Yılın en kötü haberi geldi bu gruptan, grup olarak aktif müzik kariyerlerini sonlandırdılar. Grup elemanlarının ileride farklı farklı çalışmaları elbette gelebilir ama genel olarak metal müziğe bambaşka bir ivme kazandırmışlardı ve bu müziğin modern yüzünün en önemli temsilcileri arasındalardı. Melvins ile EPleri gelecek diye bekliyordum ben. Son konserlerini Los Angeles dışında ilk konser verdikleri yer olan Montreal’de vermeleri rahatsız edici bir orijinallik, en az çaldıkları son şarkının “The Beginning and the End” olması kadar. Anıları için döndürmek lazım “Wavering Radiant“ı birkaç kez.

Fermin Muguruza, Kortatu ve Negu Gorriak gibi büyük ihtimalle daha önce hiç duymadığınız iki grubun kurulmasında önayak olan yine hiç duymadığınız bir isim. Bask lisanında icra edilen punk/’ın öncülerinden olan Fermin Muguruza müziğin sistem karşıtı fikirlerin kitlelere ulaşmasında bir araç olduğuna inananlardan. Milliyetçilik yüklü liriklerin yanı sıra anti-emperyalist tandaslı parçaları olan Fermin’in İspanyol punk cemiyetinin bugünkü çizgisini  taa 80′lerde çizdiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Bu arada milliyetçilik derken “Yaşasın Özgür Bask Bölgesi” kafalarından bahsediyorum tabii ki.

Pavement, 2010 Eylül’ünde tam takım sahneye çıkıyor. 10 sene sonra, hayranları tam dağılmalarını kanıksamışken bir araya gelmeye karar verdiler.  Zaten ilk defa izlemeye teşebbüs ettiğim bir dizide “Spit On A Stranger”ı duymam kader olamazdı. Dizi How I Met Your Mother bu arada.

Smiths ve Stone Roses‘ın yaptıkları gibi albümsüz bir geri dönüş olması kuvvetli bir olasılık, zira 99′da pek hoş ayrılmadılar. Ayrılıklarından sonraki 10 yıllık süre zarfında Stephen Malkmus, the Jicks; Scott Kannberg, Broken Social Scene; basist Mark Ibold da Sonic Youth ile takılmaca yaptı. Kısacası Pavement‘ın sahnede ısınmasına gerek olmayacak.

10 yıl birbirlerini arayıp sormadıktan sonra eski davulcuları Bob Nastonovich‘in düğününde hep beraber sahneye çıkmaları da ilginç tabi. Seneler sonra aralarındaki organik bağ kopmamış.

Punk müziğin evrilerek aldığı sert hal ve sonrasında ortaya çıkan hardcore ile birbirinden farklı günümüz alternatif müzik dünyasında önemli yer teşkil etmekte. Hardcore türevleri içinde de bir şey var ki ilk dinleyeni kendini tutsak edip uzun zaman boyunca dinlettirecek fakat zamanla çok çok soğutacak cinsten. Bahsettiğim tarz başlıktan da anlaşılacağı üzere beatdown hardcore. Fazla yetenek sahibi olmadan rahatlıkla icra edilen bir müzik türü olmakla birlikte medya gazı yemediği için milyonlarca türev gruba sahip olmadan kaybolup giden tarzlarda biri.

Bugünkü beatdown gruplara baktığım çoğunun imaj olarak New York’un DMS familyasındaki gruplardan etkilendiğini görüyorum. Şarkı sözlerinde maholuk, barzoluk bir numaralı konuyken üstüne metalik, hızlı olmayan ve bol groovy riffler eklemek beatdown hardcore’un tarifi adeta. Bu arada beatdown gruplarının promo fotoğraflarının çoğunda mutlaka elemanlardan teki bir New York’lu grubu tee’siyle görülecektir. Dediğim gibi esinlenme, esinlenmenin ötesinde hayat felsefesi gibi kabul etme gibi bir şey bu.

Bulldoze sanırım bu türü icra eden en eski gruplardan biri. Türü güzel bulan biri için grubun her albümü şaheserdir. Bununla birlikte grubun New York orijinli olduğunu söylemem kelime israfı olacak. Ağır metal ağabeyliğini ve leş imajlarını taşımalarının yanında bereli, kel ve top sakallı birer hardcorecular da kendileri. Cold as Life‘ın “Born to Land Hard” bu türdeki en iyi yapıtlardan biri yine. Benim en sevdiğim albümlerden biri Hoods’un “The King Is Dead“i sanırım. Six FT Ditch‘in “Unlicensed Cemetary“si gizli bir efsane olarak yer almış hem beatdown hardcore tarihinde, hem de mosh pitlerde. Favori beatdown grubum ise Death Before Dishonor. Özellikle diğer pekçok beatdown grubundaki basitliği bu grupta bulmanız o kadar kolay değil. Pek alışagelmedik metal rifflerini güzel groovelarla ve sağlam davulla desteklemesini çok iyi bilen Boston’lu bir grup Death Before Dishonor. “Count Me In” albümünü dinlemiş pek çok jesuscore indie tribindeki insan evladı bir anda mosh pit warrior oluvermiştir. 50 Caliber ve Shattered Realm yine bu tarz civarlarında dolaşan ve sık dinlediğim diğer gruplar. Bir de bu gruplar arasında en büyük festivallerde çalan Full Blown Chaos‘un isminin geçmesi lazım. Fransa’dan Kickback de 90lardan beri efsane. Thick As Blood, Emmure, Knuckledust, xFat Assx yine sevilen sayılan beatdown grupları arasında.

İnsan nasıl bir değişim geçirdiyse aynı değişimi hem dünyaya, hem de zamanla kendi yarattığı şeylere yansıttı. Kendi yarattığı şeyler arasında müzik de var tabi ve müziğin içindeki en gereksiz oluşumlardan biri de beatdown hardcore. Gereksiz olması sevmiyor olduğum anlamına gelmesin. Bulldoze gibi gruplar gerçekten de berbat müzik icra ederek yaşımını devam ettirse de arada heyecan bombası, insanı duvarda duvaran ve saf kazımasyon işler çıkmıyor değil. Sanırım aynı şekilde çok da değişime uğramadan sürüp gidecek bu beatdown hardcore furyası.

Yeni bir albüm haberi ülkemizde de pekçe sevilen grup Katatonia‘dan. 2 Kasım 2009 Avrupa, 10 Kasım 2009 ise kapak çalışması yukarıdaki gibi olan albümün Amerika’daki çıkış tarihi. Grup elemanları klasik açıklamasını yaparak bu albümün bugüne kadar yaptıkları arasında en iyisi olduğunu düşündüklerini yazmış. “The Great Cold Distance“dan sonra bizleri heyecanlandıran bir açıklama bu. Katatonia‘nın geçmişine bakarsak son albümde daha melodik işler çıkarmaya başladığını görmekteyiz ki bence onların müzikal gelişiminin ilerleyiş şekli bu yönde oldu. Bu etkiler kanımca daha belli olacak bu yapıtta. Hadi hayırlısı demekten başka söylenecek bir şey yok Katatonia‘nın yeni albümü için.

Son günlerde çeneleri en çok yoran dedikodulardan biri metal müziği Big Four’unun birlikte turlayıp turlamayacağı.  Big Four‘dan kastedilen metal müziğin babalarından dört grup ki bunlar Metallica, Slayer, Megadeth ve Anthrax. İsmi Thrash of the Titans Tour olan bir ultimate metal turnesi mevzubahis olan. Metallica davulcusu Lars Ulrich‘in kendi grubunu bu turneye sokmaya çalıştığı yazılmakta. Slayer yakasından da gelen açıklamalar olumlu ancak Kerry King‘in öyle bir açıklaması var ki metal aleminde yeni bir battle başlayabilir;

I’ve heard people referencing Lars, I don’t know Lars that well and I haven’t heard it from Lars but apparently he’s talking to somebody about it. Maybe us, Metallica, Megadeth (and), I think he even threw in Anthrax and I said in this day and age, I know we had that time together but how do you leave out Machine Head? There’s better options than Anthrax and that’s nothing against Anthrax, but they’ve just been in pieces for quite some time and that doesn’t make as much sense to me.

Scott Ian da Twitter aracılığıyla cevap vermiş Kerry King‘e. Bu açıklamalar turnenin gerçekleşmesine engel olmayacaktır, eğer turnenin olacağı varsa. Yüksek ihtimal veriyorum şahsen dört grubu bir arada izleyecek olmaya.

21 ve 22 Kasım tarihlerinde sırasıyla İstanbul ve İzmir’de çalacak olan Avusturyalı extreme metal grubu Mastic Scum’un yeni albümüyle ilgili detaylar da gelmeye başladı yavaş yavaş. Albümün adı “Dust” olarak belirlenmiş. Avrupa’nın önemli prodüktörlerinden Jacob Hansen ile 12 adet şarkı kaydedilmiş (kendisinin Heaven Shall Burn, Hatesphere gibi gruplarla çalışmaları var). Albümün çıkış tarihi 13 Kasım, haftasına da burada oluyorlar. 1992′den beri aralıksız müzik yaşamını sürdüren grubun 18. release’i olacak bu albüm, hep birlikte kutlama şerefine nail olacağız İstanbul ve İzmirliler olarak.

Youtube’da “Funeral Thirst” adlı şarkısının Sponge Bob’lı versiyonuyla efsaneleşmiş Michigan’lı melodeath grubu The Black Dahlia Murder‘ın yeni albümü “Deflorate” 15 Eylül’de Metal Blade Records tarafından çıkarılmış olacak. Şu linki takip ederek grubun yeni albümünün ilk single’ını (“A Selection Unnatural“)  dinleyebilirsiniz. Albümün kapak çalışması ise burada. 2007′de çıkan “Nocturnal“dan sonra tatmin edici bir albüm gelip gelmeyeceğini hep birlikte vakti geldiğinden öğrenmiş olacağız ancak ben epey umutluyum bu albümden. Şarkı listesi de şöyle oluşmuş;

01. Black Valor
02. Necropolis
03. A Selection Unnatural
04. Denounced, Disgraced
05. Christ Deformed
06. Death Panorama
07. Throne Of Lunacy
08. Eyes Of Thousand
09. That Which Erodes The Most Tender
10. I Will Return

Alice In Chains‘in on yıl sonra çıkaracağı yeni stüdyo albümünün adı “Black Gives Way To Blue” olacak. Albüm daha önce Rush, Foo Fightes gibi isimlerle çalışmış olan Nick Raskulinecz prodüktörlüğünde, gitar ve vokallerde Jerry Cantrell ve William DuVall ikisini, davulda Sean Kinney ve  bassda Mike Inez kadrosuyla Northridge ve Hollywood’da kaydedildi. Kapak çalışması yukarıdaki gibi olan albümün tracklist’i ise şöyle;

01. All Secrets Known
02. Check My Brain
03. Last Of My Kind
04. Your Decision
05. A Looking In View
06. When The Sun Rose Again
07. Acid Bubble
08. Lessons Learned
09. Take Her Out
10. Private Hell
11. Black Gives Way To Blue

http://www.amazon.com/Check-My-Brain/dp/B002KNWB3Y bağlantısından grup single olarak çıkaracağı şarkı “Check My Brain“in 30 saniyesi dinlenilebilmekte. Ayrıca şarkı için bir de video çekilecek, videonun yönetmenliğini U2 ve White Stripes ile yaptığı çalışmalardan tanınan Alex Courtes üstleniyor. Özellikle White Stripes ile harika çalışmalar bulunmakta kendisinin.

Albümün son şarkısı ve aynı zamanda albümün ismini veren şarkı olan “Black Gives Way To Blue” Layne Staley’e ithafen yazılmış bir şarkı ve bu şarkıda gruba Elton John eşlik ediyor. Albüm 29 Eylül’de piyasaya çıkacak. Grubun Ağustos sonunda Tool ve Linkin Park bir konser vereceğini de sözlerimize ekleyelim.

Ortaya çıkardıkları nu-metal türü, sattıkları milyonlarca albüm ve peşlerinden sürükledikleri jenerasyonla müzik tarihinde kendine önemli bir yer edinmiş California’lı grup Korn yeni stüdyo albümünün kayıt çalışmalarına başladı. Nu-metalin kilometre taşı olmuş prodüktör Ross Robinson‘ın Twitter’dan verdiği habere göre iki şarkının davullarının kaydı bitmiş bile. Bu arada grubun kayıtlarda dört kişi olarak bulunduğu ekleyelim (vokalde Jonathan Davis, gitarda James Schaffer, bassta Reginald Arvizu ve davuldu Ray Luzier). Jonathan Davis’in açıklamalarına grup köklerine bir geri dönüş yaşayacak bu albümle. Oldschool Korn sound‘unu yeni haliyle dinleme fırsatına kavuşacağız açıkçası. Nu-metalin popülaritesi bitmiş ve türün grupları listelerden bir bir düşmüş olduğu halde Korn‘un böyle bir atılım yapması oldukça cesurca. Frontman‘in fanları heyecanlandıracak açıklamasını aynen paylaşıyorum;

It’s gonna be very raw, it’s gonna be old school like the first KORN records. Basically, it’s gonna be recorded as a four-piece band, with just Munky on guitars and Fieldy and  and me. We really want to go back to that old-school vibe. It was just really intense and emotional and, you know, I have a lot of built-up aggression toward certain things that I need to get out for this record.

Daha fazla heyecan için videoyu izleyiniz.

Korn – new album video teaser

Melvins‘in normal bir grup olduğunu söylemek kesinlikle anormal bir şeydir. Washington çıkışlı grubun daha normal bir şey yaptığını görmüşlüğüm yoktur şu ana kadar. Şimdi de remix albüm çıkarmayı planlıyorlar. Hayranların zihinlerinde ani bir ekşime yaratacak hadisedir Melvins‘in remix albümü yapması ama durum öyle gözüktüğü gibi değil.

Koskoca Melvins bir Limp Bizkit – New Old Songs vari bir albüm karşımıza gelmeyecek elbette. Diplo, Paul Oakenfold veya Justice adamlarla da çalışacak halleri yok. Her remixer’a bir albüm gönderiyorlar ve remixerlardan albümdeki bütün şarkılardan samplelar kullanarak ortaya bir şarkı çıkarmasını istiyorlar. Şarkıların ismini koyma yetkisi de remixerlarda. Remixerların kim olacağından da bahsedeyim. Matmos, Lee Ranaldo (Sonic Youth) ve Eva Yamantaka şu an bilinen isimler. Başkaları da olacak mı bilemiyorum tabi şu anda.

Vokalist/gitarist Buzz Osborne’un açıklaması aynen şöyle:

I was against the idea of giving the remixers separate tracks, because almost all songs mixed like that end up sounding just like the original, If that’s the case, then who cares? We wanted our remix record to be different, and it certainly is. Judging by the cast of characters asked to work on this, we knew the songs would be very strange. And we weren’t wrong… I think it’s a great addition to our discography, I don’t really like remix records, but I like this one.

Albümün adı ise anormal bir şekilde belli; “Chicken Switch“. Belirli şeyleri Melvins ile birlikte görmek ilginç oluyor. Ipecac Records etiketli albüm 29 Eylül’de resmi olarak çıkmış olacak. İlgililere duyrulur.

Amerika’nın 20′sine girmeden yıldız diye müzik dünya piyasasına sunduğu isimlerden biriydi Michelle Branch. Gitarıyla, yazdığı sözlerle, sesiyle hepimizin sevgilisi oluvermişti adeta. Santana ile “The Game of Love” düetiyle Grammy bile kaldırmıştı. Kesinlikle yetenekli bir hatundu zira yeterince de güzel değildi -fiziği epey iyidir, ona lafım yok- ve buna rağmen TRL’de zirveye oynardı. Bir Michelle Branch vardı ya hakikaten, noldu ona diye kendi kendinize sorduğunuzu duyar gibiyim şu anda da.

Santana düetinden sonra rastlatamadım kendisine açıkçası, müzik kanallarında rotasyonlara pek giremedi sanırım videoları ama popülaritesini yine koruyor ABD’de. Uzun dönemdir arkadaşı ve back vokali olan Jessica Harp The Wreckers‘ı kurmuş kendisi. 2005-2007 arasında sürmüş bu beraberlik, noldu arkadaşlığa? Neyse, bu yıl Michelle’in son albümü “Everything Comes and Goes” çıkacak. Bakalım nasıl bir albümle dönecek Michelle ???

Hiç dinlememiş olanlara müziğini global düzeyde insanlara duyurmasını sağlayan “All You Wanted” parçasını öneririm. Pop rock sevenler eminim bayılacaktır şarkıya da, sözlere de. Bir de bunun piyanist versiyonu Vanessa Carlton bir yazıyı ve “neredesin sen” şarkısını hak ediyor. İkisi de aynı dönemde patlak vermişti Amerikan popüler müzik piyasasında zannedersem, yanlışım var düzeltin.

• Resmi Site:  www.michellebranch.com
• Resmi Myspace www.myspace.com/michellebranch

27 yıldır hardcore/punk thrash soundunun yeryüzündeki en iyi temsilcilerinden biri olan D.R.I.’dan  (Dirty Rotten Imbeciles) uzun süredir ses soluk çıkmıyordu ki artık konserlere başlayacakları haberi geldi. Grup ara ara kayıt ve konser çalışmaları yapıyordu ancak süreklilik arz etmiyordu bu uğraşlar. İşte gruptan gelen açıklama:

We expect to start playing on weekends, then week-long mini-tours, and eventually being able to tour again spring or summer 2010.

Açıklamada grubun haftasonları çalmaya başlayacağı, sonra bir haftalık mini-turnelere çıkacağı, daha sonrada 2010 baharı ya da yazından tamamen turlayacaklarını açıklıyor. İngilizcesine güvenenlerin bu kısmı okumasına gerek yoktu aslında.

Grubun gitaristi ve kurucu üyesi Spike Cassidy 2006′da kolon kanserine yakalanmıştı. Yapılan tedaviler sonucunda iyileşme yolunda epey ilerleme kaydettiği ve kansere karşı verdiği savaşı kazanacağı konuşuluyor şu anda. D.R.I. tüm zamanların önemli gruplarından biri. Çıkacakları büyük turneye Avrupa’yı eklerlerse neden İstanbul’da izlemeyelim onları diye sormadan da edemiyorum kendime.

90′larında başında sırtında hırkayla gezen adamlardan değildim ama grunge sevgim eskilere dayanır biraz. Pearl Jam dinlemem de “Jeremy” adlı videolarını izlememle başlamıştır, bugüne kadar sürdü. Bugün çıkaracakları dokuzuncu albümden “The Fixer” adlı yeni singlelarını yayınlandılar, dinlemek için www.myspace.com/tenclub adresine göz atmanız yeterli. Grubun çıkaracağı albümün adı “Backspacer” olacak. Grup CD ve 180 gramlık vinyl formatında basılacak, ayrıca resmi sitelerinde beyaz vinyl versiyonu da bulunacakmış albümün. 24 sayfalık bir booklet ve Tom Tomorrow imzalı bir kapağı olacak albümün 20 Eylül’de yayınlanması planlanıyor. Bu arada ilk single “The Fixer“ın Major League Baseball All-Star Game yayını esnasında çaldığını ve bugün (20 Temmuz) itibariyle de ulusal ve lokal pekçok Amerikan radyo istasyonunda çalmaya başlayacağını sözlerimize ekleyelim.

ve son olarak “Backspacer” tracklist’i:

01. Gonna See My Friend
02. Got Some
03. The Fixer
04. Johnny Guitar
05. Just Breathe
06. Amongst The Waves
07. Unthought Known
08. Supersonic
09. Speed Of Sound
10. Force Of Nature
11. The End

Streaming olarak dinlemek ya da direk indirip döndürmek için; http://www.bucketheadland.com/

Yazının başlığından anlaşılacağı üzere “White Pony” albümünün giriş şarkısı “Feiticeira“dan bahsedeceğim bu kez. Joana Prado (kendisi hemen sol tarafta)adlı Brezilyalı bir hanımefendiye dair olabileceği yazıyor nette, bu bayanın nickname’i ise Portekizce’de “cadı” anlamına gelen “Feiticeira“. Pekçok Deftones parçasında olduğu gibi bu parça da insana duygusal gelgitler yaşatır. Zirveye yükseltir, dibe sokar. Erkeklerde libido yükseltir, kızlara striptiz yaptırır.

Müzikal olarak şarkıdan ne kadar bahsetmem gerek bilmiyorum ama yine fantastik davul bölümleri mevut. Teknik kısmına fazla girmeden bir ekşisözlük yazarının konu hakkında fikrine danışıyorum…

şu alemlerde yapılmış en bi güzel gecenin köründe sokaklarda sarhoş sarhoş kendi etrafında dönüp bağırarak söyleme şarkısı. arada düşmek falan da lazım.

Lafı fazla uzatmadan Chino Moreno‘nun şarkı hakkında yaptığı yoruma da değinmek lazım.

The working title was New Murderer, the name itself is some Brazilian name that I read in a magazine and just liked. It’s loosely based on the scenario of being taken captive. It’s completely fictional. I want people to listen to it and feel like they’re in the situation, because I do put myself in the story. It’s up to the people to listen to it and figure out whether I’m enjoying myself or not, even though it sounds a little eerie

Parçanın adı “New Murderer” olarak kalsaydı bu kadar vurucu olur muydu, sanmıyorum. Sanırım blogda bizim Battlestar Galactica serisiyle yakaladığımız gibi bir hava yakalamış olmalı Deftones elemanları. Her şeyin sonunda yine de tarihe geçecek bir melodi birikimi ortaya çıkıyor. En azından benim için öyle, 40 yaşımda da dinleyeceğimden eminim bu şarkıyı, ve tabi Deftones’u…

 Sözleri de vermek lazım tabii…

stop i’m drunk
but i’m off my knees
the police stopped chasing
i’m her new cool meat
she pops the trunk
and she removes me
and a machine that takes
pictures of us
now my jaw and my teeth hurt
i’m choking from gnawing on the ball
and just before i come to move to
the back of the car she makes me
touch the machine
new murderer
first untie me
untie me for now
you said you would, right?
and you were right
(soon i’ll let you go)
soon this will be all over
well i hope soon
she sang
so she sang
(soon i’ll let you go)

Son zamanların modası re-union’lar. Arada beni çok da sevindiren haberler de gelmiyor değil hani. Guns N’ Roses ile başladığını düşündüğüm bu yeni akımda en son Faith No More elemanlarının bir araya geldiğini duyurmuştuk. Son olarak 2000′lerin başında Amerikan alternative rock müziğinin bence en iyi temsilcilerinden biri olmayı başarmış olan Cold‘un elemanlarının tekrar bir araya geliyor.

Aslında pek de yeni bir haber sayılmaz. Keza Ocak ayında grup elemanları re-union turnesine başlayacaklarını haber vermişlerdi MySpace sayfalarından. Mart ayının 17′sinde bu turneye başladılar. Zamanında grubu terkedip Amy Lee popülaritesinin altında ezilmeye ve Evanescence‘de çalmaya başlayan Terry Balsamo da gruba geri döndü. Diğer bir gitarist olan Kelly Hayes‘in boşluğu ise Joe Bennett -bu adam aynı zamanda Jacksonville, Florida’lı bir grup olan Snagglepuss‘da vokal- ile doldurulmuş.

Buraya kadar gelen haberler Cold fanları için epey sevindirici. Üstüne yeni bir albüm geldiğini haberini de eklersem daha da güzel olur ta ki bunun onların son albümü olacağını itiraf edinceye kadar. “The End Of All” ismine sahip olacağı re-union turnesinde vokal Scooter Ward tarafından sıkça dile getirilen albümün nasıl olacağı ise büyük merak konusu tabi. Kötü bir şeyler yapacaklarına ihtimal vermiyor.

Cold grunge akımdan olsa da mainstream’ın içinde olmasını istediğim şeylerle varolan bir grup oldu ve ancak bu kadar güzel bir sonu bekleyebilirdim onlardan. 2005′teki “A Different Kind of Pain“  -aynı zamanda çıkan son Cold albümü- albümün tadı hala damaklardayken Guns N’ Roses‘ın yıllarca çıkması beklenen re-union albümü “Chinese Democracy” rezaletine dönüşmeyeceğini tahmin ettiğim bir albüm olacaktır  “The End Of All” illa ki de.

Mike Patton‘ın basın sözcüsünün Faith No More‘un tekrar bir araya geleceğini çıtlamasının üstünden yaklaşık bir ay geçti ve birleştiklerini teyit eden resmi açıklama Şubat sonu itibariyle yapıldı. 11 yıl sonra ilk defa çalacak grup, Slipknot ve Def Leppard ile birlikte Download Festival‘ın headlinerı. Albümsüz geri dönüşler genellikle paranın gözüne vurup kaçmak için yapılır ama söz edilen Mike Patton ve şurakası olunca biraz daha esnek yaklaşmalıyız. Zira kendileri film müziği, oyun jeneriği, seslendirme derken köşeyi üç kere döndü.

Bir araya gelmeleriyle ilgili romantik bir açıklaması da olmuş;

I wasn’t ready before, I had too many things to get rid of that I had inside of me. Now I am a different person, I have my own thing. I feel more comfortable about my past now, compared to my previous attitude, the ‘the fuck with this’ attitude I used to have… well, in a way I still have.

Grup üzerindeki Patton hegemonyasını sindiremeyip topunu alıp giden Jim Martin hariç tam takım geri dönen grup yaz festivallerinin tahrik mili olacak.

Konser tarihleri şöyle (setlistlerinden bi haberim yok);

12 Haziran. Download Festival – İngiltere @Donnington Park
13 Haziran. Greenfield Festival – İsviçre @Interlaken
19 Haziran. Nova Rock – Avusturya @Nickelsdorf
20 Haziran. Hurricane Festival – Almanya @Eichenring Scheeßel
21 Haziran. Southside Festival – Almanya @Neuhausen ob Eck, Tuttlingen
21 Haziran. Hove Festival – Norveç @Arendal