Maryland’ı yaptıkları efsanevi extreme metal festivali ile bilirdim, artık bu grupla da bileceğim. Topshelf Records adlı hakkında pek de bilgi sahibi olmadığım bir label ile yoluna devam eden post-rock / screamo karışımı, bazılarının, ki bu bazılarının blogumuzu çok seveceğini tahmin ediyorum, işte tam dinlemek istediğim şey diyeceği türden bir müzik yapıyorlar. Geçtiğimiz Kasım ayında çıkan “The Lack Long After” adlı albümleri de pek leziz. Bir yıl önce de çıkardıkları “Old Pride” var. Çok sevdiklerimiz arasındalar.

Silkelenme vakti

Midmarch Records ve Magic Bullet Records grubun The Plague Sermon ile birlikte splitini yayınlamak üzereyken bahsetmek lazım bu Penislvanyalı arkadaşlardan. Amerikan underground screamo sahnesinin son zamanlarda ciddi bir yükseliş sergileyen grubu Balboa. Geçmişte split çıkardıkları gruplar da Rosetta ve Japonya’da Nitro Mega Prayer. s/t LPleri ve “Manifeste Cannibale” adlı bir EPleri mevcut. Sadece EPlerini dinleyebilme şansı buldum ama grubun yakın gelecekte adından daha çok söz ettireceğine eminim. Sadece post-hardcore ve sludge etkileşimli farklı tarzları bile kulak vermeye değer.

]]> http://www.riffual.com/26/07/2010/balboa/feed/ 0 http://www.riffual.com/12/07/2010/boysetsfire/ http://www.riffual.com/12/07/2010/boysetsfire/#comments Mon, 12 Jul 2010 17:59:05 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2063

Post-hardcore olayının piri idiler, şimdi bu türde müzik yapan bütün gençlere ilham verdiler. Stüdyo albümleriyle, EPlerle, Coalesce, Snapcase, Shai Hulud gibi isimlerle çıkardıkları split albümlerle efsanelere arasındaki yerlerini aldılar. Bugün düşündüm, grup dağılalı üç yıl olmuş. Dinlemeden okula gidemediğim zamanlar olurdu. where’s your anger, where’s your fucking rage? derken öfkelendirip, I used to be a lot like you but now I’m only me diyerek de duygulandırabilen bir gruptu. An itibariyle bu ikisini onlar kadar yapabilen grup yokken, Boysetsfire da üzerine düşününce artık sadece duygulandırıyor.

Brighton güzide üniversitesiyle tanıdığımız İngiltere şehri ama son dönemlerde çıkardığı müzisyenlerle de adından bahsettirmeyi biliyor. Bu blog hayatı boyunca yaptığım en boktan girişlerden biri olan bu başlangıçtan sonra yazı nasıl devam edecek, merak ediyorum. Grup iki genç arkadaştan oluşuyor, Laura-Mary Carter (vokal ve gitar) ve Steven Ansell (vokal ve davul). Aynı zamanda ateşli birer aktivist olarak gönlümüzün en derin yerlerinde saygıyla yerlerini almış bu ikili Blood Red Shoes adı altında iki albüm çıkardı. 2008′deki “Box of Secrets” ve 2010′daki “Fire Like This“.

Müzikal olarak bir üçgenin ağırlık merkezine onları oturtacak olsam köşelere A, B ve C gibi isimler vermek yerine Sonic Youth, Queens of the Stone Age ve Fugazi‘yi kullanırdım. Britanyalı olmanın getirdiği öz indielik yanında mainstream alternative rock, garage rock, post-punk tınıları eksik olmuyor bu arkadaşların albümlerinde.

Grubun aynı zamanda Love Music Hate Racism oluşumunun için yer aldığını bildirerek beğenilerimizi kazandıklarını söyleyip hayat görüşümüzü ve duruşumuzu ortaya koyalım. Bunun dışında Ladyfest gibi feminist aktivitelerde de bulunmuşlar. Müzikal başarılarının yanında grubun bu tür eylemlerinin ardı arkasının kesilmemesini umuyoruz

Aktif olmayan bir gruptan bahsedeceğim, the Angelic Process. Genel olarak pek sevilmeyen drone türünün önemli gruplarından biri, 1999′da Georgia’da kuruldular ve sekiz yıl boyunca müzik yaptılar. Türün depresifliğini mükemmel ambianslarla besleyip sekiz yıl boyunca grubun adını ölümsüzleştirecek ve türün severlerinin hafızalarına kazınacak melodiler yarattılar. Benim sorunum ise grubun imajıyla ilgili,  bugün bu grup sık dinlediğim gruplardan biri değilse, bunu imajlarına borçlular. Yine de müzik olarak Neurosis ve My Bloody Valentine gibi iki önemli ismin buluştuğu noktadalar ve unutulmazlar arasındalar. Özellikle “Weighing Souls With Sand” dinlenilmesi gereken bir albüm.

Amesoeurs‘tan (#) tandıdık Fursy Teyssier ve Winterhalter‘ın yer aldığı grup Les Discrets. Vokal olarak daAudrey Hadorn var grupta. Kısacası yeni dönem Fransız karanlık – depresif melodilerinin yaratıcılarının başka bir projesi. Alcest ile yayınladıkları split ile hemen hemen aynı zamanlarda çok ses getirerecek “Septembre Et Ses Dernieres Pensees” adlı albümü yayınladılar. Avrupa’da icra edilen doom metalden biraz daha modern, post-rock etkileşimli kimi zaman folk esintili bir müzik yapıyorlar.

Fransızca öğrenen anathemaseverler için biçilmiş kaftan bir grup aslında Les Discrets ama aslında yaptıkları müzik mistiklikten tamamen uzak; aşk, doğa, ölüm üçgeninde sıkışıp kalan hislerin soyut dışavurumları. Ejderhalardan, kahramanlardan, efsanelerden bahsetmektense dinleyiciye gerçekle paralel bir sanal dünya yaratılması taraftarıyım, bu anlamda da Les Discrets‘in benzeri pekçok gruptan üstün olduğunu sözlerime ekleyebilirim.

Sizlere son zamanların en underrated gruplarından birini sunmaktan şeref duyuyorum, işte karşınızda Chicago’lu Millions. Bol distortion yüklü noise felsefesiyle post-hardcore’a yakın bir müzik icra eden grup, bu oyun şablonuyla geçen yıl çıkardığı Seventh Rule Records etiketli “Gather Scatter” ile büyük başarı yakaladı. Albümün çeşitli çevrelerden aldığı eleştirileri okuyup Last.fm skroplanma sayısına baktığınızda epey şaşıracaksınız benim gibi. Bu yıl da mart ayında Brutal Panda Records etiketiyle “Panic Program” adlı bir EP yayınladılar ve kaldıkları yerden devam ettiler. Arada da Sex Vid, Young Widows, Fight Amp, Tombs, Intronaut gibi gruplarla geniş turnelere çıktılar. Gürültülü, math rock, post-hardcore karışımı şeyler sevenler kaçırmamalı diye telkinlerde bulunurken önümüzdeki yıllarda bu adamların ismini daha çok duyacağımız şeklinde kehanette bulunmayı da ihmal etmiyorum.

Last.Fm biyografisinde anası babasına takılmış bir biyografi sahibi, (bir taraf İrlandalı Katolik, öteki taraf Rus agnostik, ikisi de profesör) şirin mi şirin iyi aile kızı Anya Marina, üstelik hem yazıp hem de söyleyeninden. Gossip Girl ve Grey’s Anatomy‘nin de dahil olduğu çeşitlik Amerikan serilerinin soundtracklerinde güzel yerler bulduktan sonra 2009′da “Slow & Steady Seduction: Phase II” adlı albümünü çıkarıp biz dinleyenleri adet mest etti. Övüyorum bu kadar çünkü istese bu kızın kovboyu bile olurum, öyle cool gözüküyor gözüme.

Hardcore punk tam zamanında Avrupa’ya gelmiş diyorum bu grubu dinleyerek. New York’tan, DC’den, Boston’dan çıkıp dünyayı kavuracak kültürün İsveç’teki en güzel yansımalarından biri 59 Times the Pain. Adını bir Hüsker Dü parçasından aldığı aşikar olan grup 2001 yılından beri aktif değil. Son olarak çıkardıkları 2000 tarihli “Calling the Public” en iyi albümleri arasında gösterilebilir. Bu zamanlarda aktif olmamaları yeni dinleyiciler açısından onları underrated konuma soksa da unutulmaması gereken, zamanının önemli gruplardandır. Son albümlerinin açılış şarkısı “Rock the City” grubun müziğini özetliyor, hardcore punk gerçekte ise bu grup da o!

Epeydir bilgisayar başına oturamamış olduktan sonra yeni birşeyler karalamak için ciddi bir konsantrasyon gerekiyor insana. Sağolsun Atlantik’in öteki yakasında yeterince feyz aldığım Emily Jane White gerekli ilhamı verdi bana.

“Victorian America” harika albümdür ama “Dark Undercoat” benim için klasiktir. Geceleri uyku tutmadığında antidepresan niyetine aldığım, tek başıma evde kaldığımda sahil kenarında hissetmem için gereken bütün ambiansı yaratabilen bir albümdür. Alto vokalleri ve akustik gitarıyla duygusal etkileşimin üst seviyede olduğu bir müzik icra ediyor Emily Jane White. Bu müzik için dark folk da yazıyor sağda solda, sadcore da. PJ Harvey, Hope Sandoval, Nick Cave gibi isimlerle mukayese ediliyor ki gerisini siz düşünün.

Geçmişinde pekçok metal ve punk grubunda yer alıp ardından gelen Fransa yıllarıyla birlikte daha sakin ama karanlık bir hava almış Emily’nin dünyaya bakışı, dolayısıyla müziği. Aslında çoğumuzun geçtiği yollardan da geçmiş diyebiliriz. İşte bu yüzden dinlediğinizde çok yabancılık hissetmiyorsunuz, ilk kez yapıyor olsanız bile, mutlaka sizden bir şeyler oluyor. Hele bir de 20lerinizin ortasındaysanız.

2007 çıkışlı albüm “Dark Undercoat“tan -benim için klasik olan- “Dagger” geliyor güzel kulaklara.

]]> http://www.riffual.com/04/06/2010/emily-jane-white/feed/ 0 http://www.riffual.com/23/04/2010/warpaint/ http://www.riffual.com/23/04/2010/warpaint/#comments Fri, 23 Apr 2010 12:38:37 +0000 Kutay http://www.riffual.com/?p=1927

Sakin ama kararlı başlayan vokalin tekrarlı liriklerine arkadan başka iki sesin daha katılması ve oturduğunuz yerde yer çekiminin ince ince azalması. Şekilli girizgâh yapmak için bu kafaları yapıyorum zannedeceksiz, ama EP’lerinin ilk parçası (“Stars”) girerken ellerimi açıp süzülmüşlüğüm var dolmuşun içinde. EP bünyemde bu tesiri yarattıysa uzunçalar ne haltlar yememe neden olur kestiremiyorum. Üstelik bu güzide müziği icra edenlerin alayı xx kromozomlu. Zaten grubu bağrıma basmamın bir diğer nedeni ise davulcusunun Shannyn Sossamon olması. Amma velakin kızcağız oyunculuk kariyeri nedeniyle fazla zaman ayıramaması nedeniyle davula da klaveye de Stella Mozgawa bakıyor. Bu arada RHCP ile yollarının ayıran John Frusciante albüm kayıtlarında da Warpaint‘in ellerinden tutacakmış. Bu nedenle EP’de olduğuna nazaran daha fazla akustik gitar olacaktır diye tahmin ediyorum.

Aşağıdaki parça “I will break your heart to keep you from where all dangers start” şeklinde başlıyor, aman fazla tribe girmeyin.

Eğer şu ağaçlar konuşabilseydi, eminim çok şey anlatırlardı. Emin olduğum diğer bir şey ise bu grup olmasaydı asla iyi bir post-rock ya da post-metal dinleyicisi olamazdım. Russian Circles, Explosions In the Sky, God Is An Astronaut, Red Sparowes ve bilimumlarında önce benim için gelen gruptur desem belki biraz abartmış olurum -ilk kez oluyor bu blogda-  ama gerçekten bazı şarkıları eşşiz lezzette bu adamların.

Gitarlarda yer alan Jeff Kalal, Cody Kelly ve Mike Socrates‘in mükemmel uyumunun yanında Tom Fihe‘nin bu gitar triosuna olan bass desteği ve kimi zaman sakin, kimi zaman epey gürültülü davullarıyla Zack Kelly bir araya gelince ortaya çok farklı bir beşli çıkıyor. Klasik post-rock çizgisinin yanına distortion bekleyenler bu grubu kaçırmamalı. “If These Trees Could Talk” ve “Above the Earth, Below the Sky“  grubun iki albümü. Bu iki albümde dinlediğim en iyi şarkıları ise “Malabar Front“. Meraklısına; bu şarkı Playstation 3 oyunu inFamous‘ın promosyonu için de kullanılmış. Grubun albümleri Caspian, Gifts From Enola gibi gruplarla da çalışan  The Mylene Sheath tarafında release ediliyor.

Geçen yılın en iyi post-rock albümlerinden birinin altına imzasını atıp beni de fan kitlesi arasına alan grup Scraps of Tape. Geçen yıl dediysem zannedilmesin  bu yıl dinlemiyorum “Grand Letdown“ı. Grubun diskografisine hakim değil ama 2004′te çıkardıkları debut albümü “Read Between the Lines at All Times” da zamanında pekçok dinleyicinin ve eleştirmenin ilgisini çekmiş.

Grubun yaptığı müzik post-rock için devrim niteliğinde dese abartmış sayılmam. Şu zamanlarda çok popüler olan math rock gruplarının genel alt yapısına kurulduğundan beri sahip olan grup, genel olarak post-rock gruplarının yaptığı şarkıyı yavaşça çalıp melodilerin kümülatif biçimde ilerlemesi gibi dinleyenin sabır taşını çatlatıcı aktiviteler yerine yumuşak-dreamy tınılarla agresif ve gürültü tonlar arasında gidip geliyorlar ki bu da müziklerinde math etkiden kaynaklanıyor. Tek ısınamadığım şey grubun vokali oldu bu zamana kadar, nedense post-rock gruplarının vokal kullanması bana kulak tırmalıyıcı geliyor, eğer çok çok iyi bir vokal değilse söz konusu olan.

Grubun albümleri A Tenderversion Recording ve Japon label Zanky Records tarafından release ediliyor. Ayarlayabilirseniz de sık sık turladıkları Avrupa’da bir konserlerine denk gelebilirsiniz. You.May.Die.In.The.Desert ve hemşerileri Solander grubun en çok birlikte turladığı iki grup.

Grupların bu blogda iki tane post sahibi olmaları nadiren gözüken bir olaydır ama Baroness kesinlikle üç dört posta daha konu olacak. Ne “Red Album” ne de “Blue Record” yene yene bitirilecek albümler değiller. Hazır bahar mevsimi gelmiş, okullarda şenlik dönemi başlamışken playlist hazırlığı içinde bulunan arkadaşlara bir yardımım olsun istedim. Baroness dinleyerek arkadaşlarınızı ıslatmanın tadı bambaşka oluyor.

Yıl 2010 olduğunda hala bu grubu dinliyor olacağımı biliyordum. Darbeli mood swinglerle dinleyicileri coşturup yerine dibine soktukları “Diamond Eyes” adlı albümle geri döndü Sacramentolu arkadaşlar.  Hoş ne yapsalar dinleyecektim ama spuıtnikmusic.com yazarına “better than white pony” yazdıracaklarını tahmin etmiyordum. Albüme ismini veren şarkı için bir youtube araması yapıp güzel bacaklı hatunları izlemek mümkün. Deftones’un son albümünü anlatmak için kelimeler yetersiz deyip hani belki okurlar da yine buralara gelirler -ilki inanılmazdı- diye yıkama yağlama yapıp sözlerimi bitiriyorum. Özetle; Deftones ile arzular şelale yine.

Sheffield çıkışlı punk dokunuşlu sevimli mi sevimli bir indie pop grubu the Long Blondes. 2004′te hayat bulan grubun Rough Trade Records etiketli “Couples“ı ağır taşı konumunda. Romantik geceleri eğlenceye başlamak için bir TLB CD’sini müzik setinize takmaktan daha iyi bir çözüm olamayacağı kanısındayım. Romantizm demişken vokaldeki hatunun homofobiye kaçan ilginç açıklamaları var, Google’dan aratınız.

Almanya’nı hamburger schule’si güzeldir diyen herkes bu yılın en iyilerinden biri olmaya aday “Schall und Wahn“. Türün gerektirdiği biçimde grunge, punk ve deneysel pop elementleri çok çok iyi kombine edilmiş albümde. Roskilde gibi büyük festivallerde çalmış bu grup için adından söz ettirecekler demiyorum ama hayran kitlelerini katlayacaklar gibi. Umarım bizim sayemizde de Türkiye’de bu grubu dinleyenlerin sayısı artar diyerek imalı bir istekle bulunuyorum geleceğe dönük. Arkanıza yaslanıp “Keine Meisterwerke Mehr“i dinleyin derim.

Bu adamları ilk dinleyişim çoğu Türk genci gibi ortaokul yıllarına dayanıyor. Sanıyorum o dönemlerde bilgisayarla yeni tanışan her erkek evladının Fifa 98 ile de aynı şeyi yapması maksimum üç gün sürmüştür. Oyunu oynarken Brezilya’yı alıp salonda rakiplere onar küsür gol atarken yaptığım bir şey de soundtrackleri deli gibi dinlemekti.  Oyun o döneme nasıl damgasını vurduysa the Crystal Method da o şekilde etki yapmıştır o döneme. Dinler dinler eski günleri getiririm aklıma.

“Vegas” grubun ders olarak okutulması gereken albümü, yolun başındaki herkese günde iki kez zorla dinletilmeli aynı zamanda. O albümden bu yana “Tweekend“, “Legion of Boom” ve “Drive: Nike +  Original Run” gelmiş t-shirtlerine göz koyduğum Ken Jordan ve Scott Kirkland ikilisinden. Yaptıkları en efsane çalışma tabii ki “Keep Hope Alive“dır ama ona saygımı iletip sizlerle daha Texas kokan “More“u paylaşıyorum.

Cnbc-e izleyenlerin çok sevdiği ya da seveceği bir isimle bloglamaya devam ediyorum. İlk cümlemde gelecek zamanlı fiil kullandığım kişiler “gossip girl reklamında çalan şarkı“nın kime ait olduğunu merak edenler (bu cümle arama motoru optimizasyonu için burada). Hem Norveçli hem de pek tatlı bir bayana ait bu şarkı, “Fortress Ronud My Heart” albümünde yer alıyor ayrıca. Indie rock severleri pek tatmin edecek bir albüm aslında. Yukarıdaki fotoğraftan da myspace üyesi hanımkızlarımız pek ilham alabilir mesela.

2001-2004 yılları arasında varlığını sürdürebilmiş, deyim yerindeyse Washington post-punk arenasının ölü doğmuş efsanesi Black Eyes. Müziklerindeki deneysel noise etkisi açıkçası benim için onları efsanevi kılıyor üç senelik gizemli müzik hayatlarıyla birlikte. Bak bir ara şöyle de bir grup vardı deyince daha da gizemli oluyor o üç yıl. Ben bu grbun derinine inerim diyenler Early Humans split’i ya da “Shut Up, I Never” albümüyle başlasın bir yerden.

Nottingham’da takım ruhu adına ilerlemeler var dersem arkadaşlarımın çoğu Nottingham Forest’ın Premier Lige geri dönüş yaptığını falan zannedecektir. İçerisinde bulunduğum yağmurlu cumartesi gününü bana günlük güneşlikmiş gibi hissettiren Amusement Parks on Fire şehirden son zamanlarda çıkış yapan en iyi takım. Giriş cümlesinden bugün oynayıpta kaybettiğim futbol bahis oyunlarının etkisinin olduğunu anlamışsınızdır eminim. Buna rağmen grubun Filter Records etiketli s/t debut albümüyle ayakta duruyorum. Grubu dinleyip de Daniel Knowles ve Joe Hardy‘nin yeteneklerine hayran kalmamak elde değil. Grubun geçen eylül ayında çıkan “Young Fight” adlı albümüne de dikkat. Debut’dan “Venosa” geliyor.

2009′da hayatıma giren en güzel şeyler Passion Pit ve Tumblr.Com‘du diyebilirim beş saniye düşündükten sonra. “Manners” albümü bizim de yılın en iyileri listemizde yerini almıştı hatırlarsanız. Sevgililerden ayrıldıktan sonra, kötü geçen sınavlardan sonra bürünmemiz gereken pozitif moda bu beş genç ve yetenekli müzisyen arkadaş sayesinde büründük bir yıl boyunca, isimlerini zikredip kulaklarını çınlatalım; Michael Angelakos, Ian Hultquist, Ayad Al Adhamy, Jeff Apruzzese, Nate Donmayer. Kulaklarını çınlatabildiysek hakkımız olan yeni albümü de talep edelim.

Amerika’nın tüysüz ergen gençlerince en sevilen müzik türü emotive post-hardcore grupları olsa gerek. Küçümsediğim düşünülmesin, ben de bir zamanlar Boysetsfire dinlerdim, ki hala dinlerim. PMToday de debut albümünü bu yıl içerisinde çıkaran Rise Records‘un çiçeği burnunda gruplarından bahsini ettiğim janra ait. “And Then The Hurricane” harika bir albüm kapağına sahip bir albüm. Albümü dinlediğinizde bu genç arkadaşların poplaşan türün içine yeteneklerini sergileyebildikleri progresif soslar da eklediğini duyabiliyorsunuz. Yetenekli insanları desteklemeye devam ediyoruz Riffual.Com olarak !