riffual

A Wilhelm Scream‘in  ”Career Suicide“ı  ve Propagandhi’nin “Supporting Caste“i bu yıl bana punk tekrar mı doğuyor acaba dedirten albümlerdi ki Strung Out da kariyerinin en iyi albümüyle ortaya çıktı. Kanımca artık punk öldü diyecek olanlar gereksiz deklarasyonlara imzalarını atacaklar. Bu adamlar bir Minor Threat, bir Dead Kennedys değil ama yaptıkları işi dinleyince punk kurtarıcılığı konusunda bana hak vereceksiniz.

İyi müzik çok dinlenir, bu doğru bir felsefeyse bu albüm çok dinlenilecek. Politik duruşu belli olan bu grubun dinlenmesi de gezegenin hayrına olacağından bir an olsun underground punk havamdan uzaklaşıyorum. 1989′da kurulan grubun müzikalite açısından hala aç olduğu şarkılarda açıkça ortaya çıkarken zaman içinde ortaya çıkan teknik sound elemanların inancını kanıtlıyor. 20 yıldır bu işi yapan adamların hala daha iyi gitar çalmaya çalışması ve bu şevki de yanında harika bir albüm getiriyor. Önceki albümlerle bu son albüm arasında ciddi anlamda büyük farklılıklar var. İlk hallerini zaman içinde elde ettikleri stille harmanlayıp yeteneklerini sonuna kadar konuşturmuşlar desem albümün net bir eleştirisini yapmış olurum. “Black Crosses”, “Ghetto Heater” ve ” Dead Spaces” tekrar tekrar dinleyip hiç sıkılmadığım şarkılar.

Grup 20. yılını bu harika stüdyo albümüyle süslendirerek önemli bir iş başarmış. Grubun diskografisinde 7. stüdyo albümü olarak yer “Agents Of The Underground“un basım ve dağıtımını da Fat Wreck Chords üstlenmekte. Prodüktörlüğünü Cameron Webb‘in yaptığı albüm bu yıl melodik punk / pop-punk severlerin playlistlerinden çıkmayacaktır.

Myspace: http://www.myspace.com/strungout