadar screamo ‘yu başarıyla icra etmiş şahane bir gruptur, Nationale. Etmiş diyorum çünkü kendilerinden röportaj sözü almamızın hemen akabinde, dağıldıklarını dillendiren bir maille grubu lağvettiler. Dağılmalarını nedeni hanım vokal Carrie‘nin New York’a taşınmaya karar vermesiymiş. Yağmur çamur demeden yapılan 10bin kilometrelik kış turnesinden sonrasında yapılır mıydı bu be, Carrie’ciğim.

Latin Amerika’nın kanı kaynayan insanlarının yaptığı hardcore punk çok dinlenilesi oluyor. Cirrosis de onlardan biri olan Şilili bir topluluk. Ortalıkta aynı isimde birkaç tane death metal grubu varken böyle bir isim seçmeleri handikap sayılabilir. Her şeye rağmen oradaki scene’in önemli topluluklarından biriler,verdikleri lokal konserlerle müzik hayatlarını başarılı bir şekilde devam ettiriyorlar. Son olarak da “Social Cancer” adlı albümleri çıkmış. Önceki albümlerinin ismini taşıyan şarkıyla devam ediyorum ben.

]]> http://www.riffual.com/23/11/2009/cirrosis/feed/ 0 Latin Amerika’nın kanı kaynayan insanlarının yaptığı hardcore punk çok dinlenilesi oluyor. Cirrosis de onlardan biri olan Şilili bir topluluk. Ortalıkta aynı isimde birkaç tane death metal grubu varken böyle bir isim seçmeleri handikap sayılabilir. Her şeye rağmen oradaki scene’in önemli topluluklarından biriler,verdikleri lokal konserlerle müzik hayatlarını başarılı bir şekilde devam ettiriyorlar. Son olarak da “Social Cancer” adlı albümleri çıkmış. Önceki albümlerinin ismini taşıyan şarkıyla devam ediyorum ben. Latin Amerika’nın kanı kaynayan insanlarının yaptığı hardcore punk çok dinlenilesi oluyor. Cirrosis de onlardan biri olan Şilili bir topluluk. Ortalıkta aynı isimde birkaç tane death metal grubu varken böyle bir isim seçmeleri [...] http://www.riffual.com/22/11/2009/gaza-he-is-never-coming-back/ http://www.riffual.com/22/11/2009/gaza-he-is-never-coming-back/#comments Sun, 22 Nov 2009 21:03:29 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1243

Politik duruşlarıyla öfke ve misantropi yayan bir grup Gaza. Black Market Activities adlı label ile çalışıyorlar. Bu dönemin mathcore grupların ritmik olmama özelliğini aldıkları bariz ortada ama teknik açıdan o kulvarda değiller gibi. Kulağa son derecek kaotik gelen brutal bir vokalle bir tür deneysel grime punk ve grindcore dolaylarında farklı bir müzik icra ediyorlar. İkinci albümleri “He Is Never Coming Back” yılın en iyi heavy albümlerinden biri diye bir yazı okuyunca ben de kulak vermedim edemedim (albüm isminin Avril Lavigne şarkısı gibi durmasına ne diyorsunuz?). Kulağım nedense pek aşina olamadı ama o kadar övgüden sonra önyargıyla yaklaşmak istemiyorum. Converge ile oldschool death metal arasında mekik dokuyan bir grubu dinleyebilirim diyen her insan evladına tavsiye bu albüm.

William Blake 1794′te “Songs Of Experience“ı dolduracak şiirleri yazarken acaba bu şiirlerden bir tanesinin 200 küsür sene sonra bir progressive metal grubuna ilham vereceğini düşünüyor muydu? Hiç sanmıyorum (swh). 2003′ten beri aktif olan Los Angeles’lı grup Hopeless Records gibi bünyesinde Thrice, Avenged Sevenfold gibi mainstream isimleri de bünyesinde barındırmış olan bir label ile çalışmakta. 2006 çıkışlı “Nocturne” en iyi yapıtları olarak gösteriliyor, o yapıttan bir parçayla bırakıyorum sözü.

Ben bu yazıyı yazdıktan birkaç dakika sonra haberini okudum ki vokal Nathan Ells ile yollarını ayırmışlar ve yeni vokal arayışlarına başlamışlar. Kendilerine güvenenler THAvocalistsearch (at) gmail.com’a kayıtlarını göndersinler.

Interpol‘den tanıdığımız ve çoğumuzun sevip saydığı, belli bir azınlığın ise hiç haz etmediği baritone vokal Paul Julian Banks‘in solo projesinden bahsetmek istiyorum. Senelerdir bu adamı dinleyerek Ian Curtis özlemimizi gidermiş olduk, zira seslerinin çok benzediği söylenegelmektedir pek otorite sahibi müzik eleştirmenleri tarafından. Kahramanımız Paul takma adıyla Julian Plenti her seferinde reddeder tabi bunu. Hatta ben Interpol‘ün önüne engel olduğunu düşünürüm bu benzetmelerin. Her şey rağmen dediğim gibi çoğumuzun sevip saydığı bir grup olmayı başardılar ama.

Bu yılın Mayıs ayında Paul Banks solo bir albüm çıkaracağını duyurduğunda açıkçası şaşırmıştım hatta yadırgamıştım. 2007′nin “Our Love To Admire“ını takip edecek yeni bir Interpol albümü beklerken gelen solo albüm havadisi acaba grup artık iplenmiyor mu eskisi kadar yorumunu hak verir nitelikteydi. Öyle oldu, böyle oldu, ağustos ayı başında “Julian Plenti is… Skyscraper” albümü düştü raflara. Yarısı klasik art-rock çizgisinde olan albümün diğer yarısı folk ögelerle betimlenen ninnilerden oluşuyordu ki bu garip durum pek de iyi eleştiri almadı zamanında vokal benzetmesi yapan otorte sahibi kimseler tarafından. Yine de bu albümde “Games For Days” tekrar tekrar sıkılmadan dinlediğim şarkıdır, herkese de tavsiye ederim. Bu arada Interpol‘ün de yeni albüm hazırlıkları başladı. Pek sevgili vokal Paul Banks‘i stüdyolarda tek başına takılmalardan sonra Fender Jaguar‘ıyla birlikte takım arkadaşlarıyla göreceğimizi mutlulukla bildiririz.