Boş gecelerde 2003′e geri dönğo Fransız screamosunun güzel örneklerinden bir Mihai Edrisch albümü olan “L’un Sans L’autre“‘a dönmenin faydası var.

“A Demi Mots”

“Et Pourtant”

Profound Lore Records deniz gibi, ne çıksa yeniyor. Label’ın beni kendine son aşık eden grubu Wolvhammer oldu. Şimdi ilkokul matematik bilgilerimizi yoklayalım. Extreme müzik severler bir kümede olsun, diğer kümede de evde hasta yatanlar. Bu kümelerin kesişiminde siz varsanız, grubu son albümü  ”The Obsidian Plains” aradığınız ilaç. Her ne kadar albüm grubun debut’su “Black Marketeers of World War III” kadar beğenilmese de sludge ve punk etkileşimleri burada daha belirdi karartılmış crust grubunun. Son albümün ikinci şarkısı aşağıdaki play butonuna basarsanız çalacak.

“Writhe”

Bu grupla ilgili bir post daha vardı. Şimdi benim bildiğim ikinci albümleri çıkmış: “Conversation Piece“. “Plan B” kadar güzel bu da yalnız grupta yaprak dökümü olmuş, violinist hatunu göremiyorum, kendisi blogumuzun da takipçisiydi yazılanları anlamasa da. Tabi enstrüman eksikliği de var.Yine de albümde her şarkı güzel, ben iki numaralı şarkıyı koymaya karar verdim.

Biraz konser grubu tadında, biraz progressive. “The Ghost You Gave to Me” güzel bir albüm olmuş.

Güzel bir albüm “No Color”.

How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know?
How I’m suppose to know that?
How I’m supposed to know that you need me?

Zamanında dinlemediğim için kendimi hiçbir zaman affetmeyeceğim albümler listesi “Heroine” ile girdiler.

dağıldı bu grup. dağılmasa iyi olur. neyse, fotoğraf 2003′ten. 2004′te dinlemeye başlamıştım bu grubu.

İlk kez iki hafta önce dinledim bu grubu ve ilk EP’sini, nihayet de bir şeyler karalamaya fırsat buldum. İtalya’dan son zamanlardan dinlediğim en iyi gruplardan biri. Kaotik bir tarzları var, Converge‘i anımsatmıyor değil, ambient kesitler de var şarkılarında. Buralarda tanınmasa da The Dillinger Escape Plan, Underoath, Coalesce, Russian Circles, A Storm Of Light, These Arms Are Snakes, Agnostic Front, Knut, Darkest Hour, Torche, Kylesa gibi gruplarla aynı sahnede çalmış bu adamlar, henüz çok yeni bir grup olmalarına rağmen.

“The Long Procession” grubu ilk albümü, self-released bir albüm aynı zamanda. Venedik’ten çıkma bu grubungeçen yıla ait bir de s/t EP’si var, şuradan ulaşılabilir arkadaşlar bu EP’ye (#). Bu yılın sonunda da beklediğimiz albümleri geldi. 2010′un en iyi albümü listesi yapmaya kalkanlara saç baş yolduracak cinsten bir albüm. Eğer siz bu kişilerden biriyseniz listede önemli bir değişiklik yapmak zorundasınız artık.

Grup için Converge‘i anımsatıyorlar demiştim, soundlarını betimlemeye kaldığım yerden devam edeyim. Sludge etkileşimli bir post-hardcore’un hem brutal hem de clean vokallerle süslendiğini düşünün. Aynı zamanda enstrümanları daha teknik bir sound verecek şekilde kullanımı alışkanlığının hakim olduğunu varsayın. Mathcore gruplarından alışık olduğumuz soundun biraz daha melodikleştirip araya ambient skitler ekleyerek daha acıklı hala geldiğini de hayal edin. İşte bu düşünceler, varsayımlar ve hayaller bizi AVL‘ye sürüklüyor.

AVL, gerçekten gelecek vaat eden bir grup. Bu tarzda As We Draw ve Rise of Caligula’dan sonra beni en çok heyecanlandıracak grup, djent akımından gelenleri de es geçmeyeyim. Özellikle Neurosis, Converge karışımı bir şeyler arayanları fazlasıyla tatmin edecek bir albüm bu.

Ocak 2001 sayısını şimdiden çıkarıp sözde “2010′un en iyi albümlerini” bizlere sunan Decibel Magazine‘e iyi kapak olur bu albüm. Hee, o derginin de fanıyım ama AVL bu yılın sadece sert müzik dünyası için değil genel olarak en iyi albümlerinden birini kotarmış. Dinleyip hayran kalmamak mümkün değil. Böyle bir albümle 2011′e spektaküler bir giriş yapıyoruz, bakalım yeni yıl daha neler getirecek.

Albümün tracklist’i şöyle;

01. Empire
02. A New Aurora
03. My Hands Will Burn First
04. Ascending
05. Glances (Part I )
06. Glances (Part II )
07. Marasm
08. Nicholas
09. Infinite Sunset of the Sleepless
10. The Traitors’ March

01. Empire

03. My Hands Will Burn First

06. Glances (Part II )

]]> http://www.riffual.com/30/12/2010/amia-venera-landscape-the-long-procession/feed/ 0 http://www.riffual.com/20/12/2010/birds-in-row-cottbus/ http://www.riffual.com/20/12/2010/birds-in-row-cottbus/#comments Mon, 20 Dec 2010 15:56:36 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2176

Son zamanlarda underground hardcore camiasından dinlediğim en iyi gruplardan biri Birds In Row. Çoğunuzun bu grubu daha önce dinlemediğini varsayıyorum, gerçekten yeni ve emin adımlarla yeraltında bir şeyler yapmaya çalışan bir grup. Throatruiner Records‘tan [#] arkadaşımız Matthias olmasa biz de duymayacaktık onları.

Birds In Row Fransa’dan çıkma (lirikler İngilizce), Modern Life Is War, Kylesa, Rise and Fall, Cursed stili karanlık bir sounda sahip hardcore grubu. Karamsarlığa itici melodileri sağlam groovelar ile destekliyorlar. Last.Fm’de kendilerine screamo etiketi de yapıştırılmış, Fransa’nın son zamanlarda ciddi atakları oluyor screamo yönünden gerçekten de. Bohem hayatlara sıkışmış ruhların çığlıklarını duymamazlıktan gelemiyoruz tabi.

BIR, bu yılın başında ilk EP’si “Rise of The Phoenix“i çıkarmış, bu da ilk LP’leri “Cottbus“. Albüm çarpıcı girişiyle dinleyiciyi alıp sürükleyen türden bir albüm. Bu tarz müzikle uzaktan yakından alakadar olanlar için mükemmel bir albüm. Bu kış muhtemenlen en çok dinlediklerim arasında olacak.

Labeldaşları As We Draw ile Fransa’yı turluyorlar, İsviçre’ye de geçeceklerdir. Balkan turnesi düşünürler mi bilmem ama mail yoluyla kontağa geçildiğinde illa ki gelmek isteyeceklerdir buralara. birdsinrow-at-gmail-dot-com adresini kullanarak grupla iletişime geçebilirsiniz. Bu da grubun web sitesi, http://birdsinrow.free.fr

Albümü releasen eden labellar Throatruiner Records (FR), Swarm Of Nails (FR), Vitriol (USA), Brain Ache (UK), Iscream4icecream (IT) ve Dead Words (MX) . Seçtiğim üç parçayı önce paylaşmadan tracklist’i veriyorum ama albümün tamamını buradan da mutlaka dinleyin.

1.Among The Ashes 04:35
2.Colossus 01:35
3.Words Of Astaroth 03:18
4.The Ace Of Fools 02:06
5.Chat Noir 02:30
6.A Kid Called Dreamer 03:35
7.Outro 03:11

1. Among the Ashes

2.Colossus

6.A Kid Called Dreamer

]]> http://www.riffual.com/20/12/2010/birds-in-row-cottbus/feed/ 0 http://www.riffual.com/16/11/2010/tesseract-concealing-fate-ep/ http://www.riffual.com/16/11/2010/tesseract-concealing-fate-ep/#comments Mon, 15 Nov 2010 22:11:28 +0000 Oguz http://www.riffual.com/?p=2159

Uzun zaman bloga yazmayalı. Bu uzun arada müzikten uzak kalmadık elbette ki.

Kış başlangıcında olduğumuz ve yılın sonuna geldiğimiz şu dönemde geri dönüp baktığımda müzik adına kafamda en net beliren şey bu yıl sert müzik adına en çok dinlenen tınıların birbirinden alakasız progresif tonlar olduğu. Özellikle bu tür müzikleri yeni dinlemeye başlayan pekçok genç dinleyiciyi kendine çekebilecek yeni bir akım ortaya çıktı, o da djent. 90larda grunge akımı popüler olduğunda nasıl etrafta depresif, hırkalarla dolaşan, yırtık kot pantolonlu tipler türediyse bugün de djent akımı için aynı şeyi söylemek mümkün. Math rock ve progressive gruplar hiç ulaşamayacakları popülerliğe ulaşabiliyorlar, bu müziği dinlemek cool olmanın bir gerekliliği gibi adeta. Peki nasıl giyinecekler? Onu ben de bilmiyorum.

Dönelim TesseracT‘e. Londra çıkışlı bu genç arkadaşlar gerçekten yetenekliler. “Concealing Fate” de öyle basit bir EP değil. Parçalardaki kimi riffleri şaşkınlıkla karşıladığım oldu.Müzikğin matematik kısmını yetenekleriyle hallederlerken duygusal yönünü de boşlamayıp akılda kalıcı ve ruhsal modunuzu modifiye edici etkileşimleri yakalayabilmişler. Albümün noksan yönünü arıyorum bulamıyorum, belki kapağı olabilir. Bu arada grubun adı olan tesseract dört boyutlu küre demek. Bunun ne demek olduğuna kafa yorarken albümün kapağına da bakmayı unutmayın.

Cloudkicker projesinin ortalığı kasıp kavurduğu, Oceansize‘ın mis gibi bir albüm çıkardığı şu ay içerisinde TesseracT benim için beklenmedik bir sürpriz oldu. Albüme 5 üzerinden 4,5 veriyorum. Bizim ülkemizdeki metalheadlerin ayrı bir bayılacağını düşündüğüm “Concealing Fate Part 3 – Emotive” ile sözlerimi bitiyorum.

Bu sene aslında önemli bir şey oldu. Dünyanın en ciddi Slipknot fanı popülasyonuna sahip ülkelerden birisi olan Slipknot -yalan değil, 40 yaşında adamda da teesini görmüşlüğüm var, 10 yaşında çocukta da- grubunun vokali Corey Taylor ve gitarist Jim Root yan projeleri Stone Sour ile birlikte İstanbul’da, Sonisphere’delerdi. Müziklerini de çok güzel icra edip ülkelerine yolladık onları.

Bu ay yeni gelen albümlerden biri Stone Sour’un: “Audio Secrecy“. Albümle aynı ismi taşıyan bir introya sahip albüm grubun dolaştığı janralar olan hard rock, alternative metal ve post-grunge’a akustik müziği de katmış. Yıllardır etrafa misantropluk saçan “people=shit” namelerinden sonra Corey Taylor‘ın sesinden aşk mırıltıları dinlemek insanı önce bir şoka soksa da şarkıların akıcılığı insana ortanın üstü bir müzik ziyafeti çektiriyor. Geçmişten kalma klişe riffleri başarılı sololarla desteklemişler ve catchy melodilerle de son vuruşu yapmışlar.

Bu yıl Amerikan dizilerinde arka planında çalması için bol bol şarkı var bu albümde. Beklediğimden iyi iş yapmış Stone Sour. Hareketli günlere moralli başlamak için ideal bir albüm bu tür müzik dinleyicileri için. Albümün en enerjik şarkısıyla sözlerimi bitiriyorum :”Digital (Did You Tell)“.

Her zaman temposu çok yüksek ve jam havasında olan jazz parçalarını ilgiyle dinlemişimdir. Soloistler  her an farklı bir süprizle karşıma çıkıcakmış gibi gelir ve bir sonraki cümleyi heyecanla beklerim. Diğer yandan, her notanın renginin daha da farkedilebilir olduğu sakin tınılarda  sizi kafanızdaki binbir düşünceden uzaklaştıracak mucizevi anları yakalamak mümkün oluyor. Herşeyi aynı anda beklemek biraz züppece gelebilir  fakat  genç yaşına rağmen ülkemizin en iyi akustik bass üstadlarından birisi olan Ozan Musluoğlu’nun ilk albumu olan Coincidence, sonsuz mütevaziliğiyle hem hiperaktif hem de durgun melodileri aynı masada sunmakta.

Albümde Ozan Musluoğlu’nun bestelerine Ferid Odman, İmer Demirer, Engin Recepoğulları ve  Ülkem Önsezen gibi ülkemizin ileri gelen Jazz müzisyenleri renk katmakta.

Albümü taktığınızda heyecanlı bekleyişe Latin havası ile sizi saran ve yüksek tempolu “Dimensions” cevap veriyor. “Beyeffendi” ile yüksek tempo biraz Groove kimliğine bürünerek devam ederken, Antonio Carlos Jobim’ in “Ligia” adlı Bossanova klasiğinin yorumunda , duygu yüklü melodiler kazınıyor birer birer aklınıza. “Less is more” ile soloistleri hayranlıkla dinlerken, “How to get use to” parçası ile yumuşak vuruşlara ve “az ama öz” denilecek melodilere dönüyoruz. Albüm, her defasında aynı heyecanla dinlediğim “You must forget sometimes” adlı parça ile son buluyor. Ülkem Özsezen’in piano ile yarattığı harika atmosfer, Engin Recepoğulları’nın melodileri  ile bütünleşiyor ve yine etkileyici bir bass solosu ile ana melodiye geri dönüyoruz.

El emeği, göz nuru ve jazz sevdası ile hayat bulmuş bu melodiler her müzikseverin takdirini toplayacak türden bir albümü oluşturuyor.

Riffual’daki ilk yazıma, dünyanın yaşayan jazz efsanelerinden biri olan Pat Metheny ile  başlamak istedim. İlk kez Jim Hall ile 99’ da çıkardığı albümde “The Birds and the Bess” parçasını ve Jerome Kern’in “All the things you are” klasiğinin şiir gibi olan yorumunu dinledikten sonra, çalışılsa belki bu kadar iyi jazz müzisyeni olunur be oğlum! gazına gelmiştim ama derinlemesine inceleyince Pat Metheny’nin daha 19 yaşındayken Berklee College of Music’in en genç hocası olarak tarihe geçtiğini gördüm ve içkiye vurdum kendimi.

“Bright Size Life” albümü Pat Metheny’nin 1976 yılında , 22 yaşındayken çıkardığı ilk albüm. Albümde 6 telli ve 12 telli elektrik gitar kullanan Metheny’e,  bass gitarda Jaco Pastorius ve davulda Bob Moses eşlik ediyor. Çoklu amfi ve dijital delay line kullanarak elde ettiği chorus’lu ton, günümüzde bile artık en çok kullanılan jazz gitar tonlarından biri haline gelmekte.Albümdeki şarkıların incelemelerine baktığımızda görüyoruz ki “Bright Size Life”, karmaşık fakat akılda kalıcı soloları ve modal interchange konusu ya da ileri jazz akorları için kitap niyetinde hazırlanmış armonik yapısı ile her jazz muzisyeninin oturup kafa patlatması gereken muhteşem bir albüm.

Türkiye’de ciddi bir takipçi sayısına sahip Heaven In Her Arms. Muhtemelen adını bir Converge şarkısından alan bu grup benim için harikalar yaratan gruplar arasındaydı. Envy‘dan sonra özellikle iyi bir nesil geldi Japonya’da, ve hemen hemen hepsi Envy‘ı örnek alıp ciddi anlamda iyi deneysel screamo işlerinin altına imzalarını attı.

“Paraselene” grubun son albümü. Girişiyle bildiğiniz HIHA albümü ama devamında sanki eski albümlere göre daha zayıf. İnternette okuduğum bazı yorumlar albüm için yılın hayalkırıklığı diyor ama bence o kadar değil ama yine de eski albümlerle grubun fanı olmuş onca kişi inceden bir şeylerin eksikliğini hissedecektir bu albümde. Belki bu albümü başka bir grup yapmış olsa yine iyi notla geçer ama eski çalışmalar beklentimi hayli yüksek tutmuştu. “Anamnesis Of Critical“, “Halcyon” gibi klas parçalar ve “Veritas” gibi sonunda çalsa bir drama filmini izlemesi on kat ağır bir filme çevirebilecek bir outro var.

“Messy, Isn’t It?” bu yıl dinlediğim en iyi hardcore punk albümü oldu şu ana kadar. Albüm isminden de etkilenip kendilerini türün Lionel Messi’si olarak belirlemiş bulunmaktayım. Uzun yıllarını hardcore dinleyerek geçirmiş her Adem evladının 2010 yılı deyince hatırlayacağı bir albüm yapmışlar.

Adeta Türkçe kompoziyon derslerinde ideal bir sonuç paragrafı yaparak girdiğim yazıya albümden detaylarla devam etmek istiyorum. Sound kesinlikle çok orijinal, tür içine bambaşka bir hava katacak cinsten, hatta türdeki örneklerinin aksine besteler arkasında ciddi bir müzikal zeka olduğu açıkça belli oluyor. Hemen hemen boş saniye yok albümde, hangi şarkıyı upload etmem gerektiğine de karar veremeyip tesadüfen birini seçtim zaten, lafı uzatmadan o şarkıyla başbaşa bırakıyorum siz değerli okurlarımızı.

Biraz geç bir albüm krtiği olacak ama Sick Of It All blogda yeri olmazsa olmaz gruplardan. New York’un arka sokaklarında yetişip hardcore ile hayat tutunan benzerlerinden biraz farklı bir imaja sahip olsalar da janra için kutsal sayılan topraklarda yetişmeleri onları efsaneler arasına sokmaya yetiyor.

“Step Down” videosunu izlemek için televizyon başında saatlerce bekleyen nesilden olmak isterdim ancak yaşım itibariyle pek yetişemedim o zamanlarda olanlara. O video yüzünden sanırım en sevdiğim SOIA şarkısıdır, tribute albümde de Comeback Kid tarafından coverlanması ayrı bir güzellik olmuştur.

Artık yaşı kemale ermiş, tribute albümü çıkmış, göbeğinde kıllar enginar çiçeğine dönmüş adamlar ne bekleyebilirsiniz? Söz konusu adamlar SOIA üyeyise, beklentilerin bir anda tavan yapması muhtemel. Bana kalırsa bu müzisyenlikten soğumayalım diye iki üç hit parça kaydedip gazla çıkarılan “Death to Tyrants“tan sonra mükemmel bir albüm “Based On A True Story“. Albümün isminin arkasındaki esrarı halihazırda çözemedim ama “Scratch The Surface“de olduğu gibi heyecanını ve sürükleyiciliğini bir an olsun kaybetmeden son hızla basıp giden bir hardcore punk albümü gelmiş New York’lu topluluktan, tek tek öpüyorum alınlarından, Ertem Şener olsa her yerlerinde öper. Son şarkı “Dirty Money” ile bitiriyorum yazıyı.

Kanada’ya, Montana’ya falan yerleşesim geliyor bazen…

Üç DJ’in bir araya gelip kurduğu glitch hop denilen hip-hop’a yakın bir elektronik müzik türü icra eden topluluk the Glitch Mob. Bu arada glitch sound’u bilgisayarların ya da makinelerin hata verdiklerinde ortaya çıkan ses efektlerinin kullanımıyla elde ediliyor. İlginç tabi, konserlerde ne halt yiyorlar bilemiyorum.

Elektronik müzik dinlerken yaşadığım en büyük sıkıntı birkaç kez albümü dinledikten sonra sıkılmış olmam (The Dust Brother, The Prodigy, Orbital gibi isimleri dışarıda bırakıyorum bunu söylerken). Yukarıda saydığım şekilde elde edilen soundlar pekçok Taksim gencine “ne abudik gubidik bi’ müzikmiş ehehe” yorumunu yaptırır muhtemelen, kendince haklıdır da ama önyargılı dinleyiciye çok şey kaybettiren topluluklardan biri the Glitch Mob.

“Drink The Sea” bu arkadaşların son albümü. Glitch soundlarında heavy house ve trance havalarını sezmemek için sağır olmak lazım. Belki de o glitch’i bana da daha farklı, daha fonksiyonel, daha versatil gösteren o. Albümden çıkacak ilk single olarak seçilen “Drive It Like You Stole It” GTA oyuncularına hitap etmesinin yanı sıra elektronik müziğin nasıl akılda kalıcı ve dinleyici sıkmayan bir hit çıkacağının ispatı, ama ben yazının sonuna başka bir parça ekleyeceğim.

Albümün tek falsosu ikinci yarısından itibaren başlayan uyumsuzluk, ilk single dışındaki son beş şarkı ilk beş şarkının kalibresinden uzak. Sıradaki albümleri biraz daha dengeli olursa unutulmazlar aralarına girebilirler. Bu yazıyı okuyup da grup üyeleriyle irtibatta olan birileri varsa o arkadaşları kutladığımı ama sözünü ettiğim eksikliğin de önümüzdeki çalışmalarda giderilmesi gerektiğini güzel bir dille anlatırsa memnun olurum.

Uzun zamandır dinlediğim en iyi all-female bandlerden biri The Like. Şu cümleyi kurarken derinlemesine çok düşünmedim ama hep kafamdaki grubu oluşturmayı başarmış bu dört hatun, yani nasıl olması gerekiyorsa o. Garage gitarlar, new wave bir sound ve çok yönlü bir vokal.

“Release Me” bu yılın en iyi albümleri arasında gösterilecek takvimler Aralık sonunu gösterdiğinde buna eminim. Aynı zamanda son albümleri olan bu yapıtta yukarıda saydığım özelliklerini sonuna kadar gösteren bu dört sevimli hatun aynı zamanda Nil Karaibrahimgil vari liriklerle de insanı kırıp geçiriyor, dinlerken sürekli 70lerde pop yapan eski seslerimizi hatırlatıyor, nakaratı dinledikten sonra Seyyar Taner‘in “yıllardır gülmedi yüzüm bir an” diye girmesini bekliyorsunuz.

Hangi fotoğraflarını koysam diye uzun zaman düşündüğüm bu birbirinden güzel Los Angeles’lı arkadaşların albümü yılın işlerinden biri, fazla uzatmaya gerek yok, Downtown Records yılın işlerinden birini kotardı yine. Amy Winehouse‘un “Back To Black“ini yaratan ünlü prodüktör Mark Ronson‘un da ismini telaffuz etmezsek büyük günaha gireriz. Yaz aşklarının hayalkırıklığını yaşayan kadın okurlarımız için geliyor, “Wishing He Was Dead“.

The Pineapple Thief İngiltere, Yeovil çıkışlı bir progresif rock topluluğu. 1999 yılında kuruldular ve bu zamana kadar fanları ziyadesiyle doyuracak sayıda başarılı albümün altına imzaların attılar. 2008′de çıkardıkları ve önemli bir oksimoron yarattıkları “Tightly Unwound” Prog Archives’ Members Albums of the Year listesinde üç numarada gösterilmişti. Bu albümün ardından da  geçtiğimiz günlerde “Someone Here Is Missing” piyasaya çıktı.

İlk şarkıdan itibaren grubun soundundaki Radiohead etkileşiminin gözlendiği, progresif müzik içinde beklenen Oceansize vari iniş çıkışların bol olduğu albümde Dredg‘e kadar gidecek bir art rock’luk pozisyonu da mevcut desem birbiri ardında gelen bu kısa cümle serisiyle işin içinden çıkmış olurum belki sayın okurlar. Akustik melonkolizmiyle dinleyeni alıp götüren “Someone Here Is Missing” and “Barely Breathing” adlı şarkılar ötekilerden bir adım ileride tutulmuş yabancı mecmualarda, katılmamak elde değil.

Bir de albümün kapağını hazırlayan Storm Thorgerson‘u alkışlamak lazım, kesinlikle bu yıl içerisinde gördüğüm en işe imza atmış alanında, neden cv’sinde Pink Floyd, Muse gibi isimlerin olduğunu ortaya koymuş yaptığı işle. Paraya kıyıp böyle profesyonel bir adam çalışan İngiliz gruba da bir aferin geliyor. Sırf bu kapak için Kscope Records‘un internet sitesine girilip alınır bu albüm.

Benn Jordan öğrendiğimiz kadarıyla pek çok nickname altında elektronik müzik icra eden bir meslek sahibi.”Arboreal” adlı son albümünü çıkarmasa kendisinden bihaber yaşamaya devam edecektim muhtemelen, iyi oldu çıkardığı.

Albüm için şimdiden yılın en iyisi diyenler de var, aynı şeyi elektronik müzik kategorisine indirgeyenler de ama bir gerçek var ki gerçekten çok başarılı bir albüm “Arboreal“. Çocukluğunu gitarıyla jazz parçaları çalıp geçirildiği bir geçmişe sahip, idm icra eden bir müzisyenden beklenen albüm. Her şarkı birbirinden farklı hemen hemen ama bir araya gelince anlamlı bir bütün oluşturuyorlar. Farklı renklerden, farklı mevsimlerden oluşan enfes bir mozaik oluşturulmuş Alphabasic Records tarafından dağıtımı yapılan albümde.

Albümün giriş şarkısı olan ve yukarıdaki görsel ile bütünleştirilip sonbahar ambiansı yaratılan “Undiscovered Colours” ile sizleri yepyeni renkleri keşfetmeye davet ediyorum. Hayatındaki eksik taşları yerine yerleştirmek isteyenlere geliyor.

Pantera‘yı Agnostic Front ile buluşturmak fikri üzerine kurulu bir proje olarak düşündüm ben bu grubu hep. Çok üstünde durmadım ama sert müzik türleri arasında en sevdiğim iki tarzı bir araya getiren bu grubu albümün kritiğine girmeden ayrı bir yere oturtmam gerek sanırım.

“Bears, Mayors, Scraps & Bones” grubun bu yıl çıkan stüdyo albümü, ismini grup üyelerinin nicknamelerinden alıyor. Bundan önce Beastie Boys‘un efsanevi şarkısı “Sabotage“ı coverlayıp bir EP ile birlikte çıkaran grup bu şarkıyı albüme de ekleyip olmasaydı olmazdı dediğini görüyoruz (nedense beğenemdim bu cover’ı). Albüm müzikal olarak eski albümlerine göre yeni bir şey bulamadım ben, zaten bu tür gruplardan böyle bir beklentim yok. Southern metal ile hardcore punk’ın Kanadalı bir grup tarafından gaz verecek, ateş körükleyecek biçimde evlendirilmesi bu adamların olayı. Bir hardcore grubu kursam Liam Cormier gibi vokali olmalı mutlaka. Herifin sesinin canlı performanslarda ne kadar etkileyici olduğunu hayal etmek güç değil.

Cancer Bats hardcore dünyasında adından söz ettirdiği yerlere hakkıyla gelen grup, kanımca ne overrated ne de underrated. “Bears, Mayors, Scraps & Bones” ise mosh pit warriorlara bol ilham verecek, kaliteli bir hardcore albümü. “Dead Wrong” ile devam edeyim ben.

Sıkı takipçisi olduğum bir grup değil Sky Eats Airplane ama zamanla grupta epey elemanın değiştiğini biliyorum. Bu kadar eleman değişikliği bir grubu nasıl patates eder sorusuna cevap olacak bir albüm yapacak zamanları olmadığından bunu bir EP ile kanıtlamaya karar vermiş olsalar gerek; “The Sound of Symmetry“. “The Contour“, “Sound of Symmetry” ve “Motion Sickness” EP’de yer alan üç şarkı, ve sadece bu üç şarkıya dayanarak hayatımın en kötü albümlerinden birini dinlediğimi söyleyebilirim rahatlıkla.

Her şey mi kötü yeni EP’de? Tabii ki hayır. Self-titled albümlerindeki gibi teknik soundlarını koruyorlar, hatta elektronik öğelerini bezenişi eski albümlere göre daha iyi ve akılda kalıcı ama gerisi tam bir prodüktörlük faciası. Belli bir yapısı olmayan şarkılar acaba stüdyodaki herkesin mi kafası iyiydi bu şarkılar kaydedilirken sorusunu akıllara getirmiyor değil. Sonuç olarak olmamış sayın okurlar.

İsveçli müzisyen Kristian Matsson‘un projesi The Tallest Man on Earth. Bu yıla kadar yayınladığı bir EP ve bir stüdyo albümüyle folk severleri utandırmayan Matsson, bu yıl ise “The Wild Hunt” albümüyle karşımızda. Albüm hakkında yurt dışındaki mecmualarda okuduğumuz güzel cümlelerin ardından bizim de albümü dinleyip bir iki laf etmemiz gerekiyor.

Folk müzik dinleyenler liriklerin ne kadar önemli olduğunu bilirler. “The Wild Hunt“da da insana umut aşılayan, yerine göre güldüren liriklerin Kristian Matsson‘un kendine özgü asidik vokalleriyle ayrı bir tat buluyor. Bütün bunların üstüne bir de akustik gitardaki ustalığı eklediğiniz de tadından yenmez bir albüm ortaya çıkıyor. Erken konuşmamak lazım ama “The Wild Hunt” bu yılın en iyi folk albümlerinden biri hatta en iyisi olabilir. Abarttığımız düşünenleri Pitchfork, Sputnikmusic gibi internet sitelerinde yapılan Bob Dylan karşılaştırmalarını okumaya davet ediyorum. Siz onları okuyana kadar da burada “Love Is All” dönsün dursun.

Haber niteliği taşıyan basit bir blog yazısıyla “Diamond Eyes“ı geçiştireceğimi okurları utandırmanın vakti geldi. “Saturday Night Wrist” ile grubun fanları bunu saymıyoruz demişlerdi. Bence o albüm de fena değildi ama nedense iyi tepkiler alamadı hiç. 2006′nın sonunda çıkan bu albüm grup üyelerinde de benzer bir etki bırakmış olacak ki 2007 sonunda yeni bir albüm yazmaya başladılar adı “Eros” olarak belirlenecek olan ancak tam o zamanlarda bassçı Chi Cheng‘in geçirdiği trafik kazası her şeyi alt üst etti. “Eros” grubun fanları için halihazırda efsanevi bir altıncı stüdyo albümüdür hala.

“Diamond Eyes“ta bass’ı Quicksand’tan Sergio Vega çalmış. Quicksand, Gorilla Biscuits‘ten tanıdığımız Walter Schreifels‘i de kadrosunda bulunduran post-hardcore grubu. Soundlarındaki alternative metal havasıyla da aslında Deftones‘a çok uzak değil yaptıkları müzik. Bu bilgiler bir yana Chi Cheng‘in eksikliğini çok hissettirmemek için midir bilmiyorum, Stephen Carpenter‘ın gitarları bu albümde epey sert ve bass üzerinde epey dominant. “Around the Fur” albümündeki bol distortionlı Deftones havasına geri dönüyoruz bu albüme desek abartmış sayılmam.

2000′li yıllarda çıkan en iyi albümlerden biri olan “White Pony” ile kıyaslanabilecek kalibrede bir albüm “Diamond Eyes“. Albüm öncesi Chino Moreno yaptığı açıklamalarda olabildiğimiz kadar optimist olacağız bu albümde demiş, sonuna kadar hissettiriyorlar o duyguyu insana. Misal bendeki etkisi dinlediğim süre boyunca yaz tatili planları yapmamı sağlamak olarak ortaya çıktı. Liriklerde de Deftones olgunluğundan bir Polyanna maskesi takmış Chino Moreno‘yu farkediyorsunuz. Albümde kötü ya da averaj şarkı yok, tamamı ile bir Deftones klasiği. İlk single olarak “Rocket States“in seçilmiş olması enteresan, sanırım albümdeki sound’u en iyi özetlediği için o şarkı seçilmiş. Başta “Beauty School” olmak üzere, Chino Moreno‘nun vokallerde tavan yaptığı “974-EVIL“, “Risk” ve diğerleri… İnanın hangi şarkıları sevdin derseniz tracklist’i yazmam gerekir buraya.

“Diamond Eyes” müzik tarihinin en iyi alternatif rock albümleri arasında yerini alacak ve bu albüm sayesinde Deftones dünyanın benim için en iyi grubu olma geleneğini de sürdürecek. “Saturday Night Wrist” sonrası daha hafif, daha enstrümental dokunuşlu bir albüm bekleyenlere bu zaman da böyle de albüm yapılır diyecek kadar iddialı bir albüm. Foo Fighters, Velvet Revolver, Stone Sour, Alice In Chains gibi gruplarla çalışmış olan prodüktör Nick Raskulinecz‘e de hakkını verelim. Özellikle “Beauty School” gibi klasikleşecek bir şarkıda onun büyük payı olduğunu düşünüyorum.

Albüm 4 Mayıs 2010′da piyasaya çıkacak, Frank Sinatra‘nın kurduğu ve bir Warner Bros. alt şirketi olan Reprise Records etiketiyle. Albümün yakalayacağı ticari başarıyı gerçekten merak ediyorum. Uzun zamandır hem heavy hem de melodik esintilerin estetikliğinden uzak kalmış Amerikan müzik piyasasının coşmasına sebep olabilir bu albüm, ama ne olursa olsun “Diamond Eyes“ta emeği geçen herkesi, hatta kaydın yapıldığı stüdyoya çay taşıyan kişiyi, ortaya çıkan bu başyapıttan dolayı kutlamak lazım.