Boş gecelerde 2003′e geri dönğo Fransız screamosunun güzel örneklerinden bir Mihai Edrisch albümü olan “L’un Sans L’autre“‘a dönmenin faydası var.

“A Demi Mots”

“Et Pourtant”

Maryland’ı yaptıkları efsanevi extreme metal festivali ile bilirdim, artık bu grupla da bileceğim. Topshelf Records adlı hakkında pek de bilgi sahibi olmadığım bir label ile yoluna devam eden post-rock / screamo karışımı, bazılarının, ki bu bazılarının blogumuzu çok seveceğini tahmin ediyorum, işte tam dinlemek istediğim şey diyeceği türden bir müzik yapıyorlar. Geçtiğimiz Kasım ayında çıkan “The Lack Long After” adlı albümleri de pek leziz. Bir yıl önce de çıkardıkları “Old Pride” var. Çok sevdiklerimiz arasındalar.

Yılın bu zamanına kadar dinlediği en iyi albümlerin listesini yapan hardcore punk dinleyicileri yandı. Daha önce The Armed diye bir gruptan bahsetmiştim, Converge ölürse bunlar dinlenir diye. Sözümü geri alıyor, bu müthiş özelliği bu Galler çıkışlı gruba yüklüyorum. “Hospital Corners” inanılmaz ama inanılmaz bir albüm (bence). Benim için klasikler arasına girdi. “Visilant” için bir de klip gelmiş ki o da çok güzel, normalde pek video koymuyorum bloga ama bu kez dayanamadım. Dinleyin bu grubu.

Profound Lore Records deniz gibi, ne çıksa yeniyor. Label’ın beni kendine son aşık eden grubu Wolvhammer oldu. Şimdi ilkokul matematik bilgilerimizi yoklayalım. Extreme müzik severler bir kümede olsun, diğer kümede de evde hasta yatanlar. Bu kümelerin kesişiminde siz varsanız, grubu son albümü  ”The Obsidian Plains” aradığınız ilaç. Her ne kadar albüm grubun debut’su “Black Marketeers of World War III” kadar beğenilmese de sludge ve punk etkileşimleri burada daha belirdi karartılmış crust grubunun. Son albümün ikinci şarkısı aşağıdaki play butonuna basarsanız çalacak.

“Writhe”

Bu grupla ilgili bir post daha vardı. Şimdi benim bildiğim ikinci albümleri çıkmış: “Conversation Piece“. “Plan B” kadar güzel bu da yalnız grupta yaprak dökümü olmuş, violinist hatunu göremiyorum, kendisi blogumuzun da takipçisiydi yazılanları anlamasa da. Tabi enstrüman eksikliği de var.Yine de albümde her şarkı güzel, ben iki numaralı şarkıyı koymaya karar verdim.

“My Heroes Have Always Killed Cowboys” fena gideri olan bir albüm, maalesef bunu da yeni dinledim.

Julie Christmas gibi bir sludge efsanesini kadrosunda bulunduran grubun post-hardcore etkileşimiyle insanlığa armağan ettiği 2008 çıkışlı albüm “The Ruiner“. Dinlemediyseniz hemen masaüstünüzde unutma.txt dosyası açın ve bu albümü dinlemeniz gerektiğini içine yazıp kaydedin. Profesyonel bir hatırlatma programı kullanıyorsanız da ne yapacağınızı biliyorsunuz zaten.

ve “Bunny Boots“

Converge öldüğünde ardımızda kalanlar bunu dinleyebilir.

Biraz konser grubu tadında, biraz progressive. “The Ghost You Gave to Me” güzel bir albüm olmuş.

Gecenin karanlığı içime vuruyor son günlerde galiba.

Güzel bir albüm “No Color”.

How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know that you need me?

Hala metal dinliyorsam bu grup sayesinde. Bir kere black metal ve hardcore punk’ı böyle karıştırmak nedir abi? Black n’ Roll diyorlar bunun için. Ne derlerse desinler, dinliyorum, dinletiyorum, desinler değişmem.

Zamanında dinlemediğim için kendimi hiçbir zaman affetmeyeceğim albümler listesi “Heroine” ile girdiler.

dağıldı bu grup. dağılmasa iyi olur. neyse, fotoğraf 2003′ten. 2004′te dinlemeye başlamıştım bu grubu.

Silkelenme vakti

İlki

Son zamanlarda aldığım  en samimi e-postalardan biri uzun ama çok uzun zaman sonra beni bloga yazmaya teşvik etti. Bu hevesle önümüzdeki günlerde blogu eksi aktif günlerine döndürmeye amaçlıyorum.

Bahsettiğim e-postanın sahibi Güneş Alpman adlı daha önce hayatımda gördüğümü bile sanmadığım biriydi. Yazdıkları sayesinde Free Society’s Restricted People adlı bir projeyle tanışmamı sağladı. Proje diyorum çünkü grup, topluluk demem için üyeleri de saymam gerekiyor sanırım, işte tam da bu konuda bazı sıkıntılar var. Ayrıca son dönemde “çılgın” türden olanları sayesinde çok revaşta proje kelimesi.

İstanbul’da birkaç ay önce ortaya çıkan bu oluşum, internetten indirebileceğimiz bir “Meet Atari” adında bir EP, bir de “Baroque Synth” adlı LP sundu bize. Bunlara yazının son kısmında vereceğim sosyal medya sayfalarında yer alan linklerden ulaşabileceksiniz, internet hayatı gerçekten kolaylaştırıyor.

8-bitlik seslerle desteklenmiş synth pop… Benim dinlemek istediğim şey bu diyorsanız şu ana kadar okuduğunuz yazı sizin şanslı bir insan olduğunu ispatlıyor. Bu şansınızı sayısal loto ya da altılı ganyan gibi mecralarda da değerlendirin. Yalnız kazandığınız parayı sonbahara kadar saklayın, zira yaprakların sararmasıyla birlikte Free Society’s Restricted People’ın performans haberleri gelmeye başlayacak. Ben şimdiden grubun birkaç şarkısı aşağı koyuyorum ki zamanı geldiğinde manitalara “Hayatım, şu grubu dinlemiştim, harikalar” deyip hava basabilin. Yakın zamanda bir de LP’miz gelecek. Bu icraatlarla seçime girseler oyumu verirdim arkadaşlara desem gerçekten de abartmış olurum ama olayım, nolacak sanki, keh keh.

Yakın markaj için: Facebook | Myspace | Tumblr | Last.Fm

Aşağıdaki şarkılar seçim otobüslerinin yarattığı gürültü kirliliğinden kaçıp çocuklukta Mario’nun prensesini kurtarmak için joypadlerin feda edildiği günlere dönmek isteyenler için gelsin.

Meet Atari Part I

Meet Atari Part II

İlk kez iki hafta önce dinledim bu grubu ve ilk EP’sini, nihayet de bir şeyler karalamaya fırsat buldum. İtalya’dan son zamanlardan dinlediğim en iyi gruplardan biri. Kaotik bir tarzları var, Converge‘i anımsatmıyor değil, ambient kesitler de var şarkılarında. Buralarda tanınmasa da The Dillinger Escape Plan, Underoath, Coalesce, Russian Circles, A Storm Of Light, These Arms Are Snakes, Agnostic Front, Knut, Darkest Hour, Torche, Kylesa gibi gruplarla aynı sahnede çalmış bu adamlar, henüz çok yeni bir grup olmalarına rağmen.

“The Long Procession” grubu ilk albümü, self-released bir albüm aynı zamanda. Venedik’ten çıkma bu grubungeçen yıla ait bir de s/t EP’si var, şuradan ulaşılabilir arkadaşlar bu EP’ye (#). Bu yılın sonunda da beklediğimiz albümleri geldi. 2010′un en iyi albümü listesi yapmaya kalkanlara saç baş yolduracak cinsten bir albüm. Eğer siz bu kişilerden biriyseniz listede önemli bir değişiklik yapmak zorundasınız artık.

Grup için Converge‘i anımsatıyorlar demiştim, soundlarını betimlemeye kaldığım yerden devam edeyim. Sludge etkileşimli bir post-hardcore’un hem brutal hem de clean vokallerle süslendiğini düşünün. Aynı zamanda enstrümanları daha teknik bir sound verecek şekilde kullanımı alışkanlığının hakim olduğunu varsayın. Mathcore gruplarından alışık olduğumuz soundun biraz daha melodikleştirip araya ambient skitler ekleyerek daha acıklı hala geldiğini de hayal edin. İşte bu düşünceler, varsayımlar ve hayaller bizi AVL‘ye sürüklüyor.

AVL, gerçekten gelecek vaat eden bir grup. Bu tarzda As We Draw ve Rise of Caligula’dan sonra beni en çok heyecanlandıracak grup, djent akımından gelenleri de es geçmeyeyim. Özellikle Neurosis, Converge karışımı bir şeyler arayanları fazlasıyla tatmin edecek bir albüm bu.

Ocak 2001 sayısını şimdiden çıkarıp sözde “2010′un en iyi albümlerini” bizlere sunan Decibel Magazine‘e iyi kapak olur bu albüm. Hee, o derginin de fanıyım ama AVL bu yılın sadece sert müzik dünyası için değil genel olarak en iyi albümlerinden birini kotarmış. Dinleyip hayran kalmamak mümkün değil. Böyle bir albümle 2011′e spektaküler bir giriş yapıyoruz, bakalım yeni yıl daha neler getirecek.

Albümün tracklist’i şöyle;

01. Empire
02. A New Aurora
03. My Hands Will Burn First
04. Ascending
05. Glances (Part I )
06. Glances (Part II )
07. Marasm
08. Nicholas
09. Infinite Sunset of the Sleepless
10. The Traitors’ March

01. Empire

03. My Hands Will Burn First

06. Glances (Part II )

]]> http://www.riffual.com/30/12/2010/amia-venera-landscape-the-long-procession/feed/ 0 http://www.riffual.com/20/12/2010/birds-in-row-cottbus/ http://www.riffual.com/20/12/2010/birds-in-row-cottbus/#comments Mon, 20 Dec 2010 15:56:36 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2176

Son zamanlarda underground hardcore camiasından dinlediğim en iyi gruplardan biri Birds In Row. Çoğunuzun bu grubu daha önce dinlemediğini varsayıyorum, gerçekten yeni ve emin adımlarla yeraltında bir şeyler yapmaya çalışan bir grup. Throatruiner Records‘tan [#] arkadaşımız Matthias olmasa biz de duymayacaktık onları.

Birds In Row Fransa’dan çıkma (lirikler İngilizce), Modern Life Is War, Kylesa, Rise and Fall, Cursed stili karanlık bir sounda sahip hardcore grubu. Karamsarlığa itici melodileri sağlam groovelar ile destekliyorlar. Last.Fm’de kendilerine screamo etiketi de yapıştırılmış, Fransa’nın son zamanlarda ciddi atakları oluyor screamo yönünden gerçekten de. Bohem hayatlara sıkışmış ruhların çığlıklarını duymamazlıktan gelemiyoruz tabi.

BIR, bu yılın başında ilk EP’si “Rise of The Phoenix“i çıkarmış, bu da ilk LP’leri “Cottbus“. Albüm çarpıcı girişiyle dinleyiciyi alıp sürükleyen türden bir albüm. Bu tarz müzikle uzaktan yakından alakadar olanlar için mükemmel bir albüm. Bu kış muhtemenlen en çok dinlediklerim arasında olacak.

Labeldaşları As We Draw ile Fransa’yı turluyorlar, İsviçre’ye de geçeceklerdir. Balkan turnesi düşünürler mi bilmem ama mail yoluyla kontağa geçildiğinde illa ki gelmek isteyeceklerdir buralara. birdsinrow-at-gmail-dot-com adresini kullanarak grupla iletişime geçebilirsiniz. Bu da grubun web sitesi, http://birdsinrow.free.fr

Albümü releasen eden labellar Throatruiner Records (FR), Swarm Of Nails (FR), Vitriol (USA), Brain Ache (UK), Iscream4icecream (IT) ve Dead Words (MX) . Seçtiğim üç parçayı önce paylaşmadan tracklist’i veriyorum ama albümün tamamını buradan da mutlaka dinleyin.

1.Among The Ashes 04:35
2.Colossus 01:35
3.Words Of Astaroth 03:18
4.The Ace Of Fools 02:06
5.Chat Noir 02:30
6.A Kid Called Dreamer 03:35
7.Outro 03:11

1. Among the Ashes

2.Colossus

6.A Kid Called Dreamer

]]> http://www.riffual.com/20/12/2010/birds-in-row-cottbus/feed/ 0 http://www.riffual.com/16/11/2010/tesseract-concealing-fate-ep/ http://www.riffual.com/16/11/2010/tesseract-concealing-fate-ep/#comments Mon, 15 Nov 2010 22:11:28 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2159

Uzun zaman bloga yazmayalı. Bu uzun arada müzikten uzak kalmadık elbette ki.

Kış başlangıcında olduğumuz ve yılın sonuna geldiğimiz şu dönemde geri dönüp baktığımda müzik adına kafamda en net beliren şey bu yıl sert müzik adına en çok dinlenen tınıların birbirinden alakasız progresif tonlar olduğu. Özellikle bu tür müzikleri yeni dinlemeye başlayan pekçok genç dinleyiciyi kendine çekebilecek yeni bir akım ortaya çıktı, o da djent. 90larda grunge akımı popüler olduğunda nasıl etrafta depresif, hırkalarla dolaşan, yırtık kot pantolonlu tipler türediyse bugün de djent akımı için aynı şeyi söylemek mümkün. Math rock ve progressive gruplar hiç ulaşamayacakları popülerliğe ulaşabiliyorlar, bu müziği dinlemek cool olmanın bir gerekliliği gibi adeta. Peki nasıl giyinecekler? Onu ben de bilmiyorum.

Dönelim TesseracT‘e. Londra çıkışlı bu genç arkadaşlar gerçekten yetenekliler. “Concealing Fate” de öyle basit bir EP değil. Parçalardaki kimi riffleri şaşkınlıkla karşıladığım oldu.Müzikğin matematik kısmını yetenekleriyle hallederlerken duygusal yönünü de boşlamayıp akılda kalıcı ve ruhsal modunuzu modifiye edici etkileşimleri yakalayabilmişler. Albümün noksan yönünü arıyorum bulamıyorum, belki kapağı olabilir. Bu arada grubun adı olan tesseract dört boyutlu küre demek. Bunun ne demek olduğuna kafa yorarken albümün kapağına da bakmayı unutmayın.

Cloudkicker projesinin ortalığı kasıp kavurduğu, Oceansize‘ın mis gibi bir albüm çıkardığı şu ay içerisinde TesseracT benim için beklenmedik bir sürpriz oldu. Albüme 5 üzerinden 4,5 veriyorum. Bizim ülkemizdeki metalheadlerin ayrı bir bayılacağını düşündüğüm “Concealing Fate Part 3 – Emotive” ile sözlerimi bitiyorum.

Bu sene aslında önemli bir şey oldu. Dünyanın en ciddi Slipknot fanı popülasyonuna sahip ülkelerden birisi olan Slipknot -yalan değil, 40 yaşında adamda da teesini görmüşlüğüm var, 10 yaşında çocukta da- grubunun vokali Corey Taylor ve gitarist Jim Root yan projeleri Stone Sour ile birlikte İstanbul’da, Sonisphere’delerdi. Müziklerini de çok güzel icra edip ülkelerine yolladık onları.

Bu ay yeni gelen albümlerden biri Stone Sour’un: “Audio Secrecy“. Albümle aynı ismi taşıyan bir introya sahip albüm grubun dolaştığı janralar olan hard rock, alternative metal ve post-grunge’a akustik müziği de katmış. Yıllardır etrafa misantropluk saçan “people=shit” namelerinden sonra Corey Taylor‘ın sesinden aşk mırıltıları dinlemek insanı önce bir şoka soksa da şarkıların akıcılığı insana ortanın üstü bir müzik ziyafeti çektiriyor. Geçmişten kalma klişe riffleri başarılı sololarla desteklemişler ve catchy melodilerle de son vuruşu yapmışlar.

Bu yıl Amerikan dizilerinde arka planında çalması için bol bol şarkı var bu albümde. Beklediğimden iyi iş yapmış Stone Sour. Hareketli günlere moralli başlamak için ideal bir albüm bu tür müzik dinleyicileri için. Albümün en enerjik şarkısıyla sözlerimi bitiriyorum :”Digital (Did You Tell)“.

Her zaman temposu çok yüksek ve jam havasında olan jazz parçalarını ilgiyle dinlemişimdir. Soloistler  her an farklı bir süprizle karşıma çıkıcakmış gibi gelir ve bir sonraki cümleyi heyecanla beklerim. Diğer yandan, her notanın renginin daha da farkedilebilir olduğu sakin tınılarda  sizi kafanızdaki binbir düşünceden uzaklaştıracak mucizevi anları yakalamak mümkün oluyor. Herşeyi aynı anda beklemek biraz züppece gelebilir  fakat  genç yaşına rağmen ülkemizin en iyi akustik bass üstadlarından birisi olan Ozan Musluoğlu’nun ilk albumu olan Coincidence, sonsuz mütevaziliğiyle hem hiperaktif hem de durgun melodileri aynı masada sunmakta.

Albümde Ozan Musluoğlu’nun bestelerine Ferid Odman, İmer Demirer, Engin Recepoğulları ve  Ülkem Önsezen gibi ülkemizin ileri gelen Jazz müzisyenleri renk katmakta.

Albümü taktığınızda heyecanlı bekleyişe Latin havası ile sizi saran ve yüksek tempolu “Dimensions” cevap veriyor. “Beyeffendi” ile yüksek tempo biraz Groove kimliğine bürünerek devam ederken, Antonio Carlos Jobim’ in “Ligia” adlı Bossanova klasiğinin yorumunda , duygu yüklü melodiler kazınıyor birer birer aklınıza. “Less is more” ile soloistleri hayranlıkla dinlerken, “How to get use to” parçası ile yumuşak vuruşlara ve “az ama öz” denilecek melodilere dönüyoruz. Albüm, her defasında aynı heyecanla dinlediğim “You must forget sometimes” adlı parça ile son buluyor. Ülkem Özsezen’in piano ile yarattığı harika atmosfer, Engin Recepoğulları’nın melodileri  ile bütünleşiyor ve yine etkileyici bir bass solosu ile ana melodiye geri dönüyoruz.

El emeği, göz nuru ve jazz sevdası ile hayat bulmuş bu melodiler her müzikseverin takdirini toplayacak türden bir albümü oluşturuyor.

Riffual’daki ilk yazıma, dünyanın yaşayan jazz efsanelerinden biri olan Pat Metheny ile  başlamak istedim. İlk kez Jim Hall ile 99’ da çıkardığı albümde “The Birds and the Bess” parçasını ve Jerome Kern’in “All the things you are” klasiğinin şiir gibi olan yorumunu dinledikten sonra, çalışılsa belki bu kadar iyi jazz müzisyeni olunur be oğlum! gazına gelmiştim ama derinlemesine inceleyince Pat Metheny’nin daha 19 yaşındayken Berklee College of Music’in en genç hocası olarak tarihe geçtiğini gördüm ve içkiye vurdum kendimi.

“Bright Size Life” albümü Pat Metheny’nin 1976 yılında , 22 yaşındayken çıkardığı ilk albüm. Albümde 6 telli ve 12 telli elektrik gitar kullanan Metheny’e,  bass gitarda Jaco Pastorius ve davulda Bob Moses eşlik ediyor. Çoklu amfi ve dijital delay line kullanarak elde ettiği chorus’lu ton, günümüzde bile artık en çok kullanılan jazz gitar tonlarından biri haline gelmekte.Albümdeki şarkıların incelemelerine baktığımızda görüyoruz ki “Bright Size Life”, karmaşık fakat akılda kalıcı soloları ve modal interchange konusu ya da ileri jazz akorları için kitap niyetinde hazırlanmış armonik yapısı ile her jazz muzisyeninin oturup kafa patlatması gereken muhteşem bir albüm.

Midmarch Records ve Magic Bullet Records grubun The Plague Sermon ile birlikte splitini yayınlamak üzereyken bahsetmek lazım bu Penislvanyalı arkadaşlardan. Amerikan underground screamo sahnesinin son zamanlarda ciddi bir yükseliş sergileyen grubu Balboa. Geçmişte split çıkardıkları gruplar da Rosetta ve Japonya’da Nitro Mega Prayer. s/t LPleri ve “Manifeste Cannibale” adlı bir EPleri mevcut. Sadece EPlerini dinleyebilme şansı buldum ama grubun yakın gelecekte adından daha çok söz ettireceğine eminim. Sadece post-hardcore ve sludge etkileşimli farklı tarzları bile kulak vermeye değer.

]]> http://www.riffual.com/26/07/2010/balboa/feed/ 0