Yılın bu zamanına kadar dinlediği en iyi albümlerin listesini yapan hardcore punk dinleyicileri yandı. Daha önce The Armed diye bir gruptan bahsetmiştim, Converge ölürse bunlar dinlenir diye. Sözümü geri alıyor, bu müthiş özelliği bu Galler çıkışlı gruba yüklüyorum. “Hospital Corners” inanılmaz ama inanılmaz bir albüm (bence). Benim için klasikler arasına girdi. “Visilant” için bir de klip gelmiş ki o da çok güzel, normalde pek video koymuyorum bloga ama bu kez dayanamadım. Dinleyin bu grubu.

Profound Lore Records deniz gibi, ne çıksa yeniyor. Label’ın beni kendine son aşık eden grubu Wolvhammer oldu. Şimdi ilkokul matematik bilgilerimizi yoklayalım. Extreme müzik severler bir kümede olsun, diğer kümede de evde hasta yatanlar. Bu kümelerin kesişiminde siz varsanız, grubu son albümü  ”The Obsidian Plains” aradığınız ilaç. Her ne kadar albüm grubun debut’su “Black Marketeers of World War III” kadar beğenilmese de sludge ve punk etkileşimleri burada daha belirdi karartılmış crust grubunun. Son albümün ikinci şarkısı aşağıdaki play butonuna basarsanız çalacak.

“Writhe”

Julie Christmas gibi bir sludge efsanesini kadrosunda bulunduran grubun post-hardcore etkileşimiyle insanlığa armağan ettiği 2008 çıkışlı albüm “The Ruiner“. Dinlemediyseniz hemen masaüstünüzde unutma.txt dosyası açın ve bu albümü dinlemeniz gerektiğini içine yazıp kaydedin. Profesyonel bir hatırlatma programı kullanıyorsanız da ne yapacağınızı biliyorsunuz zaten.

ve “Bunny Boots“

Converge öldüğünde ardımızda kalanlar bunu dinleyebilir.

Gecenin karanlığı içime vuruyor son günlerde galiba.

Hala metal dinliyorsam bu grup sayesinde. Bir kere black metal ve hardcore punk’ı böyle karıştırmak nedir abi? Black n’ Roll diyorlar bunun için. Ne derlerse desinler, dinliyorum, dinletiyorum, desinler değişmem.

İlk kez iki hafta önce dinledim bu grubu ve ilk EP’sini, nihayet de bir şeyler karalamaya fırsat buldum. İtalya’dan son zamanlardan dinlediğim en iyi gruplardan biri. Kaotik bir tarzları var, Converge‘i anımsatmıyor değil, ambient kesitler de var şarkılarında. Buralarda tanınmasa da The Dillinger Escape Plan, Underoath, Coalesce, Russian Circles, A Storm Of Light, These Arms Are Snakes, Agnostic Front, Knut, Darkest Hour, Torche, Kylesa gibi gruplarla aynı sahnede çalmış bu adamlar, henüz çok yeni bir grup olmalarına rağmen.

“The Long Procession” grubu ilk albümü, self-released bir albüm aynı zamanda. Venedik’ten çıkma bu grubungeçen yıla ait bir de s/t EP’si var, şuradan ulaşılabilir arkadaşlar bu EP’ye (#). Bu yılın sonunda da beklediğimiz albümleri geldi. 2010′un en iyi albümü listesi yapmaya kalkanlara saç baş yolduracak cinsten bir albüm. Eğer siz bu kişilerden biriyseniz listede önemli bir değişiklik yapmak zorundasınız artık.

Grup için Converge‘i anımsatıyorlar demiştim, soundlarını betimlemeye kaldığım yerden devam edeyim. Sludge etkileşimli bir post-hardcore’un hem brutal hem de clean vokallerle süslendiğini düşünün. Aynı zamanda enstrümanları daha teknik bir sound verecek şekilde kullanımı alışkanlığının hakim olduğunu varsayın. Mathcore gruplarından alışık olduğumuz soundun biraz daha melodikleştirip araya ambient skitler ekleyerek daha acıklı hala geldiğini de hayal edin. İşte bu düşünceler, varsayımlar ve hayaller bizi AVL‘ye sürüklüyor.

AVL, gerçekten gelecek vaat eden bir grup. Bu tarzda As We Draw ve Rise of Caligula’dan sonra beni en çok heyecanlandıracak grup, djent akımından gelenleri de es geçmeyeyim. Özellikle Neurosis, Converge karışımı bir şeyler arayanları fazlasıyla tatmin edecek bir albüm bu.

Ocak 2001 sayısını şimdiden çıkarıp sözde “2010′un en iyi albümlerini” bizlere sunan Decibel Magazine‘e iyi kapak olur bu albüm. Hee, o derginin de fanıyım ama AVL bu yılın sadece sert müzik dünyası için değil genel olarak en iyi albümlerinden birini kotarmış. Dinleyip hayran kalmamak mümkün değil. Böyle bir albümle 2011′e spektaküler bir giriş yapıyoruz, bakalım yeni yıl daha neler getirecek.

Albümün tracklist’i şöyle;

01. Empire
02. A New Aurora
03. My Hands Will Burn First
04. Ascending
05. Glances (Part I )
06. Glances (Part II )
07. Marasm
08. Nicholas
09. Infinite Sunset of the Sleepless
10. The Traitors’ March

01. Empire

03. My Hands Will Burn First

06. Glances (Part II )

]]> http://www.riffual.com/30/12/2010/amia-venera-landscape-the-long-procession/feed/ 0 http://www.riffual.com/16/11/2010/tesseract-concealing-fate-ep/ http://www.riffual.com/16/11/2010/tesseract-concealing-fate-ep/#comments Mon, 15 Nov 2010 22:11:28 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2159

Uzun zaman bloga yazmayalı. Bu uzun arada müzikten uzak kalmadık elbette ki.

Kış başlangıcında olduğumuz ve yılın sonuna geldiğimiz şu dönemde geri dönüp baktığımda müzik adına kafamda en net beliren şey bu yıl sert müzik adına en çok dinlenen tınıların birbirinden alakasız progresif tonlar olduğu. Özellikle bu tür müzikleri yeni dinlemeye başlayan pekçok genç dinleyiciyi kendine çekebilecek yeni bir akım ortaya çıktı, o da djent. 90larda grunge akımı popüler olduğunda nasıl etrafta depresif, hırkalarla dolaşan, yırtık kot pantolonlu tipler türediyse bugün de djent akımı için aynı şeyi söylemek mümkün. Math rock ve progressive gruplar hiç ulaşamayacakları popülerliğe ulaşabiliyorlar, bu müziği dinlemek cool olmanın bir gerekliliği gibi adeta. Peki nasıl giyinecekler? Onu ben de bilmiyorum.

Dönelim TesseracT‘e. Londra çıkışlı bu genç arkadaşlar gerçekten yetenekliler. “Concealing Fate” de öyle basit bir EP değil. Parçalardaki kimi riffleri şaşkınlıkla karşıladığım oldu.Müzikğin matematik kısmını yetenekleriyle hallederlerken duygusal yönünü de boşlamayıp akılda kalıcı ve ruhsal modunuzu modifiye edici etkileşimleri yakalayabilmişler. Albümün noksan yönünü arıyorum bulamıyorum, belki kapağı olabilir. Bu arada grubun adı olan tesseract dört boyutlu küre demek. Bunun ne demek olduğuna kafa yorarken albümün kapağına da bakmayı unutmayın.

Cloudkicker projesinin ortalığı kasıp kavurduğu, Oceansize‘ın mis gibi bir albüm çıkardığı şu ay içerisinde TesseracT benim için beklenmedik bir sürpriz oldu. Albüme 5 üzerinden 4,5 veriyorum. Bizim ülkemizdeki metalheadlerin ayrı bir bayılacağını düşündüğüm “Concealing Fate Part 3 – Emotive” ile sözlerimi bitiyorum.

Bu sene aslında önemli bir şey oldu. Dünyanın en ciddi Slipknot fanı popülasyonuna sahip ülkelerden birisi olan Slipknot -yalan değil, 40 yaşında adamda da teesini görmüşlüğüm var, 10 yaşında çocukta da- grubunun vokali Corey Taylor ve gitarist Jim Root yan projeleri Stone Sour ile birlikte İstanbul’da, Sonisphere’delerdi. Müziklerini de çok güzel icra edip ülkelerine yolladık onları.

Bu ay yeni gelen albümlerden biri Stone Sour’un: “Audio Secrecy“. Albümle aynı ismi taşıyan bir introya sahip albüm grubun dolaştığı janralar olan hard rock, alternative metal ve post-grunge’a akustik müziği de katmış. Yıllardır etrafa misantropluk saçan “people=shit” namelerinden sonra Corey Taylor‘ın sesinden aşk mırıltıları dinlemek insanı önce bir şoka soksa da şarkıların akıcılığı insana ortanın üstü bir müzik ziyafeti çektiriyor. Geçmişten kalma klişe riffleri başarılı sololarla desteklemişler ve catchy melodilerle de son vuruşu yapmışlar.

Bu yıl Amerikan dizilerinde arka planında çalması için bol bol şarkı var bu albümde. Beklediğimden iyi iş yapmış Stone Sour. Hareketli günlere moralli başlamak için ideal bir albüm bu tür müzik dinleyicileri için. Albümün en enerjik şarkısıyla sözlerimi bitiriyorum :”Digital (Did You Tell)“.

“Messy, Isn’t It?” bu yıl dinlediğim en iyi hardcore punk albümü oldu şu ana kadar. Albüm isminden de etkilenip kendilerini türün Lionel Messi’si olarak belirlemiş bulunmaktayım. Uzun yıllarını hardcore dinleyerek geçirmiş her Adem evladının 2010 yılı deyince hatırlayacağı bir albüm yapmışlar.

Adeta Türkçe kompoziyon derslerinde ideal bir sonuç paragrafı yaparak girdiğim yazıya albümden detaylarla devam etmek istiyorum. Sound kesinlikle çok orijinal, tür içine bambaşka bir hava katacak cinsten, hatta türdeki örneklerinin aksine besteler arkasında ciddi bir müzikal zeka olduğu açıkça belli oluyor. Hemen hemen boş saniye yok albümde, hangi şarkıyı upload etmem gerektiğine de karar veremeyip tesadüfen birini seçtim zaten, lafı uzatmadan o şarkıyla başbaşa bırakıyorum siz değerli okurlarımızı.

Herkes İsveçli melodik metal gruplarına hasta olur, ben ise daha gürültülü crust / grind gruplarına kafayı takarım, metal aleminde de Nasum derim başka bir dememci biri olarak Afgrund büyük bir eksikliği dolduracak bir grup. 2006′da kurulup ertesi sene ilk albümü “Svarta Dagar“ı yayınlayıp üstüne Relevant Few adlı grupla split yayınlayarak çalışkanlığını da gözler önüne seren grup, halihazırda turnelere devam etmekte. Denk gelse de buralara uğrasalar, gidip izlesek. Grindcore’un Arsene Wengerlerinin kaçırmaması gerek bence bu grubu.

Colorado’dan çıkıp Amerikan black metal scene’inde yıllar içinde önemli bir yere ulaşmış projelerden biri Cobalt. Geçen yıl gönülleri fetheden ve benim de metal aleminde favori label’im haline gelen Profound Lore Records ile birlikte çalışıyorlar. Label’in resmi sitesindeki biyografisinde magnum opusları olarak gösterilen 2009 tarihli “Gin” albümü bu grubu duymamı sağladı, yıl sonunda da Decibel Magazine‘in top 40 listesinde inanılmaz bir yere sahip oldular (#).

Blackened war metal diyenler grubun müziği için, grup elemanlarından Phillip McSorley‘nin halihazırda devam eden Irak savaşında ABD ordusunda yer aldığını düşünürsek layığıyla icra edebilirler bu türü (ilk albümlerinin adı da “War Metal” idi). Son albüm “Gin“de daha progresif vuruşlar raw bir black metal türüne bezendiklerini söyleyebilirim. Kaotik, brutallik ve avant-gardelık dip zerrelerine kadar işlemiş Cobalt‘ın müziğine. 2007 tarihli albüm “Eater of Birds“ü de tavsiye ederim, kesinlikle grubun kendisine geçmişine göre yenilik kattığı kesin o albümle birlikte.

]]> http://www.riffual.com/09/06/2010/cobalt/feed/ 0 http://www.riffual.com/25/04/2010/cancer-bats/ http://www.riffual.com/25/04/2010/cancer-bats/#comments Sun, 25 Apr 2010 10:07:13 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=1925

Pantera‘yı Agnostic Front ile buluşturmak fikri üzerine kurulu bir proje olarak düşündüm ben bu grubu hep. Çok üstünde durmadım ama sert müzik türleri arasında en sevdiğim iki tarzı bir araya getiren bu grubu albümün kritiğine girmeden ayrı bir yere oturtmam gerek sanırım.

“Bears, Mayors, Scraps & Bones” grubun bu yıl çıkan stüdyo albümü, ismini grup üyelerinin nicknamelerinden alıyor. Bundan önce Beastie Boys‘un efsanevi şarkısı “Sabotage“ı coverlayıp bir EP ile birlikte çıkaran grup bu şarkıyı albüme de ekleyip olmasaydı olmazdı dediğini görüyoruz (nedense beğenemdim bu cover’ı). Albüm müzikal olarak eski albümlerine göre yeni bir şey bulamadım ben, zaten bu tür gruplardan böyle bir beklentim yok. Southern metal ile hardcore punk’ın Kanadalı bir grup tarafından gaz verecek, ateş körükleyecek biçimde evlendirilmesi bu adamların olayı. Bir hardcore grubu kursam Liam Cormier gibi vokali olmalı mutlaka. Herifin sesinin canlı performanslarda ne kadar etkileyici olduğunu hayal etmek güç değil.

Cancer Bats hardcore dünyasında adından söz ettirdiği yerlere hakkıyla gelen grup, kanımca ne overrated ne de underrated. “Bears, Mayors, Scraps & Bones” ise mosh pit warriorlara bol ilham verecek, kaliteli bir hardcore albümü. “Dead Wrong” ile devam edeyim ben.

Sıkı takipçisi olduğum bir grup değil Sky Eats Airplane ama zamanla grupta epey elemanın değiştiğini biliyorum. Bu kadar eleman değişikliği bir grubu nasıl patates eder sorusuna cevap olacak bir albüm yapacak zamanları olmadığından bunu bir EP ile kanıtlamaya karar vermiş olsalar gerek; “The Sound of Symmetry“. “The Contour“, “Sound of Symmetry” ve “Motion Sickness” EP’de yer alan üç şarkı, ve sadece bu üç şarkıya dayanarak hayatımın en kötü albümlerinden birini dinlediğimi söyleyebilirim rahatlıkla.

Her şey mi kötü yeni EP’de? Tabii ki hayır. Self-titled albümlerindeki gibi teknik soundlarını koruyorlar, hatta elektronik öğelerini bezenişi eski albümlere göre daha iyi ve akılda kalıcı ama gerisi tam bir prodüktörlük faciası. Belli bir yapısı olmayan şarkılar acaba stüdyodaki herkesin mi kafası iyiydi bu şarkılar kaydedilirken sorusunu akıllara getirmiyor değil. Sonuç olarak olmamış sayın okurlar.

Metal müzik dinlemeye başlamasaydım acaba hayatım bugün nasıl olurdu diye düşünmeden edemem bazen. Benim gibi pek çok insan düşünüyordur aslında böyle hatta çoğunun benden anlatacak daha çok şeyi vardır bu müzik türü adına. Mesela ilk hangi albümü dinlediğimi hatırlayamıyorum, hangi grubun beni özellikle bu türe yönlendirdiğini de. Şu an bildiğim tek şey ise metalci diyeceğim insanın cilalı thrash metal ve çiğ death metal dinleme zorunluluğun bulunması.

2010 yılına girerken dar, yırtıklı kot pantolon ve kot ceketli arkadaşları gururlandıracak thrash metal albümü Overkill‘den gelmişti. “Ironbound“dan özellikle söz ettik blogda, yazısı şuradan okunabilir. Metal müziğin çiğ tarafında çığır açacak albüm ise NY’lı topluluk Immolation’dan geldi; “Majesty and Decay“.

Çeyrek asra dayanan bir müzik geçmişi, Roadrunner Records gibi marka olmuş bir label ile çıkarılan debut albümü, sonra metal müziğin diğer önemli plak şirketlerine transfer olmalar ve çok uzun aralıklar vermeden 90lar ve 2000ler boyunca çıkarılan albümler… Koskoca bir 25 yıl ancak böyle özetlenebilir. Bütün bu yılların tecrübesine yakışacak, taçsız death metal krallarına taçlandıracak bir albüm… Böylece beklentileri de özetlemiş olduk.

2009′da kayıtlarına başlanmıştı Ross Dolan, Bill Taylor, Robert Vigna ve Steve Shalaty kadrosuyla. Sıkı death metal takipçileri bu arkadaşların hepsinin daha önce hangi gruplarda nasıl performanslar gösterdiğini biliyordur. Bu albüm bu arkadaşları bile şaşırtabilir, ağır death metal ağabeyleri enerjilerini toplamış olacaklar ki tamamen konser dostu ve modern bir albümle karşımızdalar. “The Purge“, albüme ismini veren “Majesty and Decay“, ve de özellikle “A Glorious Epoch” bu sene festivallerde çok can yakacak şarkılar. Bill ve Robert gitarlarda yeteneklerini ustaca sergilerken dinleyicilerin heyecanında saniyelik eksilmelere bile yer vermiyor. Bunları yaparken de modern jazz dinleyen olgun insan tribine sokmuyor bizi tabi.

Millbrook Sound Studios‘ta verilen aylarca çalışmaya değmiş doğrusu ve Zack Ohren sen nasıl bir insansın? Son yıllarda dinlediğim en iyi metal albümlerinin arkasında mixer olarak bu insanüstü var, prodüktör de Paul Orofino. Albüm Nuclear Blast Records tarafından basılıyor, arşivciler için orijinalinin kısa zaman içinde Türkiye’ye ulaşacağını düşünüyorum. Son olarak “Majesty and Decay” şu ana kadar yılın en karanlık death albümü ve yine bu yılın “Ironbound” ile birkaç underground black metal grubunun albümüyle bile birlikte dinlediğim en iyi extreme yapıtlarından.

Herhangi bir metalcore grubunun ismini Google Images arama motoruna textline’ına klavyenizin enter tuşuna bassanız dünyada popüler olan tek taraftan öne indirilmiş saç modelli 4-5 tane dövmeli geni görmeniz muhtemeldir. Bu özelliğin geçerli olmadığı ve fakat sound olarak diğerlerinden çok da farklı olmayan bir grup Bleeding Through. Grup elemanlarının sahip olduğu gothic imajı hiçbir zaman benimsediğim de söylenemez. Gothic imaj konusunda da emin değilim gerçi ama grupta bir klavyeci bulunması ve müzikteki etkisi bana böyle düşündürüyor olabilir. Tamam, o imajla alakası yok.

2006′da çıkardıkları “The Truth” hiçbir fanın kesinlikle sırt çeviremeyeceği bir albümdü. Kapağındaki şiddet öğesini epey beğenmiştim, bana göre bu iş için yapılabilecek en iyi tasarımlarından birine sahipti. Grup o albümden sonra takip etmeyi bıraktığım topluluklar arasına girmişti, (ve bir itiraf, “Declaration“ı dinlemedim) ta ki geçen ay çıkan grubun self-titled albümü hakkında olumlu eleştirileri okuyana kadar.

Müzikte önyargı çok şey kaybettirir derler ama ben yine öyle davranacağım, ve albüme mükemmel demeyeceğim. Ama metalcore hastası bir insanın mutlaka dinlemesi gereken bir albüm yine de hatta grubu bugüne kadar sevimsiz bulan bile en azından birkaç şarkı dinlesin bu albümden.

İşte ABD’de hardcore diskolara kadar sokabilen bir İsveç’li grup. “New Noise” adlı şarkısı dışında da pek tanınmayan hatta mainstream çevreler için one-hit-wonder sayılabilecek bir grup ama yine de 98′de çıkan “The Shape of Punk to Come“ın etkilerini göz ardı edebilmek mümkün değil. 90ların ortasında bu tarzda çıkan Snapcase benzeri metalik soundlu bol groovelu grupları aslında sevmişimdir epey. Son zamanlarda İsveç hardcore’u bayrağını taşıyan Raised Fist’ten de bahsetmek gerekecek. Kült film “Crank“ta da sürekli çalan efsanevi şarkıyla bitireyim ben.

Uzun bir aradan sonra bir metal albümü kritiği ile karşınızdayım. Bana bu aktiviteyi yaptıran grup ise 90larda ve 2000lerde sevilerek dinlenmiş ama bir gözüküp bir kaybolmuş enteresan grup Fear Factory.

Yeni bir FF albümü çıkacağını duyduğumda önce kahkahalarla “ulan ne gereği vardı” dedim. Kilosuna kurban Dino Cazares‘in otuz yan projeden sonra FF kadrosunda yer alması da ayrı bir olay. Bu arada bu adamın Divine Heresy vokalinin gruptan ayrılmasında payı çok büyüktü. Bu adamla kanka olan tanıdıklarımız da var, oradan biliyoruz rockstar triplerini.

Bu arada “Mechanize” güzel albüm. Bir metal albümü krtiğine iğrenç smileyler koyamamak da bir o kadar üzücü. Makineleşen insan felsefesinden ekmek yemeye devam eder bu grup öyle gözüküyor. 2009 yılında pekçok grup yeni albüm çıkardı, 2010′da da çıkan metal albümleri sanırım hep güzel olacak. Neye şükretmem gerek bilmiyorum ama kötü bir metal albümünün etkisine maruz kalmadım şimdiye kadar. Overkill‘in leş başyapıtı “Ironbound” ile İETT otobüslerinde çok yaşlı insan başı şişerecektir bu albüm. Yıl daha başlamasına rağmen ben bu FF albümü yılın iPod’lara en güzel giden metal albümü seçiyorum. Geçmişte Demolition Racer için yaptıkları şarkı için kayırıyorum onları, şaka bir yana ciddi anlamda lise yıllarımı mahvetmemi sağlayan gruplardandır FF.

Candlelight Records etiketiyle piyasada olacak bu albüm. Bu label Avrupa’da daha çok black metal gruplarıyla çalışıyor, ABD tarafı daha çeşitli. Marduk, U.D.O., Gorgoroth, Opeth, Obituary, Pro-Pain gibi grupların ABD’de çıkan albümlerinden sorumlu bu label. “Christploitation” deyip bitiriyorum son olarak, hellyeah!

Bir de albüm kapağı yakın zamanda efsaneleşebilir kanımca.

Grubu dinlemeye Converge‘in “No Heroes” albümünde yer alan “Grim Heart / Black Rose” adlı parçayla başladım, başlamamın sebebi mükemmel sesiyle şarkıyı unutulmazlar arasında misafir sanatçı Jonah Jenkins idi. Only Living Witness da bu adamın birlikte kimi zaman hardcore punk kimi zaman stoner hardrock semalarında dolaştığı arkadaşlarından kurulu. Deathwish Inc. ve Doomriders‘ı biraz kazırsak olayın Jacob Bannon ilişkisini daha da açık şekilde ortaya koyabiliriz.

Benim de bu tarzda dinlediğim ilk grup Down idi, sanırım pekçok insanın öyle. Phil Anselmo örneğinden hareketle metal türleri içinde sanırım vokallerin en önemli olduğu tür bu. Jonah Jenkins de gerçekten harika bir sese sahip. “Prone Mental Form” da grubun en bilinen albümlerinden biri. Hiç sıkılmadan dinleyebileceğiniz albüm Güney’in uzun ve bitmeyen highwaylerinin ambiansını sunuyor dinleyene.

Uzun süredir Ankara’da önemli işler yapan bir topluluk Since Yesterday. An itibariyle kayıt teknolojisi olarak çok çok ilerideler, last.fm’de milyon kez skroplanıp onların seviyesinde olmayan grupları sayabilirim bu konuda. 2010 için de yepyeni merchandising ürünleriyle  giriyorlar, meraklılar http://www.myspace.com/sinceyesterdaytr adresine göz atsın. Yakın zamanda grubun ilk uzun çaları “The Artifical Truth” da çıkmış olmuş olacak ve albümün ardında ngelecek bir iki sağlam konserle kesinlikle uluslararası hardcore arenasında ismi saygıyla anılacak olan bir grubumuz olacak. Çok umutluyum, çok.

Bugüne kadar blogda yazdığım en cilalı yazılardan biri olacak sanırım. Eski imajları pek tiye alınacak cinsten olan tonla heavy/thrash grubunun bugünkü halini biliyorsunuz. Ozzy Osbourne gibi MTV’de program yapabilecek seviyeye ulaşamayan eskinin stadyum çınlatan süperstarları şimdilerde ufak barlarda rahatça sayabileceğimiz sayıda insana konser vermekte. Hatta konuyla ilgili yapılmış güncel belgesel “Anvil! The Story of Anvil“i merak edenlere öneririm.

Overkill ise ülkemize daha önce gelmiş, bir daha gelse gitmeyi pek de düşünmeyeceğim bir grup. Aslında pek de takip etmediğimden 2009 yılında albüm çıkarmasına şaşırdığım bir grup. Fi tarihinden kalma leş thrash abileri hala cırtlıyor mu diye düşünmeden etmek mümkün mü? Bir dinleyeyim dedim “Ironbound“u ve şok! Bana Exodus‘u hatırlatan oldschool thrash çizgisiyle bugünün metali arasında bir köprü kuran bangır bangır bir metal albümü. Albüm hakkında yabancı yayınlarda yapılan herhangi bir kötü eleştiriyi bulup getirene istediği metal albümünü satın alacağım. Kıstasımız 10 puansa albümün değeri 10, ötesi yok! Bu sene metal olayında Devildriver‘ın “Pray For Villains” albümüyle birlikte baştacıdır “Ironbound“.

Born From Pain Avrupa’nın çok önemli topluluklarından. Türkiye’ye gelişi de yılan hikayesine dönmüş gruptur aynı zamanda, daha önce iki kez denediler. Bu kez kesinlikle geliyorlar ve yanlarında Belçika’dan The Set-Up‘ıda getiriyorlar. Riot Promotions tarafından düzenlenen konser de çalacak bir diğer grup ise tahmin edeceğiniz üzere UÇK Grind. Konserin en büyük güzelliklerinden birisi ise Almancı rapper Volkan T ile Ayben‘in aynı sahneyi paylaşacak olması ki bu ortama Hellfest 2005 boyutu katacak, merak edenler tonla hardcore grubunun yanında sahneyi çıkan Public Enemy‘yi görebilir o festivalde. 5 adet afişi var bu konseri, en afillisi buydu gördüklerimin arasında. Türkiye tırıvırı afişlerle barda festival yapılan bir ülke olduğu için insan böyle şeylere değer veriyor. Tarih, mekan bellidir.

Twelve Gaunge Records‘ın ve San Francisco’nun en sakat ve en hayvani gruplarından biri These Days. Hardcore pride işte budur lan dedirten ilk stüdyo albümleri (s/t) kafa göz yardıracak cinsten bir şeydi. 2005′te çıkan bu albüm tough guy hardcore kid zamanlarımda dinlediğim en iyi albümlerden biri, eski kadar enerjik olmasam da hala dinliyorum. Oldschool hardcore dinleyicilerini de tatmin edecek metalik bir yapıt. İkinci albüm “Chained To The Lake” beklediğim kadar iyi çıkmadı. Her ne kadar underground camiada kalsalar da bana göre hardcore efsanesi olarak görülebilecek bir albüm bıraktılar arkalarında. Dibine kadar kazımasyon, sonuna kadar yardırmasyon lafın kısası.

Politik duruşlarıyla öfke ve misantropi yayan bir grup Gaza. Black Market Activities adlı label ile çalışıyorlar. Bu dönemin mathcore grupların ritmik olmama özelliğini aldıkları bariz ortada ama teknik açıdan o kulvarda değiller gibi. Kulağa son derecek kaotik gelen brutal bir vokalle bir tür deneysel grime punk ve grindcore dolaylarında farklı bir müzik icra ediyorlar. İkinci albümleri “He Is Never Coming Back” yılın en iyi heavy albümlerinden biri diye bir yazı okuyunca ben de kulak vermedim edemedim (albüm isminin Avril Lavigne şarkısı gibi durmasına ne diyorsunuz?). Kulağım nedense pek aşina olamadı ama o kadar övgüden sonra önyargıyla yaklaşmak istemiyorum. Converge ile oldschool death metal arasında mekik dokuyan bir grubu dinleyebilirim diyen her insan evladına tavsiye bu albüm.

Bugün devlet liselerimizden aylığı asgari maaşı ona katlayan kolejlere kadar heme hemen her yerde dinlenen sevilen bir grup HIM. Fanlarını küçümsediğimden değil grubun ününün ne kadar yayıldığının altını çizmek istedim bu noktada. Ancak HIM kendi ülkesinde bile yeterince tanınmıyorken burada ciddi bir fan kitlesine sahipti. Rock müzik festivali organizasyonu sektörü ulusal televizyon kanallarına reklam verebilecek kadar büyümediği zamanlarda yürütülen H2000‘e borçlu sanırım HIM. Konuyu getirmek istediğim yer ise bazı yabancı grupların özellikle Türkiye’de ciddi fan kitlelerine sahip oluşu. Leş metal olarak tanımlayabileceğimiz gruplar dışında bunu başarabilen de çok az grup maalesef. İtalya’nın önemli toplulukların Raein ise kemik screamo tabanımız tarafından çok ciddiye alınan bir grup. La Quiete ve Neil On Impression gruplarının üyelerinin bir araya gelerek kurdukları grup ülkemizde efsane olarak anılacak kadar çok seviliyor. 2005′te dağılmışlardı, iki sene sonra re-union haberlerini aldık ve bir sene sonra da “Nati Da Altri Padri/Ogni Nuovo Inizio” geldi ancak bu grubu bana sevdiren albüm 2002′de çıkardıkları “Il N’y A Pas De Orchestre“. Diğer sevdiğim bir olay grubun antiMTVday gibi organizasyonlarda boy göstermesi, mainstream hayaline basılmış emo violence damgasıdır bu. Günümüzün gruplarının mutlaka örnek alması gerekiyor Raein‘i. Son olarak “Tigersuit“.