Maryland’ı yaptıkları efsanevi extreme metal festivali ile bilirdim, artık bu grupla da bileceğim. Topshelf Records adlı hakkında pek de bilgi sahibi olmadığım bir label ile yoluna devam eden post-rock / screamo karışımı, bazılarının, ki bu bazılarının blogumuzu çok seveceğini tahmin ediyorum, işte tam dinlemek istediğim şey diyeceği türden bir müzik yapıyorlar. Geçtiğimiz Kasım ayında çıkan “The Lack Long After” adlı albümleri de pek leziz. Bir yıl önce de çıkardıkları “Old Pride” var. Çok sevdiklerimiz arasındalar.

Bu grupla ilgili bir post daha vardı. Şimdi benim bildiğim ikinci albümleri çıkmış: “Conversation Piece“. “Plan B” kadar güzel bu da yalnız grupta yaprak dökümü olmuş, violinist hatunu göremiyorum, kendisi blogumuzun da takipçisiydi yazılanları anlamasa da. Tabi enstrüman eksikliği de var.Yine de albümde her şarkı güzel, ben iki numaralı şarkıyı koymaya karar verdim.

Julie Christmas gibi bir sludge efsanesini kadrosunda bulunduran grubun post-hardcore etkileşimiyle insanlığa armağan ettiği 2008 çıkışlı albüm “The Ruiner“. Dinlemediyseniz hemen masaüstünüzde unutma.txt dosyası açın ve bu albümü dinlemeniz gerektiğini içine yazıp kaydedin. Profesyonel bir hatırlatma programı kullanıyorsanız da ne yapacağınızı biliyorsunuz zaten.

ve “Bunny Boots“

Gecenin karanlığı içime vuruyor son günlerde galiba.

Son zamanlarda underground hardcore camiasından dinlediğim en iyi gruplardan biri Birds In Row. Çoğunuzun bu grubu daha önce dinlemediğini varsayıyorum, gerçekten yeni ve emin adımlarla yeraltında bir şeyler yapmaya çalışan bir grup. Throatruiner Records‘tan [#] arkadaşımız Matthias olmasa biz de duymayacaktık onları.

Birds In Row Fransa’dan çıkma (lirikler İngilizce), Modern Life Is War, Kylesa, Rise and Fall, Cursed stili karanlık bir sounda sahip hardcore grubu. Karamsarlığa itici melodileri sağlam groovelar ile destekliyorlar. Last.Fm’de kendilerine screamo etiketi de yapıştırılmış, Fransa’nın son zamanlarda ciddi atakları oluyor screamo yönünden gerçekten de. Bohem hayatlara sıkışmış ruhların çığlıklarını duymamazlıktan gelemiyoruz tabi.

BIR, bu yılın başında ilk EP’si “Rise of The Phoenix“i çıkarmış, bu da ilk LP’leri “Cottbus“. Albüm çarpıcı girişiyle dinleyiciyi alıp sürükleyen türden bir albüm. Bu tarz müzikle uzaktan yakından alakadar olanlar için mükemmel bir albüm. Bu kış muhtemenlen en çok dinlediklerim arasında olacak.

Labeldaşları As We Draw ile Fransa’yı turluyorlar, İsviçre’ye de geçeceklerdir. Balkan turnesi düşünürler mi bilmem ama mail yoluyla kontağa geçildiğinde illa ki gelmek isteyeceklerdir buralara. birdsinrow-at-gmail-dot-com adresini kullanarak grupla iletişime geçebilirsiniz. Bu da grubun web sitesi, http://birdsinrow.free.fr

Albümü releasen eden labellar Throatruiner Records (FR), Swarm Of Nails (FR), Vitriol (USA), Brain Ache (UK), Iscream4icecream (IT) ve Dead Words (MX) . Seçtiğim üç parçayı önce paylaşmadan tracklist’i veriyorum ama albümün tamamını buradan da mutlaka dinleyin.

1.Among The Ashes 04:35
2.Colossus 01:35
3.Words Of Astaroth 03:18
4.The Ace Of Fools 02:06
5.Chat Noir 02:30
6.A Kid Called Dreamer 03:35
7.Outro 03:11

1. Among the Ashes

2.Colossus

6.A Kid Called Dreamer

]]> http://www.riffual.com/20/12/2010/birds-in-row-cottbus/feed/ 0 Son zamanlarda underground hardcore camiasından dinlediğim en iyi gruplardan biri Birds In Row. Çoğunuzun bu grubu daha önce dinlemediğini varsayıyorum, gerçekten yeni ve emin adımlarla yeraltında bir şeyler yapmaya çalışan bir grup. Throatruiner Records‘tan [#] arkadaşımız Matthias olmasa biz de duymayacaktık onları. Birds In Row Fransa’dan çıkma (lirikler İngilizce), Modern Life Is War, Kylesa, Rise and Fall, Cursed stili karanlık bir sounda sahip hardcore grubu. Karamsarlığa itici melodileri sağlam groovelar ile destekliyorlar. Last.Fm’de kendilerine screamo etiketi de yapıştırılmış, Fransa’nın son zamanlarda ciddi atakları oluyor screamo yönünden gerçekten de. Bohem hayatlara sıkışmış ruhların çığlıklarını duymamazlıktan gelemiyoruz tabi. BIR, bu yılın başında ilk EP’si “Rise of The Phoenix“i çıkarmış, bu da ilk LP’leri “Cottbus“. Albüm çarpıcı girişiyle dinleyiciyi alıp sürükleyen türden bir albüm. Bu tarz müzikle uzaktan yakından alakadar olanlar için mükemmel bir albüm. Bu kış muhtemenlen en çok dinlediklerim arasında olacak. Labeldaşları As We Draw ile Fransa’yı turluyorlar, İsviçre’ye de geçeceklerdir. Balkan turnesi düşünürler mi bilmem ama mail yoluyla kontağa geçildiğinde illa ki gelmek isteyeceklerdir buralara. birdsinrow-at-gmail-dot-com adresini kullanarak grupla iletişime geçebilirsiniz. Bu da grubun web sitesi, http://birdsinrow.free.fr Albümü releasen eden labellar Throatruiner Records (FR), Swarm Of Nails (FR), Vitriol (USA), Brain Ache (UK), Iscream4icecream (IT) ve Dead Words (MX) . Seçtiğim üç parçayı önce paylaşmadan tracklist’i veriyorum ama albümün tamamını buradan da mutlaka dinleyin. 1.Among The Ashes 04:35 2.Colossus 01:35 3.Words Of Astaroth 03:18 4.The Ace Of Fools 02:06 5.Chat Noir 02:30 6.A Kid Called Dreamer 03:35 7.Outro 03:11 1. Among the Ashes 2.Colossus 6.A Kid Called Dreamer Son zamanlarda underground hardcore camiasından dinlediğim en iyi gruplardan biri Birds In Row. Çoğunuzun bu grubu daha önce dinlemediğini varsayıyorum, gerçekten yeni ve emin adımlarla yeraltında bir şeyler yapmaya çalışan bir grup. [...] http://www.riffual.com/16/11/2010/tesseract-concealing-fate-ep/ http://www.riffual.com/16/11/2010/tesseract-concealing-fate-ep/#comments Mon, 15 Nov 2010 22:11:28 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2159

Uzun zaman bloga yazmayalı. Bu uzun arada müzikten uzak kalmadık elbette ki.

Kış başlangıcında olduğumuz ve yılın sonuna geldiğimiz şu dönemde geri dönüp baktığımda müzik adına kafamda en net beliren şey bu yıl sert müzik adına en çok dinlenen tınıların birbirinden alakasız progresif tonlar olduğu. Özellikle bu tür müzikleri yeni dinlemeye başlayan pekçok genç dinleyiciyi kendine çekebilecek yeni bir akım ortaya çıktı, o da djent. 90larda grunge akımı popüler olduğunda nasıl etrafta depresif, hırkalarla dolaşan, yırtık kot pantolonlu tipler türediyse bugün de djent akımı için aynı şeyi söylemek mümkün. Math rock ve progressive gruplar hiç ulaşamayacakları popülerliğe ulaşabiliyorlar, bu müziği dinlemek cool olmanın bir gerekliliği gibi adeta. Peki nasıl giyinecekler? Onu ben de bilmiyorum.

Dönelim TesseracT‘e. Londra çıkışlı bu genç arkadaşlar gerçekten yetenekliler. “Concealing Fate” de öyle basit bir EP değil. Parçalardaki kimi riffleri şaşkınlıkla karşıladığım oldu.Müzikğin matematik kısmını yetenekleriyle hallederlerken duygusal yönünü de boşlamayıp akılda kalıcı ve ruhsal modunuzu modifiye edici etkileşimleri yakalayabilmişler. Albümün noksan yönünü arıyorum bulamıyorum, belki kapağı olabilir. Bu arada grubun adı olan tesseract dört boyutlu küre demek. Bunun ne demek olduğuna kafa yorarken albümün kapağına da bakmayı unutmayın.

Cloudkicker projesinin ortalığı kasıp kavurduğu, Oceansize‘ın mis gibi bir albüm çıkardığı şu ay içerisinde TesseracT benim için beklenmedik bir sürpriz oldu. Albüme 5 üzerinden 4,5 veriyorum. Bizim ülkemizdeki metalheadlerin ayrı bir bayılacağını düşündüğüm “Concealing Fate Part 3 – Emotive” ile sözlerimi bitiyorum.

Her zaman temposu çok yüksek ve jam havasında olan jazz parçalarını ilgiyle dinlemişimdir. Soloistler  her an farklı bir süprizle karşıma çıkıcakmış gibi gelir ve bir sonraki cümleyi heyecanla beklerim. Diğer yandan, her notanın renginin daha da farkedilebilir olduğu sakin tınılarda  sizi kafanızdaki binbir düşünceden uzaklaştıracak mucizevi anları yakalamak mümkün oluyor. Herşeyi aynı anda beklemek biraz züppece gelebilir  fakat  genç yaşına rağmen ülkemizin en iyi akustik bass üstadlarından birisi olan Ozan Musluoğlu’nun ilk albumu olan Coincidence, sonsuz mütevaziliğiyle hem hiperaktif hem de durgun melodileri aynı masada sunmakta.

Albümde Ozan Musluoğlu’nun bestelerine Ferid Odman, İmer Demirer, Engin Recepoğulları ve  Ülkem Önsezen gibi ülkemizin ileri gelen Jazz müzisyenleri renk katmakta.

Albümü taktığınızda heyecanlı bekleyişe Latin havası ile sizi saran ve yüksek tempolu “Dimensions” cevap veriyor. “Beyeffendi” ile yüksek tempo biraz Groove kimliğine bürünerek devam ederken, Antonio Carlos Jobim’ in “Ligia” adlı Bossanova klasiğinin yorumunda , duygu yüklü melodiler kazınıyor birer birer aklınıza. “Less is more” ile soloistleri hayranlıkla dinlerken, “How to get use to” parçası ile yumuşak vuruşlara ve “az ama öz” denilecek melodilere dönüyoruz. Albüm, her defasında aynı heyecanla dinlediğim “You must forget sometimes” adlı parça ile son buluyor. Ülkem Özsezen’in piano ile yarattığı harika atmosfer, Engin Recepoğulları’nın melodileri  ile bütünleşiyor ve yine etkileyici bir bass solosu ile ana melodiye geri dönüyoruz.

El emeği, göz nuru ve jazz sevdası ile hayat bulmuş bu melodiler her müzikseverin takdirini toplayacak türden bir albümü oluşturuyor.

Riffual’daki ilk yazıma, dünyanın yaşayan jazz efsanelerinden biri olan Pat Metheny ile  başlamak istedim. İlk kez Jim Hall ile 99’ da çıkardığı albümde “The Birds and the Bess” parçasını ve Jerome Kern’in “All the things you are” klasiğinin şiir gibi olan yorumunu dinledikten sonra, çalışılsa belki bu kadar iyi jazz müzisyeni olunur be oğlum! gazına gelmiştim ama derinlemesine inceleyince Pat Metheny’nin daha 19 yaşındayken Berklee College of Music’in en genç hocası olarak tarihe geçtiğini gördüm ve içkiye vurdum kendimi.

“Bright Size Life” albümü Pat Metheny’nin 1976 yılında , 22 yaşındayken çıkardığı ilk albüm. Albümde 6 telli ve 12 telli elektrik gitar kullanan Metheny’e,  bass gitarda Jaco Pastorius ve davulda Bob Moses eşlik ediyor. Çoklu amfi ve dijital delay line kullanarak elde ettiği chorus’lu ton, günümüzde bile artık en çok kullanılan jazz gitar tonlarından biri haline gelmekte.Albümdeki şarkıların incelemelerine baktığımızda görüyoruz ki “Bright Size Life”, karmaşık fakat akılda kalıcı soloları ve modal interchange konusu ya da ileri jazz akorları için kitap niyetinde hazırlanmış armonik yapısı ile her jazz muzisyeninin oturup kafa patlatması gereken muhteşem bir albüm.

Sakin ama kararlı başlayan vokalin tekrarlı liriklerine arkadan başka iki sesin daha katılması ve oturduğunuz yerde yer çekiminin ince ince azalması. Şekilli girizgâh yapmak için bu kafaları yapıyorum zannedeceksiz, ama EP’lerinin ilk parçası (“Stars”) girerken ellerimi açıp süzülmüşlüğüm var dolmuşun içinde. EP bünyemde bu tesiri yarattıysa uzunçalar ne haltlar yememe neden olur kestiremiyorum. Üstelik bu güzide müziği icra edenlerin alayı xx kromozomlu. Zaten grubu bağrıma basmamın bir diğer nedeni ise davulcusunun Shannyn Sossamon olması. Amma velakin kızcağız oyunculuk kariyeri nedeniyle fazla zaman ayıramaması nedeniyle davula da klaveye de Stella Mozgawa bakıyor. Bu arada RHCP ile yollarının ayıran John Frusciante albüm kayıtlarında da Warpaint‘in ellerinden tutacakmış. Bu nedenle EP’de olduğuna nazaran daha fazla akustik gitar olacaktır diye tahmin ediyorum.

Aşağıdaki parça “I will break your heart to keep you from where all dangers start” şeklinde başlıyor, aman fazla tribe girmeyin.

Japonlar teknolojide dünyanın bir numarası olurken Kanadalılar manevi değerler üzerinde durup köklerinden gelen sanatçı ruhla birlikte ambient janrında kulakları erekse edici eserler ortaya çıkaracak müzisyen bir nesil yetiştirdiler. Kanadalı bir müzisyen olsam ben de büyük ihtimalle böyle bir müzik icra ederdim. Emotive genç kitlelerin debut albümüyle tapması gereken ama tahminimce henüz varlığından çoğunun haberdar olmadığı Secret and Whisper ikinci albümüyle gecikmeli olsa da aramızda, bu lafların üstüne albümün adının “Teeange Fantasy” olduğunu ekleyeyim. Yine emotive akışla giden post-hardcore ve klasik alternative rock öğeleri ve bunların arasında geçişlere müzikal anlamda üst seviyelere çıkaracak şekilde eklenmiş ambient kısımlar. Debut albüm “Great White Whale“i sevenler bu albüme tapabilir, o albümle grubun fanı olanlar ise muhtemelen ikinci albüme secdeye yatar. Atmosferik yoğunlaşmanın bol, duygusal kıpraşmalarının yırtıcı olduğu, vokal Charles Furney ile daha bir tat kazanmış, tadından yenmez nefis bir albüm “Teeange Fantasy“.

Geçen yılın en iyi post-rock albümlerinden birinin altına imzasını atıp beni de fan kitlesi arasına alan grup Scraps of Tape. Geçen yıl dediysem zannedilmesin  bu yıl dinlemiyorum “Grand Letdown“ı. Grubun diskografisine hakim değil ama 2004′te çıkardıkları debut albümü “Read Between the Lines at All Times” da zamanında pekçok dinleyicinin ve eleştirmenin ilgisini çekmiş.

Grubun yaptığı müzik post-rock için devrim niteliğinde dese abartmış sayılmam. Şu zamanlarda çok popüler olan math rock gruplarının genel alt yapısına kurulduğundan beri sahip olan grup, genel olarak post-rock gruplarının yaptığı şarkıyı yavaşça çalıp melodilerin kümülatif biçimde ilerlemesi gibi dinleyenin sabır taşını çatlatıcı aktiviteler yerine yumuşak-dreamy tınılarla agresif ve gürültü tonlar arasında gidip geliyorlar ki bu da müziklerinde math etkiden kaynaklanıyor. Tek ısınamadığım şey grubun vokali oldu bu zamana kadar, nedense post-rock gruplarının vokal kullanması bana kulak tırmalıyıcı geliyor, eğer çok çok iyi bir vokal değilse söz konusu olan.

Grubun albümleri A Tenderversion Recording ve Japon label Zanky Records tarafından release ediliyor. Ayarlayabilirseniz de sık sık turladıkları Avrupa’da bir konserlerine denk gelebilirsiniz. You.May.Die.In.The.Desert ve hemşerileri Solander grubun en çok birlikte turladığı iki grup.

Kuzey İrlandalı indie pop triosunun ilk albümü gelecekleri açısından türün pek çok dinleyicisini heyecanlandıracak nitelikte. Adamların memleketi turistik bir yer olunca da debut albümlerinin isminin “Tourist History” olması kaçınılmaz olmuş, neden kaçınılmaz olmuş orasını bilemedim. Bizim Bodrum’dan, Antalya’dan böyle gruplar çıkabileceğini sanmıyorum ama yine de Hande Yener‘i kabullenebilmemiz önemli bir adım.

Albümün kayıt aşamasıyla ilgili bilgiler vermek lazım. Londra’da Eastcote Studios‘ta kaydedilen albümün miksleri Phillipe Zdar‘ın yeni stüdyosunda yapılmış ki bu stüdyo daha önce sadece Phoenix‘in son albümü için kullanılmış ve o albüm Grammy ödülünü götürmüştü. “Wolfgang Amadeus Phoenix” adlı bu albüme 2009′un en iyileri arasında biz de yer vermiştik.

Okuduğum bir yorumda kronolojik oraları janrları sıralayan bir müzik eleştirmeni aynen şöyle söylüyor. Arz talep kanununa bağlı olarak bir müzik türü piyasada maksimum 5 yıl kalabiliyor. 80′lerde synthpop ve hard rock tüketilirken bunun yerini 90′larda grunge ve nu-metal aldı. İçinde bulunduğumuz 2000′li yılların müzikleri de radyoların pohpohladığı efektli vokalli R&B ve indie pop. Indie popun ne kadar popüler olduğunu anlamak içinse alışveriş merkezlerinde giysilerin arasında boğuluyorken kulağınızı birkaç saniyede tavandaki hoparlörlere vermek gerekiyor.

Kuzey İrlanda’da böyle bir albüm yapılıyorsa savaşın izleri artık tamamen siliniyor diyebiliriz. Hayata tamamen pozitif bakabilmek için herkese indie pop dinlemeyi ya da icra etmeyi öneriyorum. Albümün ilk birkaç şarkısı dışında zevkle dinlediğimi söyleyebilirim ama özellikle “I Can Talk” ile başlayan ve sonra dinleyiciyi kendine bağlayabilen başarılı bir albüm. Yılın en iyileri arasında olmasa da ilk albümünü çıkaran bir grup için umut verici. Türün ilgisiyseniz ya da ilgili olmak istiyorsanız mutlaka kulak verin.

Unutmadan, albümün harika bir kapağı var.

İcra ettikleri müzikte iki iki daha beş etmeyen gruplar vardır, Coheed and Cambri onlardan biri bence. Vokalin saçları güzel diye rüzgarına kapılan her ergene bu ne lan diye uçurtacak da güce sahipler aynı zamanda. “Year of the Black Rainbow” grubun geri dönüş albümü oldu. Geri dönüşleriyle birlikte albümün giriş şarkısının ardından gelen “The Broken” ve “Guns of Summer“ın verilen aranın gruba kazandırdıklarını işitiyoruz. Claudio Sanchez‘in bu arada üzerinde yoğunlaştığı solo projesi The Prize Fighter Inferno‘nun soundunda bu albümle benzerlikler olduğunu belirtmek gerek.  Grubun geldiği noktayı tahmin edebilecekler fanları utandırmayacak bu beşinci stüdyo albümü grubun diskografisinde ilk üç içinde bir yere yerleştiririm desem albüm hakkında bütün düşüncelerimi özetlemiş olurum sanırım.

Yıl 2010 olduğunda hala bu grubu dinliyor olacağımı biliyordum. Darbeli mood swinglerle dinleyicileri coşturup yerine dibine soktukları “Diamond Eyes” adlı albümle geri döndü Sacramentolu arkadaşlar.  Hoş ne yapsalar dinleyecektim ama spuıtnikmusic.com yazarına “better than white pony” yazdıracaklarını tahmin etmiyordum. Albüme ismini veren şarkı için bir youtube araması yapıp güzel bacaklı hatunları izlemek mümkün. Deftones’un son albümünü anlatmak için kelimeler yetersiz deyip hani belki okurlar da yine buralara gelirler -ilki inanılmazdı- diye yıkama yağlama yapıp sözlerimi bitiriyorum. Özetle; Deftones ile arzular şelale yine.

Sheffield çıkışlı punk dokunuşlu sevimli mi sevimli bir indie pop grubu the Long Blondes. 2004′te hayat bulan grubun Rough Trade Records etiketli “Couples“ı ağır taşı konumunda. Romantik geceleri eğlenceye başlamak için bir TLB CD’sini müzik setinize takmaktan daha iyi bir çözüm olamayacağı kanısındayım. Romantizm demişken vokaldeki hatunun homofobiye kaçan ilginç açıklamaları var, Google’dan aratınız.

Geçen sene metal alemi açısında tam bir sludge yılı olarak geçti arşiv sayfalarına ama geçen yıl dinlediklerimin arasında beni en çok vuran sludge grubu ne Mastodon ne de bir başkasıydı. Kylesa‘yı uzun zamandır yazmak istiyordum bloga, sonunda şansımı buldum ve bunu değerlendiriyorum. Decibel Magazine’in listesinde de albümleri harika bir yerde, benim için de öyleler. “Static Tensions” mükemmel bir albüm, Prosthetic Records tarafında release edildi bu albüm. Maalesef label hakkında fazla bilgiye sahip değilim. Dinleyici yormadan harika bir şekilde icra ediyorlar türlerini. Zamanında müzikle neden uğraşmadım hiç diye kızarım kendime ama eğer müzikle uğrasaydım yapmak istediğim müzik sanırım Kylesa‘nın yaptığı müziğe çok yakın olurdu. Dinlenilmesi, dinletilmesi farz olanlardan bu grup.

Amerika’nın tüysüz ergen gençlerince en sevilen müzik türü emotive post-hardcore grupları olsa gerek. Küçümsediğim düşünülmesin, ben de bir zamanlar Boysetsfire dinlerdim, ki hala dinlerim. PMToday de debut albümünü bu yıl içerisinde çıkaran Rise Records‘un çiçeği burnunda gruplarından bahsini ettiğim janra ait. “And Then The Hurricane” harika bir albüm kapağına sahip bir albüm. Albümü dinlediğinizde bu genç arkadaşların poplaşan türün içine yeteneklerini sergileyebildikleri progresif soslar da eklediğini duyabiliyorsunuz. Yetenekli insanları desteklemeye devam ediyoruz Riffual.Com olarak !

Yılın ilk çatışması 16 Mart akşamı Beyoğlu’nda gerçekleşecek. Tahmin edileceği üzere bu güzel aktivite de Riot Promotions tarafından düzenleniyor, yer yine Kemancı. Zamanında Terror‘ü para verip DVD’si alınacak tek grup ilan etmişliğim vardır kendimce, canlı performanslarının nasıl olacağını mevzusuna girmiyorum bu yüzden ama bilmeyenler için söyleyeyim, rakibi öpen bir gruptur.

Kıta insanlarının “next big thing” olmak gibi hırslarının olmaması çok erdemli bir hareket olsa da müzik dinleyicisi için de bir o kadar üzücü. Ruhunu plak şirketlirine satmamış Canberra‘lı bir çok grubun last.fm’de tek bir skropu dahi yok mesela. Hal böyle olunca etiketsiz grupların sosyal ağlara düşmeleri için uzun bir süreç gerekiyor ki denizleri aşıp bizlere ulaşabilsin.

Hoodlum Shouts diyorduk. Hepsi vokal yapabilen 4 kişiden oluşan post-punk grubunun “Horses and Human Hands” isimli EP’si 2009 Mayıs’ında dağıtılmaya başlanmış. Post-bir şeyler dedik diye Avusturalya’nın sıcacık yağmurlarnın altında uçuşan riffler ve tripli klavye paternleri gibi denyo lisanında bir sunum yapmayacağım. Grup verdiği röportajlarda Midnight Oil, The Drones gibi gruplardan etkilendiklerini dillendiriyor. Diğer taraftan “History’s End”deki vokaller bana felaket derecede Ian Curtisvari geldi. Diğer parçalarda ise country esintileri var, ama leş country değil. Nick Cave işi cilalı country. Kısacası grubun gideri var abi. Last.fm’de 300 skropta kalması da şaka gibi bir olay zaten. EP radyolara düşene kadar LP’yi çoktan basar bunlar. Kimsenin de ruhu duymaz.

Vokal Jemina Pearl Abegg‘in canlı performanslarda sağa sola koşarak ve bir de yukarıda gördüğünüz gibi çılgın atarak seyirciyi coşturması kesinlikle görülmesi gereken şey. Bir de dinlemesi gereken iki albüm bu genç müzisyen arkadaşlar tarafından kaydedilmiş. 2006′daki self/titled albümleri ve ve 2008′deki “Get Awkward” bu albümler, daha öncesinde de XL Records tarafından basılmış EPler mevcuttur arşivciler için.

Kısa boylu Japon hatunlarını böyle projelerde vokal olarak görmeye bayılıyorum. Satomi Matsuzaki‘nin 14 yıldır vokal ve bassist olduğu grubun bünyesinde Rob Fisk ve Greg Saunier var. 2004′teki “Milk Man” ve 2007′deki “Friend Opportunity“i epey sevmiştim. Beyoğlu’nda kafem olsa ikinci saydığım albümün ilk parçasını hergün çalarım, o fantezimi şimdi blog düzeyinde gerçekleştiriyorum.

Yukarıdaki adamlar 2012′de uzaylıların dünyayı istila edeceğini ve kıyametin kopacağını düşünüp intihar adamlar değiller tabi. Arkadaşlarla yapılacak müzik sohbetlerini katledecek bir isime sahip grubun üyeleri kendilerini. Biraların ıslatıp fıstıkların şenlendirdiği hiçbir ortamda “oğlum Big D and the Kids Table’ın son albümü olmuş” diyemem doğrusu.

Kendileri hakkında yazmamın sebebi Melt-Banana ile çıkardıkları split oldu esasında. Arşivde tesadüfen denk geldiğim splitten sonra bu adamların da blogda bir yazısı olması gerektiğine kanaat getirdim. Epey eğlenceli müzik icra ediyorlar, ska sevenler kesin dinlesin. Bahsettiğim splitte biraz daha metalik bir soundları var albümlerine göre bu arada.

Güzel grup, dinleyin.

Lise yıllarımda tanışamadığım için üzüldüğüm bir grup Melt-Banana. Hani bu müziği bana o zaman verselerdi acaba hayatımdaki olaylar ne yönde gelişirdi diye düşünmeden edemiyorum. 1992′de kurulmuş deneysel rock, grindcore, no wave, psychedelic, hardcore punk, post-punk gibi akımlardan etkilendiği albümlerinde net bir şekilde farkedilen bir noise grubu, aynı zamanda da Japonlara aşık olma sebebi. Japon zekasıyla death metal davulları ve olabildiğince çılgın riffler buluşuyor grubun müziğinde, üstüne bir de live messenger alert’i gibi ses çıkarabilen bayan vokali siz ekleyin. Kısaca dünyanın en güzel gürültüsü.

]]> http://www.riffual.com/05/01/2010/melt-banana/feed/ 0 Lise yıllarımda tanışamadığım için üzüldüğüm bir grup Melt-Banana. Hani bu müziği bana o zaman verselerdi acaba hayatımdaki olaylar ne yönde gelişirdi diye düşünmeden edemiyorum. 1992′de kurulmuş deneysel rock, grindcore, no wave, psychedelic, hardcore punk, post-punk gibi akımlardan etkilendiği albümlerinde net bir şekilde farkedilen bir noise grubu, aynı zamanda da Japonlara aşık olma sebebi. Japon zekasıyla death metal davulları ve olabildiğince çılgın riffler buluşuyor grubun müziğinde, üstüne bir de live messenger alert’i gibi ses çıkarabilen bayan vokali siz ekleyin. Kısaca dünyanın en güzel gürültüsü. Lise yıllarımda tanışamadığım için üzüldüğüm bir grup Melt-Banana. Hani bu müziği bana o zaman verselerdi acaba hayatımdaki olaylar ne yönde gelişirdi diye düşünmeden edemiyorum. 1992′de kurulmuş deneysel rock, grindcore, no [...] http://www.riffual.com/31/12/2009/since-yesterday/ http://www.riffual.com/31/12/2009/since-yesterday/#comments Thu, 31 Dec 2009 12:05:13 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1499

Uzun süredir Ankara’da önemli işler yapan bir topluluk Since Yesterday. An itibariyle kayıt teknolojisi olarak çok çok ilerideler, last.fm’de milyon kez skroplanıp onların seviyesinde olmayan grupları sayabilirim bu konuda. 2010 için de yepyeni merchandising ürünleriyle  giriyorlar, meraklılar http://www.myspace.com/sinceyesterdaytr adresine göz atsın. Yakın zamanda grubun ilk uzun çaları “The Artifical Truth” da çıkmış olmuş olacak ve albümün ardında ngelecek bir iki sağlam konserle kesinlikle uluslararası hardcore arenasında ismi saygıyla anılacak olan bir grubumuz olacak. Çok umutluyum, çok.

İyi bir müzik dinleyicisinin iyi bir gizli hit kategorisi bulunmalıdır. Söz konusu kategorimin en nadide isimlerinden biri The Astroglides. Etnik havalarda dolaşıp hardcore punk ve thrash dokunuşlu surf icra ediyor bu adamlar, hele bir de havalarına enstrümanları da ekledikleri bir “Turkish Delight” adlı parçaları var ki beni alıp çok uzaklara değil hemen Beyoğlu’na götürür her dinlediğimde. Keşke bu şarkı İstanbul’un tanıtım reklamlarında kullanılsa diye düşündüğüm de çok olur. Sshaking Records -ne şirin bir label ismi- çıkmış  “Selling Out With…” adlı bir albümü var bu grubun, tavsiyedir, ötesidir. Kötü haberi sonda vereyim, grup dağılmış.